Tibetan
་ནི་མདོ་རྒྱན་རྒྱུད་བླ་སོགས་དུ་མ་ཞིག་ནས་གསུངས་པས་ཤེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་སྐུ་དེར་འཇོག་ལ་དེ་ལ་ཡང་སྟོབས་སོགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་མཚན་དཔེ་སོགས་ནི་གཟུགས་སྐུའི་གཙོ་བོའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཞིང་ཡོན་ཏན་དང་པོའི་རྟེན་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་པས་སྐུ་གཅིག་དང༌། གཉིས་པ་གནས་པའི་རྟེན་ལོངས་སྤྲུལ་གཉིས་ཡོད་པས་སྐུ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ལས། དང་པོའི་ སྐུ་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས། །བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན། །གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན། །རྣམ་སྨིན་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་བཞིར་བཞག་པ་ནི་སྐུ་དེ་དང་དེ་ཡིན་མིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་སོ། །དེས་ན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་སྐུ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་སྐུ་ལ་འདུས་བྱས་མ་བྱས་གཉིས་སུ་མཛད་པ་ན་དེ་གཉིས་ལོངས་སྤྲུལ་དུ་མི་བཞག་དགོས་ན་གཉིས་པོ་རང་ཡང་ཕན་ཚུན་འགལ་བས་སྐུ་རེ་རེར་ངེས་པར་བཞག་དགོས་པས་དེ་གཉིས་ཆོས་སྐུར་བསྡུས་ན་སྐུ་གསུམ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱེ་ན་སྐུ་བཞི་ཡིན་པས་སློབ་དཔོན་ཀྱང་འདི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཨ་བྷྱ་ནི་ལུང་དེའི་དགོངས་པ་བླངས་ཀྱང་དཀྱོགས་ས་ཏིལ་ཙམ་ཡང་མ་བྱུང་སྣང་ངོ༌། །སྤྱིར་སངས་རྒྱས་སར་ཆོས་ཆོས་ཅན་དང་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་ན་སྐུ་གསུམ་གྱིའང་རྣམ་གཞག་འདོར་དགོས་ལ། ཁས་ལེན་ཕྱིན་ཆད་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་འཐད་དོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་བས་ཆོག་གོ །གཉིས་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་སྐུ་བཤད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། སྐུའི་ངོ་བོ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྐུ་དང༌། ཡེ་ཤེས་སོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ངོ་བོ་ཉིད། ཡེ་ཤེས། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ། སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུད་བླར། །དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མཚན་ཉིད་ལྔ། །མདོར་ན་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ནི། །ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་རྣམ་དབྱེར་མེད། །མཐའ་གཉིས་དག་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། །ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ སྙོམས་འཇུག་གི །སྒྲིབ་གསུམ་ལས་ནི་ངེས་གྲོལ་ཏེ། །དྲི་མེད་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་དང༌། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཕྱིར། །ཆོས་དབྱིངས་ངོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །དག་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་པ་སྟེ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་དང་དབྱེར་མེད་པ་དང༌། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་པ་དང༌། གློ་བུར་གྱི་
Chinese
如果有人问，既然《现观庄严论》、《宝性论》等诸多经论中都这样说，难道没有矛盾吗？没有矛盾。因为它们的观点是将功德的所依和能依二者合起来安立为那个身，并且其中力量等是法身，相好等是色身的主要功德，对于第一种功德的所依没有差别，所以是一个身；第二种所依，有报身和化身两种，所以安立为两个身。如《宝性论》所说：“第一之身具力量，远离一切诸功德。第二丈夫殊胜相，具足异熟诸功德。”就像这样。这里安立为四身，是从那个身是否是那个身的角度来区分的。因此，无著也安立为三身，将法身分为有为和无为两种，如果那两种不需安立为报身和化身，那么二者本身也互相矛盾，所以必须各自安立为一个身，如果将那二者归纳为法身，虽然是三身，但如果分开则是四身，所以论师也是这样认为的。阿毗耶虽然采用了那个论的观点，但似乎连一点点偏差也没有出现。总的来说，在佛的境界中，如果不承认法与有法、断证的体性各自的差别，那么三身的差别也必须放弃。如果承认，那么跟随大车善的足迹是合理的。已经非常详细地阐述了，足够了。第二是关于作者身的第二部分，即宣说身的体性。第二部分分为二：身和智慧。第一部分分为四：法性身、智慧、报身、化身。第一是，如《宝性论》所说：“彼等诸佛之法身，五种体性之相。简言之，应知具五功德。”就像这样。无为且无分别，远离二边，从烦恼所知，等持之三障中，必定解脱，无垢无分别，是瑜伽士之境，以法界自性清净故，是光明。也就是说，远离生、灭、住三者，与功德之法无别，无能取所取二者，以及暂时的
English
If someone asks, since the Ornament of Clear Realization, the Uttaratantra, and many other scriptures say this, is there no contradiction? There is no contradiction. Because their view is to combine the basis and the dependent of qualities and establish them as that body, and among them, powers etc. are the Dharmakaya, and marks and signs etc. are the main qualities of the Rupakaya, and there is no difference in the basis of the first quality, so it is one body; the second basis of abiding, there are two, the Sambhogakaya and the Nirmanakaya, so they are established as two bodies. As the Uttaratantra says: "The first body has powers, and is endowed with all the qualities of separation. The second is the marks of a great person, and is endowed with all the qualities of maturation." Like this. Here, establishing as four bodies is done from the perspective of whether that body is that body or not. Therefore, Vasubandhu also established three bodies, and divided the Dharmakaya into two, conditioned and unconditioned. If those two do not need to be established as the Sambhogakaya and the Nirmanakaya, then the two themselves are also contradictory to each other, so they must each be established as one body. If those two are summarized as the Dharmakaya, although it is three bodies, if separated it is four bodies, so the teacher also thinks this way. Abhaya took the view of that scripture, but it seems that not even a sesame seed of deviation occurred. In general, in the realm of the Buddha, if one does not acknowledge the individual differences of phenomena and entities, and the characteristics of abandonment and realization, then the differences of the three bodies must also be abandoned. If one acknowledges them, then following in the footsteps of the great chariot of Good is reasonable. It has been explained very thoroughly, enough. The second is the second part about the agent body, which is explaining the nature of the body. The second part is divided into two: body and wisdom. The first part is divided into four: Svabhavikakaya, wisdom, Sambhogakaya, and Nirmanakaya. The first is, as the Uttaratantra says: "The Dharmakaya of those Buddhas has five characteristics. In short, it should be known to have five qualities." Like this. Unconditioned and without distinction, abandoning the two extremes, from the three obscurations of affliction, knowable, and absorption, it is certainly liberated, stainless and non-conceptual, it is the object of yogis, because it is pure by the nature of the Dharmadhatu, it is luminous. That is to say, it is separated from the three of birth, destruction, and abiding, it is inseparable from the qualities of merit, without the two of grasper and grasped, and temporary