Tibetan
ལྟོས་པར་འབྱུང་བས་རྣམ་སྨིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་རྣམས་ནི་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཆོས་ཉིད་ལ་བྱེད་ན་ཆོས་ཉིད་ལ་དབྱེར་མེད་པས་ས་དང་པོ་བཞག་དགོས་ལ་ཆོས་ཅན་ལ་བྱེད་ན་རྣམ་པར་མ་སྨིན་པ་ལ་ཟག་མེད་མི་འཐད་ དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དང་པོའི་ཟག་མེད་རྣམས་ལ་རྣམ་སྨིན་གྱི་དོན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྨྲ་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན། མདོ་འགྲེལ་ལས་མཚན་དཔེ་དང་སྟོབས་མ་འདྲེས་པ་རྣམས་འཆད་པས་བདུན་པ་མན་ཆད་ལ་ཇི་ལྟར་འགྲིག །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་འདི་དག་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་ཙམ་ཡིན་པས། ཡུལ་ཅན་ལ་རྣམ་སྨིན་ཡིན་མིན་མི་རུང་བས་ཡུལ་ལ་བྱ་ཞིང༌། དེ་ཡང་གཅིག་གི་ཡུལ་གཉིས་ཀའིའང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མདོ་བསྟན་བཅོས་ནས་བསྟན་ཚོད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་སྨིན་དང་དེ་མིན་གཉིས་སུ་དབྱེ་སྟེ། དང་པོའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ནུས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མ་སྨིན་པ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་རང་གི་རྒྱུད་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང༌། དེ་མཚོན་པའི་དཔེའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐུབ་པ་རྒྱུན་མཐའ་བའི་རྟོགས་པ་འདི་ནི་རྣམ་སྨིན་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་སྦྱོར་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་སོགས་རེ་རེའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་དེ་དང་རིགས་མཐུན་གྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཅིག་གིས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་མ་འདྲེས་པ་དང་མཚན་དཔེའི་བར་ལ་གསུངས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་གཅིག་ནི་སྐད་ཅིག་སྦྱོར་ཡིན་ནོ། །གཉིས་བ་ནི། ཐུབ་པ་སྟེ་སྒོ་གསུམ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་བྱང་སེམས་རྒྱུན་མཐའ་བའི་རྟོགས་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་མ་ཡིན་པའི་སྐད་ ཅིག་མ་གཅིག་པའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པོ་སྟེ་རེ་རེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་ཀྱང་སྦྱིན་སོགས་ནས་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བར་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་མང་པོ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བློས་གཅིག་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཅིག་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པའི་བློས་ཀྱང་མང་པོ་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པ་ཡོད་ཅེས་པའོ། །རྟགས་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ལས། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་གཅིག་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་གཞན་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་དངོས་པོ་སོ་སོར་ངེས་པར་འཛིན་པའི་ཕྱི་ཅི་ལོག་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པའི་འགལ་རྐྱེན་བྲལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། དབུ་མའི་ལུགས་ལས་བློ་གང་གིས་དངོས་པོ་གཅིག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་བ་དེ་ཡིས་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དེ་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ མཚན་འདི་ལྟར་ན་ཟག་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་ལ་མཛད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་དེ་ཙམ་ནི་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་ཟག་མེད་ཀྱི་ལྡོག་པ་རྟོགས་པ་ཡང་གཟུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་དམིགས་པ་ན་དེ་དང་རིས་མཐུན་པའི་ཟག་མེད་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ལན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དཔེ་སྟོན་ཏོ། །ཡང་ནི་སྔར་དོན་དེ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པར་མ་ཟད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་སོགས་ཏེ་གོ་བར་ཟད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་འཕེན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པ་དང་བཟང་པོ་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་སོགས་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པའི་དབང་གིས་སོ། །ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་མཐུ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་དེ་ལ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་མདོར་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་སྨོན་ལམ་གྲུབ་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་སུ་ཐ་མི་དད་པས་སོ་ཞེས་པའོ། །ཚིག་གསལ་ལས་གོང་གི་ལུང་དེ་འོག་མ་གསུམ་ལའང་སྦྱོར་བར་གསུངས་པ་ལྟར་དཔེ་འདི་ཡང་ཐམས་ཅད་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འགྲེལ་པ་ལྟར་ན། གང་ཚེ་རྣམ་སྨིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི། །གནས་སྐབས་ཆོས་དཀར་སྐྱེས་གྱུར་པ། །དེ་ཚེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡེ་ཤེས། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རང་བཞིན།། ཞེས་འདོན་དགོས་སོ། །གང་ཚེ་ རྣམ་བྱང་གི་རིགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སྟེ་རང་རྒྱུད་ལ་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་དྲི་མ་
Chinese
认为由待缘而生才是异熟的说法是不合理的。如果按照第一种说法，如果对法性起作用，因为与法性无差别，所以必须安立初地，如果对有法起作用，那么对于未成熟者来说，无漏是不合理的。如果按照第二种说法，必须说明最初的无漏法没有异熟意义的理由。如果按照第三种说法，经释中讲说了相好和力不相混杂，那么第七地以下如何成立？因此，这些刹那仅仅是反体的差别，对于有境来说，异熟与非异熟是不允许的，所以应该对境起作用。而且，因为一个境也是两者的境，所以从经论中所说的范围来区分境为异熟和非异熟两种。第一种境是指在自己的相续中，能力没有最终成熟；后一种境是指在自己的相续中，以如此生起的状态为依据而安立。第二种分为两种：真实的意义和表示它的比喻。第一种分为两种，第一种是：应当了知，能仁（ཐུབ་པ་，梵文：Śākyamuni，释迦牟尼，能者）的常边际的证悟，是并非异熟的一个刹那的加行，因为以布施等各自为境，所以将与之同类的所有无漏法都摄集为境，如大菩萨于母（般若波罗蜜多）作如是行持，以一个发心就能圆满六度。这样在不相混杂和相好之间宣说，一个发心就是一个刹那的加行。第二种是：应当了知，能仁，即身语意三门平等安住的菩萨常边际的证悟，是并非异熟的一个刹那的现证菩提。理由是：以布施等自性所变的智慧作为所缘的唯一刹那，即以各自的自性作为境，也能将从布施等直到八十随形好的相的无漏法，在一个刹那摄集为境的加行之故。文中“也”的意思是，不仅是以多者为境的心将一者摄集为境，而且以一者摄集为境的心也能将多者摄集为境。成立宗法分二：以理成立是，布
English
It is unreasonable to say that arising dependently is Vipāka (ripening). According to the first view, if it acts on Dharmatā (suchness), since there is no difference from Dharmatā, the first Bhūmi (level) must be established. If it acts on Dharmin (possessor of Dharma), then it is unreasonable for the unripened to be without outflows. According to the second view, the reason why the initial outflowless ones do not have the meaning of Vipāka must be stated. According to the third view, the Sutra and its commentaries explain that the signs and examples and powers are not mixed, so how does it work for the seventh level and below? Therefore, these moments are merely different aspects. It is not permissible to have Vipāka or non-Vipāka for the object-possessor, so it should act on the object. Moreover, since one object is also the object of both, the objects taught in the Sutras and Shastras are divided into Vipāka and non-Vipāka. The first object is the ultimate potential that has not ripened in one's own continuum. The latter is established based on the state of having arisen in that way in one's own continuum. The second has two aspects: the actual meaning and the example that represents it. The first has two aspects. The first is: It should be understood that the realization of the Thubpa (Buddha, ཐུབ་པ་，梵文：Śākyamuni，释迦牟尼，能者) at the end of the continuum is a single moment of application that is not Vipāka, because by making each of generosity, etc., an object, all the outflowless Dharmas of the same kind are gathered into the object. Thus, the great Bodhisattva's practice towards the mother (Prajñāpāramitā) is that a single Bodhicitta (mind of enlightenment) completely perfects the six Pāramitās (perfections). Thus, it is said between the unmixed and the signs and examples that a single Bodhicitta is a momentary application. The second is: It should be understood that the realization of the Thubpa, that is, the Bodhisattva who abides equally in the three doors (body, speech, and mind) at the end of the continuum, is a single moment of complete enlightenment that is not Vipāka. The reason is that the single moment of wisdom transformed into the nature of generosity, etc., is the object to be focused on. That is, by making each of their natures an object, the outflowless Dharmas of the characteristics from generosity, etc., up to the eighty minor marks are gathered into the object in a single moment. The meaning of "also" in the root text is not only that the mind that has made many objects gathers one object into the object, but also that the mind that has gathered one object into the object can also gather many objects into the object. There are two aspects to establishing the sign: establishing with reason is: Generosity
Chinese
如是等等的事物，以一境作为所缘，是因为以不能作为他境的各个事物确定执持的无有颠倒之自性，所以如此。这显示了能够如此显现的无有违逆之缘起。以教证成立是，中观宗中说，任何以智慧见到一事物的如是性者，彼亦见到一切事物的自性也是如是性。因为就法界之自性无有差别的角度而言，一事物的自性即是一切事物的体性，一切事物的自性即是一事物的体性。理由如此，则对于一切无漏的如是性之证悟，虽然看似有所作为，然仅此从初地起即已存在，故所知境无漏之相违亦可取。第二有三，第一是，如何以一无漏之智慧缘取时，与彼同类的所有无漏皆摄集为所缘耶？对此之答复，是举世间共称之譬喻。又，先前之义，不仅是以教理成立。第二是，如何等等，理解即可。第三是，往昔之愿力之牵引，乃是凭借具有一刹那之智慧，愿能证悟一切法等等，以及普贤行愿等等之周遍宣说。法界之力，乃是一切法皆是法界之自性，且于彼无有一与异，总而言之，如是证悟之愿力成就，且一切法于法界中无有差别之故。如《明句论》所说，上方之教证亦可与下方三者相合，故此譬喻亦可用于一切。第二是功德显现之第二，宣说异熟之刹那。第二有三，第一是，如是等等。第二是，如论释所说：何时异熟法性之，状态善法生起时，彼时一刹那之智，般若波罗蜜多自性。如是应念诵。何时，所有清净之种类皆异熟，即于自相续获得之法性之状态中，垢染
English
The objects such as these are taken as one object because they are defined by the nature of being free from perversion, which is the distinct grasping of each object that cannot be taken as another object, and that is why. This shows that there are no contradictory conditions that can manifest in this way. To establish it with scripture: In the Madhyamaka system, it is said that whoever sees the suchness of one thing with wisdom, also sees the nature of all things as suchness. Because from the perspective of the nature of the Dharmadhatu being without difference, the nature of one thing is the very essence of all things, and the nature of all things is the very essence of one thing. If the reason is like this, then although it seems like there is something to be done in realizing the suchness of all uncontaminated things, that much has already existed from the first bhumi, so the opposite of the uncontaminated object of knowledge is also taken. The second has three parts, the first is: How is it that when one uncontaminated wisdom is focused on, all uncontaminated things of the same kind are gathered into the object? The answer to this is to show an example that is well-known in the world. Also, the previous meaning is not only established by scripture and reason. The second is: How, etc., it is enough to understand. The third is: The pull of previous aspirations is due to the fact that with the wisdom of one moment, may all dharmas be realized, and the pervasive declaration of the aspirations of the Good Conduct, etc. The power of the Dharmadhatu is that all dharmas are the nature of the Dharmadhatu, and there is no one or different in it, in short, the aspiration to realize it in this way is accomplished, and all dharmas are not different in the Dharmadhatu. As the Clear Words says, the above scripture can also be combined with the following three, so this example can also be used for all. The second is the second of manifesting qualities, explaining the moment of fruition. The second has three parts, the first is: Thus, etc. The second is: According to the commentary: When the nature of the ripening, The state of white dharma is born, At that time, one moment of wisdom, The nature of the perfection of wisdom. It should be recited like this. When, all kinds of pure forms are ripened, that is, in the state of the nature of the dharma obtained in one's own continuum, defilement.