Tibetan
དམིགས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་དངོས་པོ་དངོས་མེད་མི་དམིགས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ན་ སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ལ་ན། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། གཉིས་སུ་ཡོད་ན་དབྱེར་ཡོད་དགོས་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོར་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། སོགས་སོ། །འདིར་བསལ་བྱ་རྣམ་རྟོག་གམ་ལོག་སྒྲིབ་བཞི་བ་ལས་འཕྲོས་ཏེ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་སྐོར་ལ་མཐའ་དཔྱད་པ། འདིར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པ་ལ་གཉིས། བདེན་གཉིས་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པ་དང༌། གཏན་ལ་དབབ་བྱ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་བརྩམས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པས་གཞན་ལ་མ་གསན་བར། །བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པར་མཛད། །གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་དེ་བཞིན་དོན་དམ་སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པ་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་དང༌། དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བསྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང༌། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་དང༌། བདེན་གཉིས་ལས། །བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ།། གདུལ་བྱ་མྱང་འདས་སུ་བཀྲི་བའི་ཐབས་ཀྱང་འདི་ཉིད་དེ། དབུ་མའི་རྩ་བ་ ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་ན། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་དབུ་མ་སྙིང་པོར། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་ཡང་དག་ཁང་ཆེན་གྱི། །སྟེང་དུ་འཛེག་པར་འགྱུར་བ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་གཉིས་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདེན་གཉིས་སྤྱིར་དང༌། སོ་སོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་བྱས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་མེད་དེ། གཞན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་དོན་དམ་པ་ཡང་རྟོག་པས་ཀུན་བཏགས་པའི་བཅོས་མ་ཙམ་དུ་དང༌། དོན་དམ་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་བློས་མ་བརྟགས་པའི་གཤིས་མ་བཅོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན
Chinese
既然说如果执著，更不用说执著于事物存在了，因为不执著于事物存在与不存在。 等等。第四个是，在什么上分呢？就是在世俗谛和胜义谛这二者上分。原因是：如果存在二者，就必须有区别。既然世间的世俗的真如是什么，那就是胜义的真如，因为真如和离戏的体性是无分别的。 等等。这里从所要遣除的分别念或者第四种错乱的遮障出发，对二谛的范畴进行边际观察。这里对二谛的边际稍作观察，分为两部分：必须确定二谛；所要确定的二谛的自性。第一部分是：诸佛所说的一切，都只是以二谛为基础。如《父子相会经》中说：世间知者不听闻其他，以这二谛本身来开示，何为世俗，即是胜义，不存在第三种真谛。又如《中观根本慧论》中也说：诸佛说法，真实依于二谛，即世间世俗谛和胜义谛。又如《二谛论》中说：通达二谛差别者，不迷于能仁之教，彼等无余积聚资粮后，将往圆满彼岸。这是将所化众生引导至涅槃的方法。如《中观根本慧论》中说：不依赖名言，不能证悟胜义，若不证悟胜义，则不能获得涅槃。又如《中观心要论》中说：没有真实的世俗之梯，想要登上真实的大厦之上，对于智者来说是不可能的。因此，具有证悟的人们，应该思维这二者。第二部分分为两部分： общей сложности 二谛 общей сложности 普遍 общей сложности 和 普遍 общей сложности 分别 общей сложности 阐述 общей сложности 。第一部分是：二谛在自性上没有差别，否则，如果自性成为一体，那么胜义也只是分别念所假立的造作，并且像胜义一样，世俗也会变成未经分别念所测度的未造作的本性，并且一切有情也会变成胜义。
English
Since it is said that if there is attachment, what need is there to mention attachment to the existence of things, because there is no attachment to the existence or non-existence of things. Etc. The fourth is: In what is it divided? It is divided into the two truths of conventional and ultimate truth. The reason is: If there are two, there must be a difference. Since what is the suchness of the conventional in the world, that is the suchness of the ultimate, because the suchness and the nature of freedom from elaboration are inseparable. Etc. Here, starting from the conceptual mind to be eliminated or the fourth obscuration of error, a marginal examination is made of the category of the two truths. Here, a slight examination of the edge of the two truths is divided into two parts: it is necessary to determine the two truths; the nature of the two truths to be determined. The first part is: All that the Buddhas have said is based solely on the two truths. As it is said in the Sutra of Meeting Father and Son: The knower of the world does not listen to others, but teaches by these two truths themselves, what is conventional is the ultimate, and there is no third truth. Also, as it is said in the Root Wisdom of the Middle Way: The Buddhas teach the Dharma, truly relying on the two truths, namely the conventional truth of the world and the truth of the ultimate meaning. Also, as it is said in the Two Truths: Those who know the difference between the two truths are not confused about the teachings of the Able One, and after they have accumulated all the merits, they will go to the perfect shore. This is the method of leading sentient beings to Nirvana. As it is said in the Root Wisdom of the Middle Way: Without relying on language, one cannot realize the ultimate meaning, and if one does not realize the ultimate meaning, one cannot attain Nirvana. Also, as it is said in the Essence of the Middle Way: Without the ladder of true conventionality, wanting to climb on top of the true mansion is impossible for the wise. Therefore, those who have realization should contemplate these two. The second part is divided into two parts: the two truths in general and the two truths separately. The first part is: There is no difference in the nature of the two truths, otherwise, if the nature becomes one, then the ultimate is only a fabrication fabricated by conceptual thought, and like the ultimate, the conventional will also become an uncreated nature that has not been measured by conceptual thought, and all sentient beings will also become ultimate.
Tibetan
་དམ་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། ཀུན་རྫོབ་དེ་ལ་དོན་དམ་དུ་སྨྲ་བ། །དེ་དག་ནོར་བའི་བློ་ལྡན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་ན་སྣང་མུན་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པས་སྐྲག་པ་ལ་གླང་པོ་མེད་པར་མཐོང་བ་གཉེན་པོར་འདོད་པ་ལྟར་དོན་དམ་རྟོགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཞེན་པའི་དྲི་མ་མི་སེལ་བར་ཐལ་བ་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་གཞན་ལ་དོན་དམ་པ་ཡང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་ཀྱི། ཞེས་དང་ཀུན་བྱང་གི་འགྲེས་རྣམས་སུ་ཆོས་དེ་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དག་ལས་གཞན་དང་དེ་ཉིད་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་བཀའ་སྩལ་པ་རྣམས་སོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་ན་བདེན་གཉིས་མེད་པར་ཐལ་ཞེ་ན། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བ་ནི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་པ་ཙམ་དུ་འདོད་དེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་བཞིན་ནོ། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐ་དད་པར་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བ་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དམ་དུ་བཏགས་ནས་རྣམ་གཞག་བྱེད་དེ། རྟོག་པས་སྣང་བ་དང་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་རང་མཚན་ལ་བརྡ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །མདོ་ལས་ཀྱང༌། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང༌། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །དེ་ཉིད་ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་ལུང་ ལས་ནི་བདེན་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པས་ལུང་གི་གནོད་པ་ནི་མེད་ལ། ངོ་བོ་གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་ཀ་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་དང་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་ཡང་འདོད་པས་ཁྱེད་ཁོ་ན་ལ་ཁྱེད་རང་གིས་བཀོད་པའི་སྐྱོན་དེར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་ཅིང༌། སེམས་འགྲེལ་ལས། བྱས་པ་དང་ནི་མི་རྟག་བཞིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་
Chinese
为了彻底领悟胜义谛，将毫不费力地获得解脱。正如《中观根本慧论》中所说：“自性若是造作的，又怎么能成立呢？自性不是造作的，也不依赖于他。”以及《圣者示彼真实胜义三摩地经》中说：“如果将世俗谛说成是胜义谛，应当了知这些人具有颠倒的智慧。”以及《三摩地王经》中说：“眼、耳、鼻都不是量，舌、身、意也不是量。如果这些根是量，那么圣道对于谁又有什么用呢？”如果本体成立为他体，就像光明和黑暗一样，就不是世俗的自性。如同因错觉将绳子看成蛇而感到恐惧，认为见到没有大象是解脱一样，如果认为证悟胜义谛不能消除对世俗谛的执着，那将会有无尽的过失。在《般若波罗蜜多经》中也说：“世间的世俗谛是其他的，胜义谛也是其他的，这是不存在的。”以及在《现观庄严论》的注释中，也提到佛陀曾多次宣说那些法与它们的真如既非异体也非一体。如果一体和他体不成立，那么就会陷入二谛不存在的过失，但我们承认二谛的本体一体和他体都不成立。然而，我们认为这仅仅是否定了一体性之后的他体，就像有事物和无事物一样。认为二谛的分别不应该是他体的说法是没有遍及性的，因为可以将离戏的形态安立为胜义谛，就像将显现和所观察的对境二者混合在一起，然后对自相进行命名一样。在经中也说：“对于没有文字的法，谁是听者，谁是说者？在没有变化的事物上附加标签，然后认为这就是听者和说者。”此外，经文中也多次说到二谛既非一体也非他体，因此不存在经文上的妨害。而且，你们认为一体和他体二者都受到理证的妨害，并且二谛的本体都成立，因此只有你们自己才会陷入你们自己所设定的过失中。因此，说“本体是一，而反体是异”也是不合理的。在《心性休息》中说：“如同有为法和无常一样，如果不存在，就不会产生，这是必然的。空
English
In order to thoroughly realize the ultimate truth, one will effortlessly attain liberation. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "If self-nature is made, how can it be established? Self-nature is not made, nor does it depend on others." And in the Samadhi Sutra of the Holy One Showing That Which Is Truly Ultimate, it says: "Those who speak of the conventional as the ultimate should be known to have deluded minds." And in the King of Samadhi Sutra, it says: "The eye, ear, and nose are not valid cognizers, nor are the tongue, body, and mind. If these faculties were valid, then what would the noble path do for anyone?" If the essence were established as different, like light and darkness, it would not be the nature of the conventional. Just as fearing a rope mistaken for a snake, and thinking that seeing the absence of an elephant is liberation, if one thinks that realizing the ultimate truth does not eliminate the defilement of attachment to the conventional, there would be endless faults. In the Mother of the Buddhas Sutra, it is also said: "The conventional truth of the world is other, and the ultimate truth is also other, this does not exist." And in the commentaries on the Ornament of Clear Realization, it is mentioned that the Buddha has repeatedly declared that those dharmas and their suchness are neither different nor the same. If one and other are not established, then it would follow that the two truths do not exist, but we accept that the essence of the two truths, one and other, are not established. However, we consider this to be merely the otherness that remains after the negation of oneness, like things and non-things. The assertion that the distinctions of the two truths should not be other is not pervasive, because the form of freedom from elaboration can be designated as the ultimate truth, just as the appearance and the object to be examined are mixed together, and then a name is given to the self-character. In the sutra it is also said: "For dharmas without letters, who is the listener and who is the speaker? Attaching labels to things that do not change, and then thinking that this is the listener and the speaker." Furthermore, the scriptures have repeatedly stated that the two truths are neither one nor other, so there is no scriptural harm. Moreover, you believe that both one and other are harmed by reasoning, and that the essence of both truths is established, so only you will fall into the faults that you yourself have set up. Therefore, saying "the essence is one, but the reverse is different" is also unreasonable. In the Mind at Rest, it says: "Like conditioned things and impermanence, if it does not exist, it will not arise, this is certain. Empty