Tibetan
པ་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་སྟོང་པར་བཤད། ཅེས་པ་ཡང་དེའི་ཁུངས་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་བདེན་པ་གཅིག་མེད་པར་ཅིག་ཤོས་མེད་པའི་དཔེར་བྱས་མི་རྟག་བླངས་པས་འདི་ཡང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པའི་རིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདག་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། །གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་སྨད་པའི་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་ལྟ་ངན་དོར་བར་བྱའོ། །འོ་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཇི་ལྟར་འབྱེད་ན་སྐྱེ་འགག་ཀུན་བྱང་དགག་སྒྲུབ་སོགས་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མར་བློ་ལ་སྣང་ཞིང་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ངོ་དེར་རིགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པའི་སྣང་བའི་ཆ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་དཔྱད་ན་སྣང་མི་སྣང་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་བདག་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་ པས་དབེན་པ་ལ་དོན་དམ་པ་ཞེས་གཞན་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་བཀྲི་བའི་ཕྱིར་དུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་སྟེ། སྤྲོས་བྲལ་ཞེས་པའང་གཞན་ངོར་མིང་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཤིག་ཏུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། །ཀུན་རྫོབ་གཞན་ནི་ཅིག་ཤོས་ཡིན། །ཞེས་དང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །འདི་ལྟར་བསྙད་པ་ན་དོན་དམ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་འདི་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མེད་ན་འོ་ན་དེ་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེས་ན་འདི་ལ་ནི་བློ་རྩེ་གཏད་སོ་མེད་པས་ཆད་པའི་ལྟ་བ་མི་བཟོད་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་བདེན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྤང་བླང་དང་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་བག་ཆགས་རྟས་པས་རྟོག་པས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འདིའོ་ཞེས་གཟུང་དུ་མ་རྙེད་པ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་བྱེད་ལ་མི་མོས་པ་དང་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་སྙིགས་མ་བདོ་བ་དིང་སང་གི་དུས་འདིར་ནི་སེམས་ཅན་ཤིན་ཏུ་སྐལ་བ་དམན་པས་དེ་དག་ལ་འདི་ཙམ་ཞིག་ནི་ངོ་བོས་སྟོང་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའོ། འདི་ཙམ་ཞིག་ནི་དོན་ལ་ཡོད་པས་མི་སྟོང་བའོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་བསལ་ཞིང་འགའ་ཞིག་འཇོག་པ་ལྟར་བྱས་པ་ན། རྟོག་པ་ཡི་རང་ནས་ད་ནི་བདག་ གི་ད
Chinese
其自性也是世俗谛。世俗谛也被说是空性。这也不是它的来源，因为它以无一则无另一为例，取了无常，因此这也是它与彼无二的理路。因此，那些希望自己善良的人，应该从《释论》中看到：‘行界与胜义之自性，一与异性离之自性，谁于一与多性中分别，彼等即是入于非理之见。’如是，应舍弃世尊亲自呵责的一异之邪见。那么，如何区分二谛呢？生灭、染净、遮立等多种相状显现于心，并且在那世俗的心识面前，凡是没有道理损害的显现之分，就是世俗谛；而如果分析那个世俗谛，则远离了显不显现、生不生、有我无我等一切戏论之网，这就被称为胜义谛，并且仅仅是为了引导他人走向正确的道路，才由于需要而承认它，说“离戏”也只是在他人面前命名而已，并不是认为成立了一个离戏之法。如是，《二谛论》中说：‘如何显现唯此是，世俗他者乃胜义。’以及《入行论》中说：‘胜义非是心识境，心识即是世俗谛。’如是宣说时，如果胜义不是这如幻的缘起，并且除了这之外也没有其他的，那么它是什么呢？因此，对于这，由于没有心识的着力点，所以说不能忍受断见，这是非常真实的。为什么呢？因为从无始以来，就对取舍和遮立的边执之见非常串习，由于习气深厚，当分别念无法完全抓住“这就是它”时，对于执持空性的一切对治法，就会产生不悦和恐惧，这是规律。因此，在见解恶化、五浊兴盛的当今时代，众生非常不幸，对于他们来说，如果像这样，一部分是本体空性所以什么也没有，一部分是实际上存在所以不空，这样地去除一些、安立一些，那么，分别念从自身就会说：现在我……
English
Its very nature is also the conventional truth. The conventional truth is also said to be emptiness. This is not its source either, because it takes impermanence as an example of one not existing without the other, so this is also the reasoning that it is not different from that. Therefore, those who wish themselves well should see in the commentary: 'The nature of the realm of formations and the ultimate nature, the nature of being free from one and otherness, whoever distinguishes between one and many natures, those are engaging in improper views.' Thus, one should abandon the evil view of one and otherness that the Blessed One himself condemned. So, how should the two truths be distinguished? Birth and death, purity and impurity, negation and affirmation, etc., many different characteristics appear in the mind, and in the face of that conventional mind, whatever aspect of appearance is free from the harm of reason is the conventional truth; and if that conventional truth is analyzed, it is devoid of the entire net of elaboration, such as appearing and not appearing, being born and not being born, having self and not having self, etc., this is called the ultimate truth, and it is only for the sake of leading others to the correct path that it is accepted out of necessity, and saying 'free from elaboration' is only naming it in front of others, and it is not considered to be established as a dharma of being free from elaboration. Thus, in the Two Truths it says: 'How it appears, this alone is, the conventional, the other is the ultimate.' And in the Engaging in Bodhisattva Deeds it says: 'The ultimate is not the object of the mind, the mind is considered to be the conventional.' When it is declared like this, if the ultimate is not this very dependent origination like an illusion, and there is nothing other than this, then what is it? Therefore, for this, because there is no point of focus for the mind, it is said that one cannot tolerate the view of nihilism, this is very true. Why is that? Because from beginningless time, one has been very accustomed to the extreme clinging to the views of abandoning and adopting, and negating and affirming, and because the habitual tendencies are deep, when the discriminating mind cannot completely grasp 'this is it,' then one will feel displeasure and fear towards all the antidotes that hold emptiness, this is the nature of things. Therefore, in this present time when the dregs of views are flourishing, beings are very unfortunate, and for them, if it is like this, that some part is empty in essence so there is nothing, and some part is actually existent so it is not empty, and in this way some are removed and some are established, then the discriminating mind will say from itself: Now I...
Tibetan
མིགས་པའི་གནས་རྙེད་དོ་སྙམ་ནས་ཚུལ་དེ་སྨྲ་བ་དང་དེའི་ཆོས་ལ་གུས་པ་ཆེན་པོ་བཞག་ནས་སྙན་པའི་སྒྲ་སྒྲོག་རྙེད་བཀུར་གྱིས་མཆོད་པར་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་སྣང་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་རྟས་ཤིང་ལུང་ཙམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འཆེལ་བ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་མཐར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་གང་མཉེས་སྒྲུབ་པའི་གཞུང་བཟང་པོ་དོར་ལ། ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྣང་དུས་རང་བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེའི་ངོར་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པ་མི་གདབ་ཅིང་དོན་དམ་པ་སྤྲོས་པ་ཡིན་ནོ་ཅོག་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡོད་དོ་རྟག་གོ་ཞེས་སྒྲོ་མི་འདོགས་པའི་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཚུལ་ལ་བསླབ་པར་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་ལ་ཡང་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་དང་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་བཀག་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡང༌། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་པར་ཁོ་བོ་འདོད། །ཅེས་སོ། །འདི་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བྱེད་པས་རྟོག་པའི་བཟོ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་བཏགས་པ་བའོ། །ཡང་ན་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ སྣང་བ་ལ་ཡང་དག་དང༌། ཉན་རང་དང་ཚུར་མཐོང་རང་སྣང་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་ལ་སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱས་ན་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆེ་ལོང་ཙམ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་ལ་སོགས་པའི་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་བཀོད་ཅིང་དེ་ཡང་རྒྱས་པར་དང་ཐལ་འགྱུར་བའི་རྣམ་གཞག་ནི་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་ཏེ་ཚིགས་མངས་སུ་དོགས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། གང་ལ་ན། སྦྱོར་བ་སྟེ་སྦྱིན་སོགས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་དེ་གསུམ་ཡོད་དགོས་ན། གཟུགས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་དེ་ཅི་ནས་ཀྱང་བློ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་དོ་ཞེས་སྦྱིན་སོགས་ལ་ཡང་གསུངས་པས་སྦྱིན་པ་དང༌། སོགས་པས་སྦྱིན་པ་པོ་ལེན་པ་པོ་རྣམས་སོ་སོར་མི་དམིགས་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། གང་ལ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་གདུལ
Chinese
雖然似乎有很多人認為找到了安身之處而宣說那種道理，並且對其教法非常恭敬，以美妙的聲音、名譽和敬意來供養，但對於空性有堅定的信仰，不只依賴經文，而是追隨理性的有智慧的人們，捨棄了隨順滿足一切執著分別的良好論典。對於世俗諦的緣起顯現之時，無自性如幻象，不否認其存在，也不誇大 утверждать 說究竟真實是遠離一切戲論而存在，是常恆的，應該學習遠離邊執的道理。第二，從二諦來說：「顯現雖相似，然作用各異，以具力與不具力之故，分為真實與非真實，此為世俗諦之差別。」如此將世俗諦分為真與假兩種。對於勝義諦，也分為遠離一切戲論的非名相，以及僅遮止一部分戲論的名相勝義諦兩種。如彼經云：「遮止生等亦，以合於真實故，我認為是勝義。」此乃依賴一異等之理證，對推論之境而說，因未脫離分別之造作，故為假名勝義。或者說，聖者們的後得之顯現為真實，而聲聞、緣覺及凡夫的自顯現為虛假的世俗諦，因為對顯現為能取所取，有無執著之故，若如此說，則符合此論師之觀點。如是，此概要乃依據此論師等自續派之觀點而作，然因恐繁瑣，故暫不書寫廣說及應成派之論述。第五，於何者？於行持，即於修持布施等之時。原因：若彼境存在，則彼三者必須存在，故於稱之為色空性中行持，無論如何也不會變成二種心態，如是行持，故於布施等亦如是說，布施等，即布施者、受施者等不作個別之觀想，故云等字。第六，於何者？以具備了悟彼真實之智慧的殊勝，佛陀調伏。
English
Although it seems that many people, thinking they have found a place of refuge, proclaim that doctrine and, with great respect for its teachings, offer with melodious sounds, fame, and reverence, those with wisdom who have firm faith in emptiness, do not rely solely on scriptures, but follow reason, abandon the good treatises that fulfill all clinging thoughts. Regarding the dependent arising of conventional truth, when appearances occur, it is without inherent existence, like an illusion, do not deny its existence, nor exaggerate by asserting that ultimate truth exists apart from all elaboration, is permanent, one should learn the doctrine of detachment from extremes. Secondly, from the two truths: "Although appearances are similar, their functions differ, due to being potent and impotent, the distinction between real and unreal is made, this is the distinction of conventional truth." Thus, conventional truth is divided into two types, true and false. Regarding ultimate truth, it is also divided into non-conceptual ultimate truth, which is free from all elaboration, and conceptual ultimate truth, which only negates a portion of elaboration. As it says in that very text: "The negation of birth and so forth, because it accords with reality, I consider it to be ultimate truth." This is spoken regarding the objects of inference based on reasons such as one and many, and because it does not transcend the fabrication of conceptualization, it is called imputed ultimate truth. Alternatively, the post-attainment appearances of great beings are true, while the self-appearances of hearers, solitary realizers, and ordinary beings are false conventional truth, because there is or is not clinging to appearances as grasper and grasped, if it is said thus, it will accord with the view of this teacher. Thus, this summary is arranged according to the views of this teacher and other Svatantrikas, but because of the fear of prolixity, the extensive explanations and the presentations of the Prasangikas are not written for the time being. Fifth, in what? In practice, that is, in practicing giving and so forth. The reason: If that object exists, then those three must exist, therefore, one practices in what is called the emptiness of form, and in no way does the mind become two-fold, thus one practices, therefore, it is also said of giving and so forth, giving and so forth, that is, the giver, the receiver, and so forth, are not conceived of separately, hence the word "and so forth." Sixth, in what? Because of possessing the excellence of the wisdom that realizes that very reality, the Buddha tames.