Tibetan
་གསུམ་དང་བཞི་དང་ལྔ་དང་དྲུག་དང་བདུན་དང་བརྒྱད་དང་དགུར་ཐོད་རྒལ་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་མང་དུ་དབང་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་རྗེས་ལ་ཡན་ནི་སྔར་མཐོང་རྩེའི་སྒོམ་དུ་བསྟན་པའོ། །སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་དང་མཐུན་མི་མཐུན་སྦྱར་བས་ནི་སྦྱོར་བ་དང་སོང་བ་དང་པོ་དང༌། གཅིག་རྒལ་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་དག་ལ་འཇུག་པ་ལ་མཛད་ཅིང་དེ་ལ་ལུགས་དང་མཐུན་མི་མཐུན་གཉིས་སྦྱར་བས་ནི་སོང་བ་གཉིས་པ་དང་འོངས་པ་གཅིག་བསྟན་ཏོ། །མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་དེ་གཉིས་ཀའི་ཐོག་མར་སྨོས་པས་ཡར་འགྲོ་ལ་མཐའི་མཚམས་དང་མར་འོངས་ལ་སྙོམས་འཇུག་རེ་རེའི་མཚམས་སུ་བྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། གང་ལ་སྤེལ་བར་བྱ་བའི་གཞི། གང་ཞིག་སྤེལ་བར་བྱ་བའི་ཆོས། ཇི་ལྟར་སྤེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཡར་ལ་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་དང་མར་ལ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ནི། འགོག་པ་དང་འདོད་སེམས་ཏེ་ཞི་བ་དང་མ་ཞི་བའི་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་དང་སྤེལ་ནུས་ན་གཞན་དང་སྤེལ་སླ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡར་ལ་འགོག་པ་དང་ཕྱིར་ལ་འདོད་སེམས་སྤེལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་གནས་ཉི་ ཤུར་བྱེད་པ་མི་རིགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཡར་ལ་འགོག་པ་དང་འགོག་པ་སྤེལ་པར་མི་རུང་བ་སྤེལ་བ་དང་མར་ལ་དེ་དང་འདོད་སེམས་སྤེལ་རུང་བ་ཆད་པས་སོ། །དེ་འཕགས་པའི་བཞེད་པར་འདོད་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དངོས་གཞིའི་སོང་འོང་གཉིས་ཀ་ལ་སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་འཇུག་པར་གསུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡར་ལ་མཐའི་འགོག་པ་ལ་འཇུག་དགོས་ཏེ། སྲིད་རྩེ་དང་སྤེལ་བའི་འགོག་པ་ལས་ཕྱིར་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་ཆུང་བྱས་པ་དེ། འགོག་པ་ལས་འགོག་པར་ལྡང་མ་ནུས་པས་མཐའི་འགོག་པར་འཇུག་པའི་ཆེད་ཡིན་པས་ཤེ་ན། འོ་ན་སྲིད་རྩེར་ནུད་པས་ཅི་མ་ཆོག་གང་གིས་ན་སྲིད་རྩེའི་རྗེས་སུ་ཡང་འདོད་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས། དེས་ན་བྱང་བའི་ཚེའམ་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ལ་ལེ་བརྒྱད་མར་དྲངས་པ་ལྟར་འགོག་པ་ལས་འདོད་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྡང་ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གམ་སྔར་མ་སྐྱེད་པ་དང་པོར་སྐྱེད་པའི་ཚེ་འགོག་པ་ཆེས་ཞི་བ་དེ་ལས་འདོད་སེམས་ཧ་ཅང་མ་ཞི་བ་དེས་ལྡང་མ་ནུས་པས་སྲིད་རྩེ་ལ་ནུད་པར་གསལ་བས་མདོ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་ཡར་ལ་འགོག་པ་དང་མར་ལ་འདོད་སེམས་ཁོ་ན་སྤེལ་བ་ཅི་ཞེ་ན། དབང་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགའ་མགུར་ཞུགས་པས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་སེམས་སོ།
Chinese
三、四、五、六、七、八、九中，以超越的方式显现入定，如其所愿地获得众多自在，如是宣说。如此。此处之后向上，是先前在见顶的禅定中所示。于九次第定，结合顺应与不顺应，则于结合与初次往还等意义上运用，于此结合顺应与不顺应二者，则显示第二次往还与一次到来。以未平等安住之心，如是于二者之初提及，则显示向上行于尽头之界限，向下还于每一次第定之界限。第三有三：当于何处开展之所依，当开展何法，如何开展之方式。第一是：向上为八次第定，向下为九。第二是：灭尽与欲心，乃寂静与不寂静之极致，故能与此二者开展，意在易于与他者开展。第三是：向上开展灭尽，向后开展欲心。因此也不应作二十处，否则向上则灭尽与灭尽不应开展而开展，向下则彼与欲心应开展而断绝。若欲作圣者之意趣亦不应理，因于真实之往还二者皆说入于九次第定。若谓向上必须入于尽头之灭尽，因从有顶与开展之灭尽，向后对有顶减弱，乃因灭尽不能胜过灭尽，故为入于尽头之灭尽之故。如是，那么对有顶减弱为何不可？为何于有顶之后又必须显现欲心？因此，如于成熟之时或某些人如牵引八十里向下般，灭尽也能胜过欲心。然于某些人之差别，或先前未生初次生起之时，灭尽极寂静，而欲心极其不寂静，故不能胜过，故明示减弱于有顶，二经之意趣如是。那么，为何唯向上开展灭尽，向下开展欲心？自在者们以入于欢喜即可，故思惟此乃仅为象征。
English
It is said that in three, four, five, six, seven, eight, and nine, one manifests absorption in a transcendent manner, thereby gaining abundant mastery as desired. Thus it is said. Here, the subsequent ascent is what was previously shown in the meditation on the peak of vision. Regarding the nine absorptions, by combining accordance and discordance, it is applied to the meanings of combination and the first going and coming, etc. By combining these two, accordance and discordance, the second going and one coming are shown. By mentioning the mind that is not equally placed at the beginning of both, it is shown that going upwards is the limit of the end, and coming downwards is the limit of each absorption. The third has three parts: the basis on which to expand, the dharma to be expanded, and the manner of expanding. The first is: upwards, eight absorptions; downwards, nine. The second is: cessation and desire-mind, which are the ultimate of peace and non-peace. Therefore, if one can expand with these two, it is intended that it is easy to expand with others. The third is: upwards, expand cessation; backwards, expand desire-mind. Therefore, it is not appropriate to make twenty places. Otherwise, upwards, cessation and cessation should not be expanded, but are expanded; and downwards, that and desire-mind, which should be expanded, are cut off. If one wants to consider it the intention of the noble ones, it is also not appropriate, because it is said that in both the actual going and coming, one enters the nine absorptions. If it is said that upwards one must enter the cessation of the end, because from the peak of existence and the cessation of expansion, one weakens towards the peak of existence, because cessation cannot overcome cessation, therefore it is for the sake of entering the cessation of the end. If so, why is it not permissible to weaken towards the peak of existence? Why is it necessary to manifest desire-mind after the peak of existence? Therefore, as at the time of maturation, or for some people, as if pulling eighty leagues downwards, cessation can also overcome desire-mind. However, due to some difference in individuals, or when first generating what was not previously generated, cessation is extremely peaceful, while desire-mind is extremely unpeaceful, therefore it cannot overcome, so it is clear that it weakens towards the peak of existence. The intention of the two sutras is like that. Then, why only expand cessation upwards and desire-mind downwards? It is thought that this is only a symbol, because those who have mastery are satisfied with entering joy.