Tibetan
་ཆོད་པ་སྲིད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བུལ་བའི་ཚེ་མ་ངེས་ཤེ་ན། འཕེན་འགྲུབ་ཀྱི་བར་ཚེ་དུ་མས་ཆོད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་གྱི་ཚེ་ཡིན་ལ། འཕེན་བྱེད་དེའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚེ་མིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །ཀུན་བཏུས་ལས་འཕེན་འགྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་གཉིས་ལ་རིང་བ་དང་ཉེ་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པས། འཕེན་བྱེད་དང་འཕངས་པ་འགྲུབ་པའི་བར་དུ་སྐྱེ་བ་དུ་མས་ཆོད་པ་འོང་ལ་འགྲུབ་བྱེད་དང་བར་དུ་མ་ཆོད་པར་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་བུལ་པའི་གྲངས་མ་ངེས་ཏེ། ལས་འགའ་ཞིག་བསྐལ་པ་དུ་མ་ཞིག་ན་སྨིན་པར་གསུངས་པས་སོ། ཞེས་ཟེར་བས་ནི་ལེགས་པར་མ་བརྟགས་སོ། །དྲུག་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་ཡན་ལག་འདི་དག་ས་གཅིག་པའམ་ཐ་དད་པ་གང་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་མ་ངེས་སོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ས་ནི་གསུམ་སྟེ་འཆི་ས་སྐྱེ་ས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སའོ། །དེ་ལ་ས་འོག་མའི་རྟེན་ལ་ནི་ས་དེ་དང་གོང་སར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོག་ པ་ཡོད་ལ་གོང་སའི་རྟེན་ལ་འོག་མར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོག་པ་མེད་དོ། །རང་སའི་རྟེན་ལ་ས་དེར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོག་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །ཡན་ལག་དང་པོ་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་ལས་གང་དུ་བསགས་པའི་ས་དེར་གཏོགས་ཏེ། མ་རིག་པ་ནི་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་འཁོར་དང་རྣམ་ཤེས་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ་རྟེན་དེའི་རྣམ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱང་ས་དེ་པ་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་བྱིས་པ་ཁམས་གོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོག་པ་ན་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པས་དེའི་མ་རིག་པ་འདོད་པར་མི་གཏོགས་ཤེ་ན། འདི་ལ་མཛོད་པ་རྣམས་དེའི་རྒྱུད་ལ་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་ཡོད་པས་ས་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་གང་ཡོད་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་གསོག་པར་འདོད་ཀྱང༌། འདིར་ནི་ཉོན་ཡིད་ཁས་ལེན་ལ་དེ་བྱིས་ལམ་གྱིས་གཞོམ་མི་ནུས་ཤིང་འདོད་པར་གཏོགས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ས་གཞན་གྱི་མ་རིག་པས་ས་གཞན་གྱི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་ན་གོང་སའི་རྟེན་ལའང་འོག་སར་སྐྱེ་བའི་ལས་ཅི་སྟེ་མི་གསོག་ཅེ་ན། རྟེན་དེ་ལས་འོག་མར་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་དང་ས་ཐ་དད་ཀྱིས་བཅད་པའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་འོག་སའི་དམན་ལས་གསོག་པ་ལ་མི་གུས་པས་སོ། །འདུ་བྱེད་ནི་སྐྱེ་སར་གཏོགས་ཏེ་ས་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་ས་གཞན་གྱི་ཕུང་པོ་འཕེན་མི་ནུས་པས་སོ། །འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པ་བདུན་ཡང་སྐྱེ་ས་ཁོ་ནར་གཏོགས་སོ། །སྲེད་ལེན་ལ་དོན་གསང་ལས་ སྐྱེ་བའི་ས་པ་གང་ཡིན་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ངེས་པར་དེའི་ས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། འོག་ས་ནས་གོང
Chinese
如果业力成熟的时间不确定，那么，投生和成就之间即使间隔多世，也是其他缘起的寿命，而不是投生者的缘起寿命，因此没有过失。《俱舍论》中说，投生和成就的因有两种，即远因和近因。因此，投生者和所投生的成就之间会间隔多世，而成就者和中间不会间隔是合理的。这样看来，成熟的次数是不确定的，因为有些业力据说要经过多个劫才能成熟。这样说是不经过仔细考虑的。第六，这些因果支分是在同一地还是不同地？两者都不确定。这是怎么回事呢？地有三种，即死地、生处和除此之外的地。其中，下地的所依可以积聚在该地和上地出生的业力，而上地的所依不能积聚在下地出生的业力。在自己的地上，也可以积聚在该地出生的业力。第一个支分和因时的识属于积累业力的那个地，因为无明是烦恼意的眷属和识阿赖耶识，而且这两个所依的识也是那个地的。如果欲界中没有离贪的儿童积累了在上界出生的业力，那么因为没有欲界的烦恼，所以他的无明不属于欲界吗？对此，《俱舍论》的作者们认为，因为他的相续中有上界的烦恼，所以任何上界的烦恼都会引发积累业力。但在这里，我们承认烦恼意，它不能被儿童道所摧毁，并且属于欲界，所以没有过失。如果其他地的无明引发其他地的业力，那么为什么上界的所依也不能积累在下界出生的业力呢？因为那个所依没有所有在下界出生的烦恼，并且获得了被不同地隔断的特殊所依，所以不尊重积累下界的劣业。行属于生处，因为其他地的业力不能投生其他地的蕴。果时的识和七者也只属于生处。对于爱取，从《义隐》中说：“无论是哪个生处的，能使之现前成就的烦恼也必定是那个处的。”这是说，从下地到上
English
If the time of karma's maturation is uncertain, then, even if there are many lifetimes between the projection and the accomplishment, it is the life of another dependent arising, not the life of the dependent arising of the projector, so there is no fault. In the Abhidharmasamuccaya, it is said that there are two causes for projection and accomplishment, namely distant cause and near cause. Therefore, it is reasonable that there will be many lifetimes between the projector and the accomplishment of the projected, and that there will be no interruption between the accomplisher and the middle. In this way, the number of maturations is uncertain, because some karmas are said to mature after many eons. Saying this is not carefully considered. Sixth, are these cause-and-effect limbs in the same place or in different places? Neither is certain. How is this so? There are three places, namely the place of death, the place of birth, and the place other than that. Among them, the basis of the lower place can accumulate the karma of being born in that place and the upper place, while the basis of the upper place cannot accumulate the karma of being born in the lower place. In one's own place, one can also accumulate the karma of being born in that place. The first limb and the consciousness at the time of cause belong to the place where the karma is accumulated, because ignorance is the retinue of afflicted mind and the consciousness is the alaya-consciousness, and the consciousness of those two bases is also of that place. If a child in the desire realm who is free from attachment accumulates the karma of being born in the upper realm, then since there is no affliction of the desire realm, does his ignorance not belong to the desire realm? To this, the authors of the Abhidharmakosa think that because there are afflictions of the upper realm in his continuum, any affliction of the upper realm will cause the accumulation of karma. But here, we admit afflicted mind, which cannot be destroyed by the path of a child, and belongs to the desire realm, so there is no fault. If the ignorance of another place causes the karma of another place, then why can't the basis of the upper place also accumulate the karma of being born in the lower place? Because that basis does not have all the afflictions of being born in the lower place, and has obtained a special basis separated by different places, it does not respect the accumulation of inferior karma of the lower place. Action belongs to the place of birth, because the karma of another place cannot project the aggregates of another place. The consciousness at the time of result and the seven that accompany it also belong only to the place of birth. Regarding craving and grasping, from the Don gsal it is said, "Whichever place of birth it is, the afflictions that cause it to be manifestly accomplished are also necessarily of that place." This is saying that from the lower place to the upper
Tibetan
་སར་སྐྱེ་བ་ལ་ས་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་མངོན་དུ་རྒྱུ་ཡོད་པས་རིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་གོང་སའི་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་རྟེན་ལ་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་ཡོད་པ་ཆོས་མངོན་པ་བ་སྤྱི་ལུགས་དང་མི་མཐུན་ཞིང་རིགས་པས་མི་ཐོབ་པས་གོང་མ་ནས་འོག་མར་སྐྱེ་བ་ལ་མི་འགྲིག་གོ །འོན་ཀྱང་སྲིད་པ་ནི་ཁམས་གོང་མ་ནས་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོ་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་ཡང་སྐྱེ་སར་གཏོགས་སོ། །ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་དེའི་ཚེ་མི་དགེ་བའི་བག་ལ་ཉལ་ཙམ་མོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་འཕེན་པ་མེད་ན་ཕྱིར་མི་འོང་སྤེལ་མ་སྒོམ་པ་དེས་གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ཏེ། དེར་སྐྱེ་བ་ལ་བསམ་གཏན་ཟག་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་དགོས་ལ་སོ་སྐྱེའི་དུས་སུ་ཟག་མེད་མ་ཐོབ་ཅིང་འཕགས་པའི་ཚེ་ལས་མ་བསགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཆེར་སྐྱེ་བའི་ལས་ཐོག་མེད་ནས་ཡོད་ལ་དེ་སྤེལ་མས་གནས་གཙང་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བས་ཉེས་པ་མེད་ཅེས་དོན་གསང་ལས་འཆད་པ་ལྟར་ཁས་བླང་ ངོ༌། །འཕགས་པ་ཆགས་བཅས་གཉིས་འདོད་པར་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ལས་བསགས་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་དུས་སུ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །མཛོད་པ་ལྟར་ན་ས་དེ་དང་དེར་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་མ་སྤངས་ན་འཕགས་པས་ཀྱང་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་འཕེན་པར་འདོད་པ་འདྲའོ། །ས་མཚུངས་ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱ་འགྲེལ་དག་ལས་ཞིབ་པར་མི་སྣང་ཞིང་སྤྱིའི་ཁོག་ན་གནས་ པས་དེའི་ཕྱིར་བློས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་མཐའ་ཆོད་པར་བཀོད་པའོ། །བདུན་པ་ནི་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ཟློག་སྒོམ་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བརྒྱད་པ་ནི། འཁོར་བར་འཇུག་ལྡོག་ལ་མཁས་ཤིང་དེ་ལ་འདོར་ལེན་བྱས་པས་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ནི་སྐྱེ་འགག་གི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་ལ། འདིའི་ངང་ཚུལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱིས་དབེན་པར་འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་འོངས་པ་ནི་འདིར་མ་བཀོད་དེ། མིང་ཙམ་ལས་ཀྱང་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ཡང་འདིར་རེ་ཞིག་མ་སྨྲས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་རྩེ་སྦྱོར་གྱི་ཆོས་རྒྱས་པར་བཤདཔའི་གསུམ་པ་སྒོམ་ལམ་རྩེ་སྦྱོར་བཤད་པ་སྟེ། འདིའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་དང་པོར་རྟེན་སྒོམ་ལམ་སྟེ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་འཇུག་སོགས་བཤད་པ། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། རྟེན་སྒོམ་ལམ། སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག །བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ
Chinese
在下处产生，有上处烦恼显现为因，虽然可以成立，但上处的生世之所依，有下处的烦恼显现，与法相宗的共同观点不符，理智上也不成立，因此从上处到下处产生是不行的。然而，有是从上界到欲界的善趣恶趣二者都产生，但属于生处。产生于恶趣，只是那时的不善习气而已。如果见谛没有抛弃，那么不还果的串习修习者，在那清净处产生是不合理的，因为在那里产生也必须要有无漏禅定，但在凡夫时没有获得无漏，在圣者时也没有积累，如果这样问难。对此，没有最初就有增长广大果的业，通过串习将其转变为产生于清净处的因，没有过失，如《义隐》中所说的那样承认。圣者有染污二者在欲界产生，也要明白业的积累是在凡夫时。如《俱舍论》所说，如果未断除产生于彼处的烦恼，那么似乎也认为圣者也会被其所引发的业所抛弃。这种同等处的道理，在印度注释中没有详细说明，存在于共同的范畴中，因此用智慧好好观察，将智者们的观点最终确定下来。第七是顺生逆生修习，已经说完了。第八是，精通于进入和离开轮回，并且对此进行取舍，从而无取舍地从轮回中解脱。像这样的十二支，实事论者认为是构成生灭之物的自性。而此处的体性，远离八种戏论，是从圣者龙树父子的论典中而来，这里没有写出来，因为仅仅是名字也似乎会产生恐惧。因此，像那样的其他内容，在这里暂时不说了。第三是广说顶瑜伽之法，第三是宣说修道顶瑜伽，此处的科判很广，首先是所依修道，即宣说妥噶的等持等。第三有三：所依修道，所断分别，所依功德。第一有三，第一是，如是见道顶
English
Although it is reasonable to say that the afflictions of the higher realms are the cause of arising in the lower realms, it is inconsistent with the general view of the Abhidharma masters and logically untenable that the afflictions of the lower realms manifest in the basis of rebirth in the higher realms. Therefore, it is not appropriate to be born from the higher realms to the lower realms. However, existence can arise from the higher realms to both the happy and unhappy realms of the desire realm, but it belongs to the place of birth. To be born in the lower realms is merely a latent tendency of non-virtue at that time. If there is no throwing (of karma) upon seeing the truth, then it is unreasonable for a non-returner who cultivates the practice to be born in the Pure Abodes, because it is necessary to be born there with uncontaminated concentration, but one has not attained the uncontaminated state as an ordinary being and has not accumulated (merit) as a noble being. If one asks this, then the karma that causes the great increase of fruit exists from the beginning, and by cultivating it, it is transformed into the cause of being born in the Pure Abodes, so there is no fault, as stated in the Guhyartha. It should be understood that the accumulation of karma for the noble ones with attachment to be born in the desire realm also occurs during the time of ordinary beings. According to the Treasury of Knowledge, if one has not abandoned the afflictions that cause birth in a particular realm, it seems that even the noble ones will be thrown by the karma that arises from them. This principle of equal realms is not explained in detail in the Indian commentaries and remains within the general category. Therefore, after careful examination with intelligence, the views of the wise are definitively stated. The seventh is the practice of arising and reversing, which has already been explained. The eighth is to be skilled in entering and leaving samsara, and by taking and abandoning it, to pass beyond sorrow without taking or abandoning. The realists consider such twelve limbs to be the nature of things that are composed of arising and ceasing. The nature of this, being devoid of the eight extremes of elaboration, comes from the treatises of the noble Nagarjuna and his spiritual sons, but it is not written here because even the mere name seems to cause fear. Therefore, other such things are not mentioned here for the time being. The third is the extensive explanation of the Dharma of Union Peak, the third is the explanation of the Union Peak of the Path of Cultivation. The chapter headings here are extensive, and first is the basis of the Path of Cultivation, which is the explanation of the Samadhi of Thögal, etc. The third has three: the basis of the Path of Cultivation, the objects to be abandoned, and the qualities of the basis. The first has three, the first is, thus the peak of the Path of Seeing.