Tibetan
པོ་འདིའི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པས་རྨོངས་པ་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་ལ་དེ་ལས་ཀྱང་བདག་ལ་ཆགས་པར་འགྱུར་བས། གང་གི་ཚེ་བདག་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་དེའི་ཚེ་བདག་བདེ་བར་འདོད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བར་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་བདག་ཚེ་འདི་ཙམ་ལ་བདེ་བར་འདོད་པས་ནི། མི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པས་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་བདེ་བར་འདོད་པས་ནི། དགེ་བ་བཅུ་ལ་འཇུག་པས་ལྷ་མིའིི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་དང༌། བདེ་སྡུག་གི་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བ་གཙོ་བོར་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པས་ནི། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་འཇུག་པས་ཁམས་གོང་མའི་རྒྱུ་མི་གཡོ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ལས་གསུམ་འདུ་བྱེད་པའི་རྩ་བ་ནི་མ་རིག་པའོ། །དེ་ལྟར་མ་རིག་པ་གང་གིས་ལས་གང་སློང་བ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། རྨོངས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་རྨོངས་པ་ནི་མི་ དགེ་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་རྨོངས་པའི་ནི་བསོད་ནམས་དང་མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡང་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་ལ་དགོངས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཀུན་སློང་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་གཅིག་པུ་སྟེ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ཡང་དེ་ཁོ་ནའོ། འདི་ཡང་སྲིད་འཕེན་བྱེད་ཡིན་ཞིང་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་འཕེན་བྱེད་མེད་པར་རྟེན་འབྲེལ་མདོ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པས་མཐོང་སྤང་གི་མ་རིག་པར་དོན་གསང་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འཐད་པར་ནི་མི་སྣང་སྟེ། མཐོང་སྤང་ནི་གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་ལས་བྱུང་པའི་ཀུན་བརྟགས་ལ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་ལ། །བྱ་དང་རི་དྭགས་སོགས་གྲུབ་མཐས་བློ་ཡེ་མ་བསླད་པས་ཀྱང་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་ལས་གསོག་པ་དང༌། མ་རིག་པ་འདི་ནི་སྲིད་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས་ཉོན་ཡིད་འཁོར་གྱི་མ་རིག་པ་ཉིད་ལ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒོམ་སྤང་དུ་རིགས་སོ། །འོ་ན་འཕགས་པ་ལ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་མ་རིག་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ཞེ་ན། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་མ་རིག་པ་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་འཁོར་ཡིན་པར་འདོད་ཀྱི་དེ་ལ་སྔ་མས་ཁྱབ་པར་མ་སྨྲས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཀླན་ཀར་འགྱུར། གལ་ཏེ་སྒོམ་སྤང་ཡིན་ན་འཕགས་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྒོམ་སྤང་ཡིན་ཀྱང་འཕགས་པ་ལ་མེད་པར་ནི་དུ་མ་ཞིག་བཤད་དེ། དཔེར་ན་ཡུལ་ལ་ དམིགས་པའི་ཞེ་སྡང་དྲག་པོ་བཞིན་ནོ
Chinese
由于不了解此法的自性而愚昧，就会执著于我，并且会更加贪恋我。当对我的贪恋更加强烈时，就会希望我快乐，不希望我痛苦。而且，因为希望我仅仅在此生快乐，所以会造作不善业，成为堕入恶趣的因，不是福德；因为希望我来世快乐，所以会行持十善业，成为天人的因，是福德；因为贪恋远离苦乐变化的痛苦，主要是舍受的安乐，所以会进入禅定和无色定，从而造作上界之因不动业。这样看来，造作三种业的根本就是无明。那么，无明是如何引发各种业的呢？《摄类学》中说：愚昧有两种：对果报成熟的愚昧和对真实义的愚昧。对果报成熟的愚昧会产生不善的造作。对真实义的愚昧会产生福德和不动的造作。这样说也是针对时节的意乐，而作为因的意乐，仅仅是对真如的愚昧，如前所述。因此，十二缘起的第一个也是如此。这也是能投生轮回的，并且《缘起经释》中说，见到真谛就不会再投生，因此认为是见道所断的无明，这是密意的观点。然而，这似乎并不合理。无著认为，见道所断是由于宗派而转变思想所产生的遍计。鸟兽等没有被宗派转变思想，也会因无明而造业。而且，这个无明是轮回诸过患的根本，无著兄弟也认为是烦恼意之眷属的无明。因此，应是修道所断。如果说是修道所断，那么圣者也会有能投生的无明吗？能投生的无明被认为是烦恼意的眷属，如果没有说前者遍及后者，为什么会成为争论点呢？如果说是修道所断，那么圣者也会有吗？即使是修道所断，也有很多经论说圣者没有，例如缘于对境的强烈嗔恨一样。
English
Due to ignorance of the nature of this Dharma, one becomes deluded and clings to the self, and becomes even more attached to the self. When attachment to the self becomes stronger, one desires happiness for the self and does not want suffering. Moreover, because one desires happiness for the self only in this life, one engages in non-virtuous actions, which become the cause of falling into the lower realms, and are not merit. Because one desires happiness for the self in the next life, one practices the ten virtuous actions, which become the cause of gods and humans, and are merit. Because one craves the happiness of equanimity, which is mainly the feeling of indifference, and is free from the suffering of the change of happiness and suffering, one enters into meditative absorption and the formless absorptions, thereby creating the unwavering karma that is the cause of the higher realms. Thus, the root of creating the three karmas is ignorance. So, how does ignorance give rise to various karmas? The Compendium of Topics states: "There are two kinds of ignorance: ignorance of the ripening of results and ignorance of the meaning of reality." Ignorance of the ripening of results gives rise to non-virtuous actions. Ignorance of the meaning of reality gives rise to meritorious and unwavering actions. This is said with regard to the intention of the time, but as the intention of the cause, it is only ignorance of suchness, as mentioned before. Therefore, the first of the twelve links is also the same. This is also what propels rebirth, and the Commentary on the Sutra of Dependent Origination states that seeing the truth will no longer propel rebirth, therefore it is considered to be the ignorance to be abandoned by seeing, which is a secret meaning. However, this does not seem reasonable. Asanga explains that what is to be abandoned by seeing is the conceptualization that arises from transforming the mind through philosophical tenets. Animals such as birds and deer, who have not had their minds transformed by philosophical tenets, also accumulate karma through being deluded by ignorance. Moreover, this ignorance is the root of all the faults of samsara, and the brothers Asanga also consider it to be the ignorance that is the retinue of afflicted mind. Therefore, it should be abandoned by meditation. If it is abandoned by meditation, then would the noble ones also have the ignorance that propels rebirth? The ignorance that propels rebirth is considered to be the retinue of afflicted mind, and if it is not said that the former pervades the latter, why would it become a point of contention? If it is abandoned by meditation, then would the noble ones also have it? Even if it is abandoned by meditation, there are many scriptures that say that the noble ones do not have it, such as intense hatred directed towards an object.
Tibetan
། །གཉིས་པ་ནི་མ་རིག་པས་བསླང་པའི་ལས་ཏེ་འདི་ལ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི་ལས་དེས་བསླང་པའི་སེམས་རྒྱུད་དེ་འདི་ལ་ཡང་ལས་བསགས་དུས་ཀྱི་དེ་རྒྱུ་དུས་དང་སྐྱེ་གནས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་བ་དེ་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལྟར་ན་ཡིད་ཤེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཚོར་སོགས་བཞིའི་མིང་དང་ནུར་ནུར་པོ་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །ལྔ་པ་ནི་མིང་གཟུགས་འཕེལ་བས་མིག་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་རྫོགས་པ་སྟེ་མིང་གཟུགས་ཀྱི་ཚེ་དབང་པོ་དང་པོ་བཞི་མེད་དོ། །དྲུག་པ་ནི་ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སོགས་གསུམ་གཅོད་པ་སྟེ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དྲུག་གོ །བདུན་པ་ནི་རེག་པས་ཡུལ་གསུམ་བཅད་པ་ལས་སིམ་གདུང་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་མྱོང་བ་སྟེ་སྔར་ལྟར་དྲུག་གོ །བརྒྱད་པ་ནི་ཚོར་བ་གསུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ན་དེའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་སྲེད་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཟིར་བ་ན་བདེ་བ་ལ་འདུན་པ་འདོད་སྲེད། བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་ན་བདེ་བ་དང་བཞི་པ་ན་བཏང་སྙོམས་ལ་འདུན་པ་གཟུགས་སྲེད། གཟུགས་མེད་བཞི་ན་བཏང་སྙོམས་ལ་འདུན་པ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྲེད་པ་གསུམ་མོ། །དགུ་པ་ནི་སྲེད་པ་དེ་ཉིད་ཤས་ཆེར་འཕེལ་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། དེ་ལ་འདོད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ་དང་ལྟ་བ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ལྟ་ངན་ རེ་གཉིས་དང༌། ཚུལ་ཞུགས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་འཆལ་ཁྲིམས་སྤོང་བ་དང་ཁྱི་དང་བ་ལང་སོགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་དང༌། བདག་སྨྲ་ཡོད་པས་བདག་སྨྲ་སྟེ་ལུས་སམ་འདིས་བདག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བས་བདག་སྨྲ་སྟེ་བདག་ལྟ་དང༌། ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ལ་འདུན་ཞིང་ཆགས་པའོ། །བཅུ་པ་ནི་ལེན་པའི་མཐུས་ཡང་སྲིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་ནུས་སུ་རྟས་པར་བྱས་པའི་ལས་སོ། །འདི་ལ་འགྲོ་བ་ལྔ་དང་བར་དོ་ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་བཤད་ཀྱང་དང་པོ་དྲུག་ཞར་བྱུང་ཙམ་མོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི་ལས་དེའི་མཐུས་སྐྱེ་གནས་སུ་ཉིད་མཚམས་སྦྱར་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ་སྐྱེ་གནས་བཞིར་དབྱེའོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི་སྐྱེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ན་ཚོད་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང་རིས་མཐུན་འདོར་བ་སྟེ་ལུས་འགྱུར་བ་སོགས་དང་དུས་དུས་མིན་དུ་འཆི་བར་དབྱེའོ། །རྒ་ཤི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཞག་པ་ནི། རྒ་བ་མེད་པར་ཡང་འཆི་བ་འབྱུང་བས་ཡན་ལག་རིམ་ཅན་དུ་མ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ལ། མྱ་ངན་དང་སྨྲ་སྔགས་འདོན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིད་མི་བདེ། འཁྲུག་པ་རྣམས་ཀྱང་གོ
Chinese
第二是因无明而发起的业，这有三种。 第三是由业发起的相续心，这也有业积累时的因，受生时的连接，这是果时的识。 这也是按照认为阿赖耶识的人的观点，按照其他人的观点则是意识。 第四是，受等四者的名，以及软软的等色。 第五是名色增长，从眼到意圆满，名色之时最初的四根没有。 第六是境、根、识三者聚合而生，断除悦意等三种，从所依的角度来说是六。 第七是，接触断除了三种境，从生起喜乐、痛苦等自性的体验，如前一样是六。 第八是，体验三种感受时，以其为缘的贪爱，被痛苦折磨时希求安乐是欲贪。在前三个禅定中希求安乐，第四个禅定中希求舍受是色贪。在四个无色定中希求舍受是无色贪，共有三种。 第九是，贪爱本身更加增长。 这也是从境的角度来说有四种。其中，取著欲是五种妙欲，取著见是（恶见）一二，取著戒禁是舍弃邪戒，以及狗和牛等的行为，因为有我语，所以是我语，说身体或者这个是我，所以是我语，即我见，希求和贪著“我是”的慢心。 第十是，以取著的力量，使来世的生能够成就的业。 这里虽然说了五道和中阴的业有，但前六个只是顺带提及。 第十一是，以业的力量，在受生处连接的五蕴，分为四种受生方式。 第十二是，从出生开始，到年龄变化，以及舍弃同类，即身体变化等，以及非时而死。 将老和死放在一起的原因是，没有老也会发生死亡，因此不是次第决定的原因。悲伤和念诵咒语，痛苦，不悦意，争吵等也是。
English
The second is karma arising from ignorance, which has three aspects. The third is the mindstream arising from that karma, which also includes the cause at the time of accumulating karma, the connection at the time of taking birth, and the consciousness at the time of fruition. This is according to those who hold the Alaya-vijnana, while according to others, it is the mental consciousness. The fourth is the name of the four, such as feeling, and the form of things like "soft." The fifth is the increase of name and form, complete from eye to mind; at the time of name and form, the first four faculties are absent. The sixth is that which arises from the combination of object, faculty, and consciousness, cutting off the three, such as pleasant objects; from the perspective of the basis, it is six. The seventh is the experience of touching and cutting off the three objects, arising as the nature of joy and pain, etc., as before, it is six. The eighth is that when experiencing the three feelings, there is craving that is conditioned by them; when tormented by suffering, desiring happiness is desire-craving. In the first three dhyanas, there is desire for happiness, and in the fourth, there is desire for equanimity, which is form-craving. In the four formless realms, there is desire for equanimity, which is formless-craving, there are three. The ninth is that craving itself increases greatly. This also has four aspects from the perspective of the object. Among them, taking desire is the five objects of desire, taking views is one or two (wrong views), taking vows and precepts is abandoning wrong precepts, and the behavior of dogs and cows, etc., because there is self-assertion, it is self-assertion, saying that the body or this is the self, so it is self-assertion, which is self-view, desiring and clinging to the pride of "I am." The tenth is the karma that, through the power of taking, makes it possible to accomplish rebirth in the future. Although the five realms and the existence of karma in the intermediate state are discussed here, the first six are only mentioned incidentally. The eleventh is the five aggregates that are connected in the place of birth by the power of karma, divided into four ways of taking birth. The twelfth is from birth onwards, to changes in age, and abandoning the same kind, that is, changes in the body, etc., and dying untimely. The reason for putting old age and death together is that death can occur even without old age, so it is not a reason for a definite sequence. Grief and reciting mantras, suffering, displeasure, quarrels, etc., are also included.