Tibetan
ས་པ་དྲུག་པོ་རེ་རེར་ནི་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་དུ་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་སྐད་ཅིག་གཅིག་པའི་བཟོད་པ་ཡིས་བསྡུས་པ་དེ་རྩེ་སྦྱོར་འདིར་མཐོང་ལམ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆེན་སྦྱིན་པ་ཡོངས་སུ་གཏོང་ཞིང་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཚེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་ལུས་ཀྱི་ལས་དང་བྱམས་པའི་ངག་གི་ལས་དང་བྱམས་པའི་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སུ་མི་བསྔོ་ཡི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བྱས་ནས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་གང་གིས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང་གང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་དང༌། གང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་འདུ་ཤེས་གསུམ་མི་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆེན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གནས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་ ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ལ་གནས་པས་གཞན་ལྔ་ལྔ་འཛིན་པར་གསུངས་སོ། །སྐབས་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་ནས་འདིར་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དེ་ཡང་བཟོད་པར་བཤད་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་དང་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་མཉམ་གཞག་ན་བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཤིང༌། བཟོད་པ་སྤོང་གཉེན་དངོས་ཡིན་ཞིང་མཐོང་ལམ་འདི་ཡང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་རྩེ་དངོས་དང༌། དེའི་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ན། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་འདིར་རོ། །གང་ན་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་བསྡུས་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སུམ་ཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནིའོ། །སོ་དྲུག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ན། བསྡུ་བྱ་སྦྱིན་སོགས་དྲུག་པོ་དེ་དག་སོ་སོར་སྡུད་བྱེད་སྤྱིན་སོགས་ཕྱིན་དྲུག་རེ་རེར་སྔ་མ་གོ་སྒྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་དྲུག་དྲུག་བསྡུས་པས་ནའོ། །འདི་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་པས་དེས་མཚོན་ནས་མཐོང་རྩེ་བསྟན་པར་བཞེད་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་སྤྲོས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་ངོ་བོར་བྱས་པས་ཆོག་གོ། འདིར་ཞེས་པ་ནི་སྐབས་དང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ ལམ་གྱིས་རྣམ་རྟོག་དུ་མ་བདེ་བླག་ཏུ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། སྐབས་འོག་མ་རྣམས་སུ་དེ་དག་འབད་མི་དགོས་པར་སྤོང་བས་དེ་དགར་བའི་ཆེད་དུ་ཚིག་གསལ་ལས་འཆད་པ་ནི་འདི་དག་མཐོང་ལམ་བཏགས་པ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །བཟོད་པ་འདི་ལ་ཉི་སྣང་དུ་གསལ་ཁ་མེད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་འགྲེལ་པ་གཉིས་སུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ལ་མཛད་ཅིང་གྲགས་ཆར་ཡང་དེ་ལ་བྱས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཤས་ཆེ་བ་ལ་དགོངས་པར་བཞེད་དོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ་བདེན་པ་བཞི་ཀའི་ཆོས་བཟོད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཤཱནྟིས་ཀྱང་བཟོད་པར་བཞེད་ཀྱང་གསལ་ཁ་མེད་དོ། །ཨ་བྷྱས་འདིར་ཕྱིན་དྲུག་མཐོང་ལམ་དུ་བསྟན་ལ་དེ་དྲུག་ཀྱང་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྡུས་ཀྱི་སྡུག་བདེན་གྱིས་མིན་པས་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཡིན་ཞིང་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྐབས་མིན་ཏེ། དེ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ཡིན་ལ། སྤང་བྱ་དེ་ཡང་སྔར་སྤངས་ཟིན་པས་སོ། །དེས་ན་སེང་གེ་བཟང་པོས་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ལ་བཞག་པ་འཁྲུལ་པ་ཆེའོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། འདིས་རྩེ་མོའི་སྐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཁམས་གོང་གི་གཉེན་པོ་ཁོ་ནར་འདོད་པས་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པའོ། །འདི་ནི་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། རྩ་བར་ཕྱིན་དྲུག་མཐོང་ལམ་གྱིས་རྟོགས་བྱའི་ལམ་བདེན་དུ་བཤད་ནས་བཟོད་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་ཏུ་བཤད་ན་ལམ་བདེན་གྱི་བཟོད་པ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་རིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་མེད་དེ། ཕྱིན་ དྲུག་མཐོང་རྩེའི་ངོ་བོར་སོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་དྲུག་ལམ་བདེན་ཡིན་པས་དེའི་ངོ་བོར་བསྟན་པའི་མཐོང་ལམ་གྱི་བཟོད་པ་ཡང་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱང་དེར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་ལམ་འདིས་འདོད་པའི་སྤང་བྱ་མི་སྤོང་ན་འཕགས་པས་སྐབས་འདིར་འདིས་ཁམས་གསུམ་གའི་རྟོག་པ་སྤོང་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞིང༌། མཐོང་ལམ་འདི་གཟུགས་ཁམས་ཁོ་ནའི་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་གཞན་མེད་དེ། རྒྱས་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་དེ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་མཐོང་སྤང་གི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པས་དེ་དང་དུས་མཉམ་དུ་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་གྱིས་འཐོབ་བོ། །བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི། རྟོག་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་དགུ་བཞི་སོ་དྲུག་ཡོད་པ་དེ་འདོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་ལ་སྦྱར་བས་དེར་འགྱུར་རོ། །
Chinese
这六种波罗蜜多中的每一种，都是将这六种波罗蜜多彼此包含，以一刹那的忍所包含，这在顶加行中是见道。行持广大布施，并将之完全回向于遍智之时，对众生慈爱的身业、慈爱的语业和慈爱的意业便会亲近安住。这些善根也不回向于声闻和独觉，而是与一切众生共同回向于无上圆满菩提。如何回向呢？不执著于以何回向、回向何物以及回向于何处这三种概念，如此回向。 饶益，如是安住于广大布施的波罗蜜多，便能圆满持戒的波罗蜜多。如是 第401页至500页 安住于每一种波罗蜜多，便能持守其他五种波罗蜜多。在其他所有情况下，见道都说是十六刹那，而此处说是一刹那，并且说是忍，这并不矛盾。说十六刹那是引导后续的确定，说一刹那是指在等持中见到四谛的自性没有差别。忍是断除对治的真实，而此见道也是显示为对治分别念的场合。第三部分分为两部分：见顶真实和它的作用。第一部分是：是见道的顶峰。在何处呢？在此顶峰现观的场合。何者是见道的唯一刹那，以苦法智忍所包含，三轮清净所区分，即是具有三十六种相状的生起。如何变成三十六种呢？因为被包含的布施等六种，各自以能包含的布施等六种波罗蜜多，如前所说，先前的作为能成办，像这样彼此六六包含的缘故。这属于后得位，因此认为以它来表示见顶，但由于六波罗蜜多是不缘取戏论的相状，所以作为本体就足够了。此处所说的，是指最初的那些见 道不能轻易地断除众多的分别念，而后续的场合
English
Each of these six pāramitās, whatever includes these six pāramitās mutually, is included by the forbearance of a single moment, and this is the path of seeing in this summit application. When extensively giving great generosity and completely dedicating it to omniscience, loving bodily actions, loving speech actions, and loving mental actions towards sentient beings will closely abide. These roots of virtue are also not dedicated to śrāvakas and pratyekabuddhas, but are made common with all sentient beings and completely dedicated to unsurpassed complete enlightenment. How is it dedicated? It is dedicated in such a way that the three concepts of how to dedicate, what to dedicate, and where to dedicate do not occur. Rābhya, thus abiding in the pāramitā of great generosity, one completely upholds the pāramitā of discipline. Thus, Pages 401 to 500 It is said that by abiding in each pāramitā, one upholds the other five. In all other instances, the path of seeing is said to be sixteen moments, but here it is said to be one moment, and that it is forbearance, which is not contradictory. Saying sixteen moments is to guide subsequent certainty, and saying one moment refers to the fact that there is no difference in seeing the nature of the four truths in equipoise. Forbearance is the actual antidote to abandonment, and this path of seeing is also the occasion for showing the antidote to conceptual thought. The third part has two parts: the actual summit of seeing and its function. The first is: it is the summit of the path of seeing. Where is it? In this occasion of the summit's direct realization. What is the single moment of the path of seeing, included by the forbearance of knowing the dharma of suffering, distinguished by the purity of the three spheres, that is, the arising with thirty-six aspects? How does it become thirty-six? Because the six to be included, such as generosity, are each included by the six pāramitās, such as generosity, as previously stated, the former acts as the accomplisher, like this, because they are mutually included six by six. This belongs to the subsequent attainment, therefore it is thought that the summit of seeing is indicated by it, but since the six pāramitās are of the nature of not apprehending elaboration, it is sufficient to take it as the essence. What is said here refers to the initial instances of seeing path cannot easily abandon many conceptual thoughts, while the subsequent occasions
Chinese
因此，为了避免不必要的努力，词明（Tshig gsal）解释说，这些被认为是见道（mthong lam）的名称。这种忍（bzod pa）在《日光》（nyi snang）中没有明确的说明。导师在两个注释中都将法忍（chos bzod）用于苦（sdug bsngal），并且也因此而闻名。《词明》认为，这是考虑到苦的法忍更为常见。《般若灯》（Sher sgron）将法忍用于所有四个真谛，寂天（Śānti）也认为这是忍，但没有明确说明。阿毗（Abhya）在此处将六度（phyin drug）显示为见道，这六度也包含在道谛（lam bden）中，而不是苦谛（sdug bden）中，因此是对道的随忍（rjes bzod），而不是法忍的情况，因为它是舍弃欲界（'dod khams）烦恼的工具，而所舍弃的也早已舍弃。因此，狮子贤（Seng ge bzang po）说将苦的法忍放在那里是一个很大的错误。这是因为他认为顶位（rtse mo）时的道仅仅是上界的对治，并以此为理由。这是非常不合理的，因为根本上说，六度是见道所证悟的道谛，并且如果忍在那一瞬间被说成是它的对象，那么道谛的两种忍中的任何一种都是合理的，但事实并非如此，因为这是六度达到见顶本质的时候。如果六度是道谛，因此见道的忍也被显示为它的本质，那么苦的法忍也会变成那样。此外，如果这个见道不舍弃欲界的所舍弃，那么这与圣者在此舍弃三界（khams gsum ga'i）的分别念的说法相矛盾。并且，这个见道仅仅是色界（gzugs khams）分别念的对治，也仅仅是他自己的观点作为理由，没有其他原因，因为详细的解释已经在前面说过了。第二，当见道顶位圆满生起时，由于舍弃了见所断（mthong spang）的能取和所取的分别念一百零八种，因此与此同时，也通过缘起的法则获得了舍弃由这些分别念所包含的、产生分别念的习气烦恼一百零八种。如何变成一百零八种呢？四种分别念中的每一种都有九四三十六种，将其应用于欲界等的三界，就变成了那样。
English
Therefore, in order to avoid unnecessary effort, the Clear Words (Tshig gsal) explains that these are considered names for the path of seeing (mthong lam). This forbearance (bzod pa) is not clearly stated in the Sunlight (nyi snang). The teacher, in two commentaries, has made the Dharma-forbearance (chos bzod) for suffering (sdug bsngal), and it is also famous for that. The Clear Words considers that it is intended that the Dharma-forbearance for suffering is more common. The Lamp of Wisdom (Sher sgron) makes the Dharma-forbearance for all four truths, and Śānti also considers it forbearance, but it is not clearly stated. Abhya here shows the six perfections (phyin drug) as the path of seeing, and these six are also included in the truth of the path (lam bden), but not in the truth of suffering (sdug bden), so it is the subsequent forbearance of the path (rjes bzod), and not the occasion for Dharma-forbearance, because it is the means of abandoning the afflictions of the desire realm ('dod khams), and what is to be abandoned has already been abandoned. Therefore, Singha Bhadra (Seng ge bzang po) says that placing the Dharma-forbearance on suffering there is a great mistake. This is because he considers the paths at the peak (rtse mo) to be only the antidote to the upper realms, and that is the reason. This is very unreasonable, because fundamentally, the six perfections are the truth of the path to be realized by the path of seeing, and if forbearance is said to be its object at that moment, then either of the two forbearances of the truth of the path is reasonable, but it is not so, because it is the time when the six perfections have reached the essence of the peak of seeing. If the six perfections are the truth of the path, and therefore the forbearance of the path of seeing is also shown to be its essence, then the Dharma-forbearance for suffering will also become that. Furthermore, if this path of seeing does not abandon what is to be abandoned in the desire realm, then this contradicts the statement that the noble ones abandon the conceptualizations of all three realms (khams gsum ga'i) at this time. And, this path of seeing is only the antidote to the conceptualizations of the form realm (gzugs khams), and only one's own view is the reason, there is no other, because the detailed explanation has already been given. Secondly, when that peak of the path of seeing is fully born, since one abandons one hundred and eight conceptualizations of the apprehended and the apprehender of what is to be abandoned by seeing (mthong spang), at the same time, one obtains, through the nature of dependent origination, the abandonment of one hundred and eight habitual afflictions that are contained by those conceptualizations and that produce conceptualizations. How does it become one hundred and eight? Each of the four conceptualizations has nine times four, thirty-six, and applying that to the three realms of the desire realm, etc., it becomes that.