Tibetan
བ་པའི་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མར་རགས་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་སྟེ་བྲལ་བས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། ནོར་བུ་སོགས་སྐྱེས་བུ་མིག་དག་པས་དུས་གཅིག་ཏུ་དེ་དག་མཐོང་ལ་དེའི་ཚེ་ཡང་མི་གནོད་ཅིང་ཕན་པ་ལྟར་དུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ལག་མཐིལ་དུ་ཤིང་ཐོག་བཞག་པ་ལྟར་གསལ་བར་སྣང་ཞིང་དེ་དག་གིས་མི་གནོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེད་པ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པས་དམིགས་པ་དག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དཔེ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་པད་འདབ་ལྟར་མ་འདྲེས་པར་སྣང་ཡང་དེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་དཔེར་འཆད་པའི་ཕྱི་མ་འདི་མི་འགྲིག་པས་རྟོགས་དཀའ་ལྟར་ལེགས་སོ། །བླ་མ་རྣམས་ལང་གཤེགས་ལས། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ རྟོག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླས་ནས་ཀྱང༌། །སྣང་བ་མེད་ལས་བཟླ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སེམས་ཙམ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སྣང་མེད་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སར་མཛད་ནས་སྔ་མའི་སྐབས་སུ་ལྟ་བས་ཆོས་རྣམས་སེམས་ཙམ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་ཅེས་གསུང་བ་འགྲིག་ཤས་ཆུང་སྟེ། གཏན་ལ་འབེབས་མཁན་དབུ་མ་པ་ཡིན་པས་དེས་ལྟ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཚིག་གི་དོན་བཤད་པའི་གཉིས་པ་དངོས་སྨྲའི་ལྟ་བས་སྒྲིབ་པ་རྫོགས་པར་སྤང་མི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་སྐོར་བཤད་པ།གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཁས་བླངས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་དག་བདེན་པར་ཡོད་ན་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་དྲི་མ་དང་རྣམ་རིག་པས་དེ་དག་གཞན་དབང་བདེན་པ་བར་འདོད་པས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་དགག་པ་ནི། ཆགས་སོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་དག་ལ་ནི་རང་རང་གི་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ལ་གནོད་པ་བྱར་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཐལ་བའི་དམ་བཅའི་དཔེའོ། །སྐད་ཅིག་མའི་ཆོས་ཤེས་པའི་ངོ་འཛིན་པ་དང་ཤེས་ཙམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་དང་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་ གཟུང་བ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་འཕེལ་བ་དང་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་འགྲིབ་པར་བྱར་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱབ་པ་གྲུབ
Chinese
这是因为已经完全舍弃了粗糙的、作为父亲的错误的标志，即已经分离了。在《词句明释》中说：就像眼睛清净的人能够同时看到宝石等事物，并且在那时也不会受到损害，反而会觉得有益一样，在所见之境中，所有世俗之物都像放在手掌中的水果一样清晰显现，并且不会受到它们的损害，反而对增长佛法有益，因此目标清净且令人满意，就像例子和幻觉一样。虽然所有世俗之物都像莲花花瓣一样不混杂地显现，但将后者解释为不分别的例子是不恰当的，因为这就像难以理解一样好。上师们在《楞伽经》中说：依靠唯识宗，对外境不分别。同样，从真如的所缘处，也要从唯识中返回。从唯识中返回之后，也要从无相中返回。安住于无相的瑜伽士，他能见到大乘。遵循这些话语，在唯识、真如和安住于无相的瑜伽之境中，在前一种情况下，说通过见解将所有法确定为唯识是不太恰当的，因为确定者是中观派，因此他通过见解将一切法确定为离戏。第二是解释词义的第二部分，解释实在论者的见解不能完全断除障碍的部分。第二部分分为两部分。首先是陈述承诺：如果所取和能取以及自证在本质上不是空性的，而是真实存在的。也就是说，实在论者认为心和心所的垢染以及唯识宗认为这些是他空真理，因此他们认为在胜义中是成立的。对此进行驳斥：那么，对于贪等垢染，即使修习各自的对治法，也不会有丝毫损害，因为它们是胜义中存在的，因此。就像无法损害虚空一样，这是极端立场的例子。如果了知刹那之法的自性，以及了知仅仅是二取的自证和所知之相，即所取之境，是胜义中存在的，那么就必须保持其不可通过产生而增长，也不可通过断除而减少的自性，因此周遍成立。
English
This is because all the coarse marks of paternal error have been completely abandoned, that is, they have been separated. In the Commentary on the Words, it says: Just as a person with pure eyes can see jewels and other things at the same time, and at that time they are not harmed and feel beneficial, so in the realm of what is seen, all mundane things appear as clearly as fruit placed in the palm of the hand, and they are not harmed by them, but are beneficial for increasing the Dharma of the Buddhas, so the object is pure and pleasing, like examples and illusions. Although all mundane things appear unmixed like lotus petals, it is inappropriate to explain the latter as an example of non-discrimination, because it is as good as being difficult to understand. The Lamas say in the Lankavatara Sutra: Relying on the Mind-Only, one does not discriminate against external objects. Likewise, from the object of Suchness, one must also return from Mind-Only. After returning from Mind-Only, one must also return from Non-Appearance. The yogi who abides in Non-Appearance, he sees the Great Vehicle. Following these words, in the state of Mind-Only, Suchness, and the yoga of abiding in Non-Appearance, in the former case, it is not very appropriate to say that by view all dharmas are determined as Mind-Only, because the one who determines is the Madhyamaka, so he determines all dharmas as free from elaboration by view. The second is the second part of explaining the meaning of the words, explaining the part where the views of the realists cannot completely eliminate the obscurations. The second part is divided into two parts. First is the statement of commitment: If the grasped and the grasper and self-awareness are not empty in nature, but are truly existent. That is, the realists believe that the defilements of mind and mental factors and the Vijnanavadins believe that these are other-dependent truths, so they believe that they are established in the ultimate sense. Refuting this: Then, for defilements such as attachment, even if one practices their respective antidotes, there will be no harm at all, because they exist in the ultimate sense, therefore. Just as there is no harm to the sky, this is an example of an extreme position. If the nature of knowing momentary dharmas, and the self-awareness of knowing only the two graspers and the characteristics of the knowable, that is, the grasped objects, exist in the ultimate sense, then one must maintain its nature that cannot be increased by production or decreased by elimination, therefore the pervasion is established.
Tibetan
་བོ། །ནམ་མཁའ་ཐོགས་པའི་རེག་བྱའི་རྫས་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་སྟེ། དེར་གནས་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་བྱར་མེད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱི་དཔེའོ། །གཞན་ཡང་དོན་སྨྲ་དང་རྣམ་རིག་པ་གང་དག་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེ་དག་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་པར་མི་འདོད་པ་རྣམས་ལ། དེ་དག་ལ་ཞེན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་དུ་མི་རུང་པར་ཐལ། ཡུལ་དེ་དག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན།། ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་གནོད་བྱེད་ཀྱང་དགོད་པར་བྱའོ། །གཟུང་འཛིན་སོགས་དེ་དག་ལ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་དང་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་སྤང་དུ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པར་གྲུབ་པས་སོ། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་རྫས་མེད་དུ་གནས་པ་ལ་རྫས་ཡོད་དུ་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་དང་རྫས་མེད་དུ་འཛིན་པའི་བློ་བཟློག་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན། བདེན་འཛིན་དེ་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་ཀྱང་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཕྱི་འགྲེལ་གྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། ཁས་བླངས་འགལ་བ་དངོས་བཤད་པ།གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་གི་ཆོས་ རྣམས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཁོ་བོ་བྱམས་མགོན་གྱིས་ངོ་མཚར་དུ་བརྩིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དོན་ཁས་ལེན་ཞིང་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་གཞན་དག་གིས་བཏགས་པ་ལྟར་ན་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་དེ་དག་མི་ལྡོག་པ་སྤང་དུ་མི་རུང་བས་སོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དྲི་མའི་ཆོས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་ན་སྤང་དུ་མི་རུང་བའམ་ཡུལ་བདེན་པར་གྲུབ་ན་བདེན་འཛིན་སྤང་དུ་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆེན་དགག་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། སྟོང་པ་སྨྲ་བའི་ལུགས་བཞག་པའི་སྐོར་བཤད་པ།གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་སོགས་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བསལ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཐར་པ་རྫོགས་བྱང་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུགས་འདི་ཁོ་ན་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བར་ཚིགས་ཀྱིས་གནས་པའི་ཕྱོགས་ཏེ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་ངེས་པའི་གྲུབ་མཐའ་གསུངས་ཏེ། དགོས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་བརྟན་
Chinese
波。如同虚空执持无有阻碍之触的无实有之自性一般。如彼处安住而无有增减一般，此为成立周遍之因之譬喻。此外，对于那些已断定所取与能取及自证为无实有，却不欲舍弃对彼等之执著者而言，彼等对彼等之执著之烦恼障不应断除，因为彼等境是胜义谛所成立之故。如《释量论》中所说：“此境未破除，则不能断除。”应安立如是之能害。生起了悟所取与能取等彼等为无实有之觉受，以及断除实执之心皆将无法做到，因为是真实成立之故。譬如，对于安住于无实有之虚空，生起认为实有之觉受，以及遮止执持无实有之心皆不可能做到一般。若许，则彼实执不会受到损害，譬如虚空一般，如是亦可宣说。第二是彼者以外释广说之第二，真实宣说立宗相违。第二是，世尊断除了所有种类的烦恼障，以及所取与能取及自证之法，也承认是胜义谛所存在，对于此，我慈氏怙主认为是稀奇。理由是，因为承诺并立誓互相矛盾之义故。如其他实事师所安立一般，对实有显现之颠倒分别念，由于不可逆转，故不可断除。因已成立，若垢染之法于胜义中成立，则不可断除，或境真实成立，则实执不可断除，为此之故。第二是破除分别念所安立之大菩提之第二，宣说安立空性宗义之部分。第二有三，其中第一是，如是排除欲求所取与能取等存在之宗派后，于其下，欲求解脱圆满菩提者们，应唯独承诺此宣说一切事物无自性之宗义，如是经由间断词而安住之宗派，即是经由教理与正理所决定之宗义，已宣说了，必要是，稳固欲求一切法无自性之宗派。
English
Po. Like the sky holding the nature of the intangible object of touch that is merely non-existent. Just as there is no increase or decrease in dwelling there, this is an example of the sign establishing pervasion. Furthermore, for those who have determined that the object of grasping, the grasper, and self-awareness are unreal, but do not wish to abandon attachment to them, their afflictive obscurations of attachment to them should not be abandoned, because those objects are established as ultimately true. As stated in the Pramāṇavārttika: "If this object is not refuted, then it is not possible to abandon it." Such an obstacle should also be established. Generating the realization that the object of grasping, the grasper, etc., are unreal, and abandoning the mind of clinging to reality will not be possible, because it is truly established. For example, just as it is impossible to generate the realization that the sky, which abides as unreal, is real, and to prevent the mind from clinging to the unreal. If you accept, then that clinging to reality will not be harmed, like the sky, it can also be said. The second is the second explained in detail by the external commentary, which is the actual explanation of contradictory commitments. The second is, whatever the Bhagavan has abandoned all kinds of afflictive obscurations, and the phenomena of the object of grasping, the grasper, and self-awareness, also acknowledges as existing in ultimate truth, to that, I, Maitreya, consider it wonderful. The reason is, because of promising and vowing mutually contradictory meanings. As established by other realists, the reversed conceptualizations that cling to phenomena, because they are irreversible, cannot be abandoned. The sign is established, if the defiled phenomena are established in ultimate truth, then they cannot be abandoned, or if the object is truly established, then clinging to reality cannot be abandoned, for that reason. The second is the second of refuting the great enlightenment established by conceptualization, which is the explanation of the part of establishing the tenets of emptiness. The second has three, the first of which is, after excluding the proponents who desire the existence of the object of grasping, the grasper, etc., below that, those who desire liberation and complete enlightenment should only commit to this tenet that explains all things as devoid of inherent existence, thus the tenet that abides through intervening words, which is the tenet determined by scripture and reasoning, has been proclaimed, the necessity is, to stabilize the proponents who desire all phenomena to be devoid of self-nature.