Tibetan
འི་རྒྱུར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། གཞན་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་དཔྱད་ན་མི་འགྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། རེ་རེ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་དེ་གཉིས་འགལ་བས་དེ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། བྱ་རོག་ལ་ཡང་རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་བ་དང་མེ་ལ་ཡང་ཆུའི་རང་བཞིན་གྲང་བ་སོགས་དམིགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། ཡང་ན་རྨ་བྱ་ལ་ཡང་དེའི་མདོངས་མེད་པ་དང་ཆུ་ལ་ཡང་གྲང་བ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་ན་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའམ་གཏན་མེད་དགོས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མིན་མི་སྐྱེ་ན། འབྲས་བུ་ བདེན་པ་མི་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན། དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ་བྱ་བ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་བ་ལས། ཡོད་པ་ཡོད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །མེད་པ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཆོས་མི་མཐུན་ཕྱིར་ཡོད་མེད་མིན། །སྐྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་གནས་འགག་མེད། ཅེས་ཏེ་འདིས་ནི་སྦྱོར་བ་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བསྒྲུབས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་ནི་མེད། དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་བཞིན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མདོ་ལས་གང་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང༌། །དེ་རྣམས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་སོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་དག་ལ་ཐལ་རང་སོ་སོའི་འདོད་པས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཚུལ་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་རང་རྒྱུད་འཕེན་མི་འཕེན་སོགས་དཔྱད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཡི་གེ་མངས་པས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུའི་གཉིས་པ་སྟེེ། རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆེན་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་དགག །སྟོང་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་དང༌། ཁས་བླངས་ནང་འགལ་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་དེ་མ་འཁྲུལ་བའམ་བྱང་ཆེན་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བར་ཚིགས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་དེས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དེ་གང་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་འདོད་ཅེ་ན། དངོས་ པོར་སྨྲ་བ་གང་དག་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་དྲི་མ་ལམ་གྱིས་ཟད་པར་བྱས་པ་ལ་དྲི་མ་དེ་དག་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་ཟད་དོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པ་དང༌། སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་དྲི་མ་ལམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱས
Chinese
太过分了，仅仅在其他方面没有差别，如果考察其他有差别之处则不能成立，因为与所要证明的相同。二者都不生，因为对每一个来说都会变成言说的过失，而且二者相违，所以不可能存在。从无因中也不生，因为乌鸦身上也可能出现孔雀鲜艳的羽毛，火中也可能出现水的寒冷本性等，太过分了。或者孔雀身上也可能没有那些羽毛，水中也可能不出现寒冷，因为如果无因而生，则必须在一切处一切时都有，或者完全没有。第三，如果从胜义谛上来说，有、无、二者、非二者都不生，那么果 真实不生是周遍的，例如石女的儿子一样。这些事物也从胜义谛上来说，有、无、二者、非二者都不生啊。在《中观七十颂》中说：有者因有故不生，无者因无故不生，法不相符故亦非有无，无生故无住灭。这也就成立了那个论式的各方面的法。第四，凡是缘起的就是胜义谛上无自性，例如幻术一样。一切法也是缘起啊。经中说：凡是相互依赖而生的，那些都没有丝毫自性。对于这些理证，以各自的意愿进行破立，以及以归谬论是否能推出自续等，虽然可以进行考察，但因为文字太多而害怕，所以没有写。第二是那个果的第二，破除由分别念安立的大菩提。第二部分分为两部分：破除说有实事者的观点，确立说空性者的观点。第一部分分为两部分：未观察到周遍因，以及以承诺自相矛盾进行破斥。第一部分分为三部分，第一部分是：对于那些说有实事者来说，那个识不是不颠倒的，或者不是能成为大菩提的，中间用间隔号这样说了。那么他们认为的那个了知灭尽和不生的识是怎样的呢？对于那些说有实事者来说，已经产生的垢染通过道而灭尽，认为那些垢染在我的相续中灭尽了的识，就是了知灭尽，以及将要产生的垢染通过道而使之不生。
English
It is too extreme to be a cause. There is no difference in other aspects, and if other differentiated aspects are examined, it cannot be established because it is the same as what is to be proven. Neither of the two arises, because for each one it becomes a fault of expression, and since the two are contradictory, it is impossible for it to exist. It also does not arise from no cause, because even on a crow, the bright feathers of a peacock may appear, and in fire, the cold nature of water may appear, etc., which is too extreme. Or, even on a peacock, those feathers may not appear, and coldness may not appear in water, because if it arises without a cause, it must either be present in all places and times, or be completely absent. Third, if from the ultimate point of view, existence, non-existence, both, and neither do not arise, then the result truth does not arise is pervasive, like the son of a barren woman. These things also, from the ultimate point of view, existence, non-existence, both, and neither do not arise. In the "Seventy Stanzas on Emptiness," it says: "Existence does not arise because of existence, non-existence does not arise because of non-existence, it is neither existence nor non-existence because the dharmas do not agree, there is no abiding or cessation because there is no arising." This also establishes the dharma of all aspects of that syllogism. Fourth, whatever is interdependent is without inherent existence in the ultimate sense, like an illusion. All dharmas are also interdependent. The sutra says: "Whatever arises dependently, those have no inherent existence at all." For these reasons, the way to refute and establish with each one's own intention, and whether or not the consequence can lead to the self-nature by reductio ad absurdum, etc., can be examined, but because there are too many words, I am afraid, so I have not written it. The second is the second of that result, refuting the great Bodhi established by conceptual thought. The second part is divided into two parts: refuting the view of those who assert entities, and establishing the view of those who assert emptiness. The first part is divided into two parts: not observing the pervasive cause, and refuting by contradictory commitments. The first part is divided into three parts, the first part is: for those who assert entities, that consciousness is not non-erroneous, or not capable of becoming great Bodhi, it is said in the middle with a dash. Then what kind of consciousness do they think is the knowledge of cessation and non-arising? For those who assert entities, the defilements that have already arisen are exhausted by the path, and the consciousness that thinks that those defilements are exhausted in my continuum is the knowledge of exhaustion, and the defilements that are about to arise are prevented from arising by the path.