Tibetan
ས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་སོགས་གསུམ་ལས་གང་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའོ། །དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་ལ་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །འདི་ལ་ཆོས་དབྱིངས་གྲངས་མེད་སོགས་དང་འདྲ་བར་དེ་རྟོགས་ པའི་བསོད་ནམས་ལ་ཡང་གྲངས་མེད་སོགས་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མཐུན་དུ་འདོད་པ་ནི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བསོད་ནམས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་མིང་དུ་མ་བཏགས་པ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་སྒོམ་ལམ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ཐོས་ནས་དེ་ལ་ཞུགས་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་དུ་ཐུགས་བརྩེ་བས་ཀུན་ནས་བསླང་སྟེ་གསུངས་པས་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྒོམ་ལམ་དགུ་པོ་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་བར་བཤད་པའི་གྲངས་མེད་སོགས་དེ་དག་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པར་བཞེད་པས་འབྲས་བུ་དེ་དག་རྫས་ཐ་དད་པ་གསུམ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྒྱུ་སྒོམ་ལམ་དགུར་མ་ངེས་པའི་མང་པོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གོང་དུ་མདོར་དོན་ནམ་ཡི་གེས་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མི་དམིགས་ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་བྲལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ལ། འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་བརྗོད་བྲལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་གོམས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བྱར་མེད་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལམ་ཡང་སྤང་གཉེན་ལ་ཉམས་ཐོབ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་པའི་སྐྱེ་བོ་བློ་དམན་པའི་ངོར་དོགས་པ་བསུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཆོས་རྣམས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་སྤང་བྱ་ཉམས་པ་དང་གཉེན་པོ་འཕེལ་བར་མི་རུང་བས་ཁྱབ་སྒོམ་ལམ་ཡང་ བརྗོད་བྲལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི་སྤང་བྱ་དགུ་ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་གཉེན་པོ་དགུ་ཅི་ཞིག་འཐོབ་སྟེ་མི་འཐོབ་ཞེས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་བརྗོད་དུ་མ་མཆིས་པའི་དོན་ལ་འཕེལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་འགྲིབ་པ་མ་མཆིས་ན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ཡང་འཕེལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་འགྲིབ་པ་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྒོམ་སྤང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ཞིག་བོར་གཉེན་པོ་སྒོམ་ལམ་རྣམ་བྱང་ནི་ཅི་ཞིག་འཐོབ་སྟེ་བོར་ཐོབ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། ཡང་དག་པར་ན་དེ་ཉིད་གཅིག་དང་གཞན་ཉིད་དང་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེ་བས་ནའོ། །བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་འབྲ
Chinese
对于有缘众生等等三种，于何者皆不缘的，是为悲心。那又是如何呢？是缘于法界离戏的自性，即是有相的。对于此，如同法界无量等等，认为证悟彼之福德也生起无量等等，作为同类因，这并非是正理。如此，即使福德是单一事物，却未安立众多名称，是因为听闻孩童们对于修道没有利益，若投入其中岂不是更好？以慈悲心普皆策励而宣说，是为此之同类因。第三是，如是对于所说九种修道，于一一皆生起的无量等等，即使彼等是单一事物，然因应所需而认为各别，因为那些果是三种各别事物的理由，所以不会过于成为不决定于因修道九种的众多。第二有二，辩论和答复。第一有三，第一是，前文总义或文字不观察为各别，如是宣说一切法为离言之空性。那么，空性本身是离言之体性，仅以此习惯，就会遍及于无法成就卓越的殊胜，因此修道也丝毫不会对断证产生修习证悟，为了迎接心智低劣之人的疑惑而宣说。第二是，事物诸法于不可言说中，遍及于无法衰减所断和增长对治，修道也是因为不可言说，所以名为修道的道，会衰减何种所断九种，又会证得何种对治九种呢？即是无法证得。如是说：世尊，如果不可言说之义没有增长和完全衰减，那么布施的度也有不会增长和完全衰减。如是说。第三是，以大乘的修道，会舍弃何种不顺品修所断的体性，又会证得何种顺品修道清净呢？即是不会舍弃和证得。真实而言，因为彼者不可言说为是一，为是他，为是自他二者，为是非二者。于不可言说中，不顺品
English
Compassion that does not focus on any of the three, such as those with whom one has a connection. How is that? It is characterized by its nature of focusing on the uncontrived expanse of reality. Regarding this, it is not reasonable to think that, like the countless realms of reality, the merit of realizing it also arises as countless, as a similar cause. Thus, even though merit is a single entity, not establishing many names is because hearing that children do not benefit from the path of meditation, wouldn't it be better to engage in it? It is said that it was taught with compassion and encouragement, and that is its similar cause. The third is that, as stated, the countless things that arise in each of the nine paths of meditation are considered to be distinct because of their necessity, even though they are a single entity. Because the results are three distinct entities, it does not necessarily follow that the cause, the path of meditation, is limited to nine. There are two parts to the second: debate and response. There are three parts to the first. The first is that, as mentioned above, the general meaning or letters are not observed as distinct, and all phenomena are explained as the emptiness beyond expression. So, since emptiness itself is the nature of being beyond expression, merely being accustomed to it would pervade the impossibility of achieving excellence, and therefore the path of meditation would not produce any practice or realization of abandonment and remedy. It is taught to address the doubts of those with inferior minds. The second is that, in the inexpressible nature of phenomena, it is pervasive that what is to be abandoned cannot diminish and what is to be remedied cannot increase. The path of meditation is also inexpressible, so what nine things to be abandoned would diminish and what nine remedies would be attained by the path called meditation? That is, they cannot be attained. It is said: "Bhagavan, if there is no increase or decrease in what cannot be expressed, then there will also be no increase or decrease in the perfection of generosity." So it is said. The third is that, by the path of meditation of the Great Vehicle, what is the nature of the unfavorable side to be abandoned by meditation, and what is the purity of the favorable side of the path of meditation to be attained? That is, it is not abandoned or attained. In truth, because it cannot be expressed as one, as other, as both self and other, or as neither. In the inexpressible, the unfavorable side
Tibetan
ལ་བ་དང་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་མི་རུང་བའི་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་སྒོམ་པ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་བྱར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོར་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྤང་གཉེན་ལ་བོར་ཐོབ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པས་ཏེ་མི་བྱེད་ན་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོར་ཉེ་བར་དགོད་པར་མི་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་འོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལན་དངོས་དང༌། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤང་གཉེན་ལ་བོར་ཐོབ་མི་བྱེད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྣང་ཚོད་དུ་ཉམས་འཕེལ་བྱེད་པར་བསྟན། རང་བཞིན་ལ་ཉམས་འཕེལ་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཐ་སྙད་དུ་གདུལ་བྱའི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་ལམ་འདི་ནི་དགེ་རྩ་རྣམས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་ཞིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་འདོད་པའི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་སྤང་བྱ་ཉམས་པ་དང་གཉེན་པོ་འཕེལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་ཏེ། རབ་འབྱོར་དེ་དེ་བཞིན་ནོ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་འཕེལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་འགྲིབ་པ་མེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་ཐབས་མཁས་པའི་བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་དང་ཡུམ་ལ་སྒོམ་པ་དང་ཡུམ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་ཡུམ་གྱིས་རྣམ་པར་འཕེལ་ལོ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་རྣམ་པར་འཕེལ་ལོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ཤིང༌། འོན་ཀྱང་དེ་འདི་སྙམ་དུ་འདི་ནི་མིང་ཙམ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟ་སྟེ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ནས་ཡུམ་འདི་ནི་མིང་ཙམ་མོ་སྙམ་ཞིང་དེ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་དང་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་དག་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་སྟེ། དེ་ཡང་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོའོ། །ཞེས་སོ། །མདོ་དང་པོས་དོན་དམ་པར་འདོད་ཀྱི་ལན་བསྟན་པར་རྒྱན་སྣང་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡིན་ཚུལ་ནི། ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེར་མ་ཟད་སྒོམ་ལམ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེའི་མཚན་ཉིད་བཞེད་པས་ཡིན་ལུགས་ལ་ལྟོས་ཏེ་ནི་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཉམས་འཕེལ་མེད་པ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞི
Chinese
因为存在着不容许生起对治和所断的周遍，因此，通过修习，没有办法使之变得特别殊胜。立宗成立，因为在胜义中，显现为法性自性的修道之事物，以其自性本无之故。不能允许，因为对于所断和对治，丝毫也不做抛弃和获得，如果不是这样，那么就不应安立修习为所断之对治，是这样的吗？第二，分二：真实回答和破除对此的争论。第一，分三，第一是：不作抛弃和获得的道理不是这样的，理由如下面所说的那样。第二，分二：显示在显现上做增长和衰减，显示自性上没有增长和衰减。第一是：如菩提在名言中成办所化众生的意愿那样，此修道将善根等回向圆满菩提并作意，因此在名言中成办所希望的意义，即所断衰减和对治增长，因此具有成佛的因缘。 善现，就是这样，就是这样，对于不可言说的意义，没有增长和完全衰减。 善现，如果以方便善巧的大乘之母行事，并且修习母，并且精进于母，那时这样想：我被母完全增长了，乃至布施的波罗蜜多完全增长了，不这样想。 然而，他这样想：这仅仅是名称而已，就像这样，从布施的波罗蜜蜜多乃至母，这仅仅是名称而已，这样想，并且当他行布施的波罗蜜多时，那些作意和那些发心以及那些善根，都完全回向于无上圆满菩提。 并且，也如无上圆满菩提那样完全回向。 如是说。 庄严经论的显明中说，第一部经显示了胜义中意愿的回答。 第二是：菩提是怎样的呢？菩提的体性是：是诸法之如是的体性，不仅如此，修道也安立为如是之体性，因为观待于存在的方式，因此是意欲没有布施等的增长和衰减，因为如诸法的一切如是那样。
English
Because there is a pervasion that does not allow the arising of antidotes and what is to be abandoned, therefore, through cultivation, there is no way to make it particularly excellent. The sign is established, because in the ultimate sense, the object of the path of cultivation that is desired to appear as the self-nature of the Dharma, is by its very nature devoid of essence. It cannot be allowed, because one does not do any abandoning or obtaining with respect to what is to be abandoned and the antidote, if it is not like this, then one should not establish cultivation as the antidote to what is to be abandoned, is that so? Second, divided into two: the actual answer and refuting the dispute about it. First, divided into three, the first is: the way of not abandoning and obtaining is not like that, the reason is as follows. Second, divided into two: showing that it increases and decreases in appearance, showing that there is no increase or decrease in nature. The first is: just as Bodhi accomplishes the wishes of those to be tamed in name, so this path of cultivation dedicates and contemplates all the roots of virtue to perfect Bodhi, therefore, in name, it accomplishes the desired meaning, that is, the abandonment decreases and the antidote increases, therefore it has the cause of attaining Buddhahood. Subhuti, it is so, it is so, for the unspeakable meaning, there is no increase or complete decrease. Subhuti, if one practices the great Mother of skillful means, and cultivates the Mother, and strives in the Mother, then one thinks: I am completely increased by the Mother, and even the perfection of generosity is completely increased, one does not think like that. However, he thinks: this is just a name, just like this, from the perfection of generosity to the Mother, this is just a name, he thinks like this, and when he practices the perfection of generosity, those intentions and those aspirations and those roots of virtue, are all completely dedicated to the unsurpassed perfect Bodhi. And, it is also completely dedicated as the unsurpassed perfect Bodhi. Thus it is said. The Ornament of Realization's Manifestation says that the first sutra shows the answer of intention in the ultimate sense. The second is: what is Bodhi like? The nature of Bodhi is: it is the nature of the Suchness of all dharmas, not only that, but the path of cultivation is also established as the nature of Suchness, because it depends on the way of existence, therefore it is the intention that there is no increase or decrease of generosity etc., because it is like the Suchness of all dharmas.