Tibetan
དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་ཕྱིར་མི་འོང་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་དང༌། མངོན་པ་མདོ་སྡེ་འདུལ་བའི་ལེའུ་གསུམ་སྟེ་དགུ་དང༌། རྟགས་ཙམ་གྱི་ལེའུའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པ་ན་ལྔ་བཅུ་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ལ་ནི་གཟུགས་སྟོབས་ཤེས་རབ་སོགས་འཕེལ་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ནི་དེ་དག་འགྲིབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་ཀྱི་མཐའ་བསྟན་པ་འགྲིབ་པའི་དུས་ཀྱང་ལྔ་བཅུ་པ་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་གདགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལྔ་སྟོང་ལས་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་གནས་པ་དང་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་འགྲིབ་པའི་དུས་ཡིན་པས་དེ་གནས་དུས་ལ་མི་བགྲང་ངོ༌། །དེ་ན་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ནི་དེ་བཅུ་ཡོད་པའི་ཐ་མ་ལ་མི་ཟེར་གྱི་འགྲིབ་པའི་དུས་ཙམ་ལའོ། །ཞེས་འདོད་ལ། དེ་ཡང་ཞི་བ་འཚོའི་བཞེད་པ་སྟེ། གནོད་འཇོམས་ཆེ་བར། དེ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་གནས་པའི་དུས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱར་འགྱུར་ཏེ་ཊཱི་ཀ་འདི་དང་འགལ་བར་སྣང་བ་ཤན་ཏ་རཀྵི་ཏེའི་བསམ་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་ལེའུ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུའི་བར་ལ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པའི་ལུགས་ལ་ལ་ཇི་སྐད་ལ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་འཆད་དེ། སྤྱིར་ ལོ་ལྔ་སྟོང་མཐུན་ནོ་ཞེས་རང་ལུགས་དང་གཞན་ལུགས་གཉིས་བྱས་སོ། །འདིའི་རང་ལུགས་དང་མན་ངག་རྗེས་འབྲང་མཐུན་ལ། ཤཱནྟི་པས་ཀྱང་ལོ་ལྔ་སྟོང་གནས་པར་བཤད་དོ། །གནོད་འཇོམས་ཆུང་བར་ལྔ་བརྒྱ་གསུམ་པ་ལ་ཕྱིར་འོང་རྒྱུན་ཞུགས་གཉིས་ཀ་འཛིན་ལ་མིང་འདོགས་ཀྱང་དང་པོ་གསུམ་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་གཉིས་ཐོབ་པ་མང་བས་ཆོས་རྟོགས་ཤིང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མང་པའི་ཚིགས་དང༌། དེ་ནས་གསུམ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཤེས་རབ་སྒོམ་པ་དང་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་མང་བས་སྒྲུབ་པ་དང་ལྡན་པའི་དུས་ཚིགས་དང༌། དེ་ནས་གསུམ་ལ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དར་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཞིང་ལུང་ལ་སྤྱོད་པ་མང་བས་ལུང་གི་ཚིགས་དང༌། ཐ་མ་ལ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡང་བཙན་པར་མི་བྱེད་ཆོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཚུད་པར་མཚན་མ་ཙམ་ཞིག་སྤྱོད་པ་མང་བས་མཚན་མ་ཙམ་གྱི་ཚིགས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཞན་ཡང་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་ཅི་ཙམ་འབྱུང་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དེར་བྱང་སེམས་མང་དུ་འབྱུང་མོད་ཀྱི་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་འཛིན་པ་ནས་སྒོམ་པའི་བར་ནི་ཉུང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་མང་ཡང་དེར་བཤད་པའི་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མོས་པ་ཉུང་བར་འཆད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མད་པར་ སྣང་ངོ༌། །ཕྱིན་དྲུག་སོགས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བདུན་པ་དང༌། ཚེ་འཕོས་ནས་ཀྱང་རྫོགས་བྱང་ལས་བརྩམས་པའི་གཏམ་སྐྱེ་མེད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ནི་བརྒྱད་པ་དང༌། བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིས་ཀྱིས་རྫོགས་བྱང་ལས་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་དགུ་པ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་དག་གི་སྦྱིན་སོགས་སྐྱེ་བ་ནི་བཅུ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་དམ་བཅས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པ་དང༌། རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་པ་དང༌། ཕྱི་ནང་གི་བདོག་པ་འབྲས་བཅས་སྟེར་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པ་དང༌། ཚེ་བརྗེས་ཀྱང་ཡུམ་ངེས་པར་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བར་རྣམས་ཏེའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ལ་དེ་དག་ཏུ་དབྱེར་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །སྦྱོར་བ་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོར་སྦྱར་རོ། །བདུད་ཀྱི་མཐུ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡུམ་ལ་སྐྲག་སོགས་དང་བྲལ་བ་སྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་ལ་འབྱུང་ཞིང་འཐོབ་པས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཕར་ཕྱིན་འོག་མ་རྣམས་ཀྱིའང་མཐར་རོ། །སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དགོངས་པ་དང༌། དེ་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་སྤྱན་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དང༌། །ཡུམ་བྲིས་ཏེ་བཅངས་ཤིང་མཆོད་པའི་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང༌། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་གཏམ་བརྗོད་པ་རྙེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གྲོགས་དང་མགོན་མཛད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཚོལ་བའི་དགའ་བ་སྐྱབས་གསུམ་ལ་བརྟེན་པའི་དང་བ། དགེ་བ་ལ་སེམས་འཇུག་པའི་མགུ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་སྒོམ་མཁན་དེའི་དམ་
Chinese
此外，还有阿罗汉、不来、入流的三章，以及胜观、禅定、戒律的三章，还有论、经、律的三章，共九章，以及仅是象征的一章。有些人认为，当人们的寿命达到一百岁时，前五十年增长的是体魄、智慧等，后五十年则衰减。同样，显示时代末期，衰减的时代也与后五十年相似，因此称为末五百。这样，五千年中，两千五百年是住世时期，两千五百年是衰减时期，因此不计入住世时期。那么，末五百并非指十个五百中的最后一个，而是指衰减的时代。有人这样认为，这也是寂护的观点。在《大摧毁》中说，如是如是，如来教法住世的时间将变为两千五百年，这与此论典相矛盾，寂护的想法是从阿罗汉章到禅定章之间是正法住世。讲授的方式各有不同，总的来说，五千年是一致的，这是自宗和他宗两种观点。此处的自宗与密诀的追随者一致，寂天也说住世五千年。在《小摧毁》中，第三个五百中，不来和入流两者都被执持并命名，但前三个五百中，获得一果和二果的人较多，因此是证悟佛法并获得果位的人较多的时期。之后三个五百中，胜观较盛，修习智慧，以及止观较盛，修习禅定，以及具足戒律的人较多，因此是具足修行的时期。之后三个五百中，三藏将会兴盛，依靠如来所说的三藏，并且奉行教证的人较多，因此是教证的时期。最后一个五百中，即使是三藏也不被重视，修行佛法的人也只是按照经文中的那样，没有很好地纳入实践，只是奉行一些象征，因此是仅是象征的时期。此外，经中，舍利子问如来，北方行母法有多少，回答说，在那里
English
Furthermore, there are three chapters on Arhat, Non-returner, and Stream-enterer, and three chapters on Insight, Samadhi, and Discipline, and three chapters on Abhidharma, Sutra, and Vinaya, totaling nine chapters, and one chapter that is merely symbolic. Some believe that when people's lifespan reaches one hundred years, the first fifty years see an increase in physical strength, wisdom, etc., while the latter fifty years see a decrease in these. Similarly, indicating the end of the era, the era of decline is also similar to the latter fifty years, hence it is called the final five hundred. Thus, out of five thousand years, two thousand five hundred years are the period of abiding, and two thousand five hundred years are the period of decline, so it is not counted as the period of abiding. Then, the final five hundred does not refer to the last of the ten five hundreds, but only to the era of decline. This is what some believe, and it is also the view of Śāntarakṣita. In the 'Great Destruction,' it says that as such, the duration of the Tathagata's teachings will become two thousand five hundred years, which seems to contradict this treatise. The thought of Śāntarakṣita is that from the chapter on Arhat to the chapter on Samadhi, the sacred Dharma abides. The ways of teaching vary, but in general, five thousand years is consistent, which is the view of both one's own school and other schools. Here, one's own school is consistent with the followers of the secret precepts, and Śāntipa also said that it abides for five thousand years. In the 'Small Destruction,' in the third five hundred, both Non-returners and Stream-enterers are upheld and named, but in the first three five hundreds, there are more people who attain the first and second fruits, so it is a time when many people realize the Dharma and attain the fruits. Then, in the three five hundreds after that, insight is more prevalent, practicing wisdom, and quiescence is more prevalent, practicing samadhi, and there are more who are endowed with discipline, so it is a time endowed with practice. Then, in the three five hundreds after that, the three pitakas will flourish, relying on the three pitakas spoken by the Tathagata, and there are more who rely on the scriptures, so it is a time of scriptures. In the last five hundred, even the three pitakas are not valued, and those who practice the Dharma only follow the scriptures as they appear, without properly incorporating them into practice, only practicing some symbols, so it is a time of mere symbols. Furthermore, in the sutra, Shariputra asked the Tathagata how much the practice of the Mother would occur in the northern direction, and the answer was, there
Chinese
虽然生起菩提心很多，但是对于甚深般若波罗蜜多，从受持到修习却很少。据说，询问般若波罗蜜多的人很多，但是对于其中所说的无生无灭等离戏的道理，真正信奉的人却很少，这实在是太少了。 圆满具足六度等无漏功德是第七。即使转世之后，也是讲述从圆满菩提开始的无生之语的人，这是第八。魔和魔众不能从圆满菩提中作梗，这是第九。善根与声闻、缘觉不共，三轮清净的布施等生起，这是第十。发誓利益众生，并如实地实际做到，这是第十一。完全接受成熟的广大果报成佛，这是第十二。通过布施内外财物及其果实来利益众生，这是第十三。即使转世也能必定获得般若波罗蜜多，这些都是功德之间的内容。所谓的功德，也包括中间的那些。 对于结合的功德，之所以有这些区分的原因是：在修习结合的时候，将“在修习结合的时候”加在所有句子的开头。为了削弱魔的力量，诸佛加持，这被称为毫不颠倒的结合，对于远离对般若波罗蜜多的恐惧等并乐于修习，结合的修习者会生起并获得这些。这句话也加在后面的其他波罗蜜多的结尾。 为了生起结合的力量，如来思念；为了特别生起它，诸佛的智慧之眼观照；与如来亲近；书写、携带和供养般若波罗蜜多的巨大利益；做如来的事业；圆满对治二障的法；从如来那里获得讲述一切智智的语言；如来作为朋友和保护者，以及寻求超越世间的佛法的喜悦，依靠三宝的最初；生起对善法投入的巨大喜悦；那位修习结合者的誓言
English
Although the arising of Bodhicitta is plentiful, the holding and meditating on this profound Prajnaparamita is rare. It is said that while there are many who inquire about the Prajnaparamita, those who truly believe in the non-arising, non-ceasing, and free from elaboration teachings within it are few, which seems exceedingly scarce. Completely perfecting all the faultless qualities such as the six perfections is the seventh. Even after passing away, the very person who speaks of the unborn words originating from perfect enlightenment is the eighth. The inability of demons and their retinues to hinder perfect enlightenment is the ninth. The arising of virtuous roots, such as generosity, which are uncommon to Hearers and Solitary Realizers, and are pure in the three spheres, is the tenth. Actually accomplishing the vow to benefit sentient beings, just as it was vowed, is the eleventh. Fully embracing the vast ripening fruit of attaining Buddhahood is the twelfth. Benefiting sentient beings through giving away inner and outer possessions along with their fruits is the thirteenth. Even after changing lives, definitely obtaining the Prajnaparamita—these are all the intermediate qualities. The so-called qualities also include those in between. The reason for the distinctions in the qualities of union is: When meditating on union, add "when meditating on union" to the beginning of all sentences. In order to diminish the power of demons, the Buddhas bless, which is called the non-inverted union. The meditator of union, who is free from fear of the Prajnaparamita and delights in meditating, will arise and obtain these. This phrase is also added to the end of the subsequent perfections. For the purpose of generating the power of union, the Thus-Gone Ones contemplate; for the purpose of especially generating it, the wisdom eyes of the Buddhas gaze; becoming close to the Thus-Gone Ones; the great benefit of writing, carrying, and offering to the Prajnaparamita; doing the work of the Thus-Gone Ones; perfecting the Dharma that is the antidote to the two obscurations; obtaining the speech of omniscient wisdom from the Thus-Gone Ones; the Thus-Gone Ones acting as friends and protectors, and the joy of seeking Dharma that transcends the world, relying on the initial of the Three Jewels; generating great delight in engaging the mind in virtue; the vow of that meditator of union.