Tibetan
་གཉིས་སྤོང་པ་དང༌། མཐུན་རྐྱེན་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་སྐྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། འདི་བཟོད་པ་ནས་ཏེ། གཞན་གྱིས་བཀྲི་བར་མི་བཏུབ་དང༌། །ཞེས་སོ། །རྟག་ཏུ་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆོས་སྒོམ་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་འཛིན་འཆང་སོགས་བྱེད་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པ་དང༌། འདི་ཆོས་མཆོག་ནས་ཏེ་མཐོང་ལམ་ལ་བར་མ་ཆད་དུ་སྦྱོར་བས་སོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་གསར་དུ་ཐོབ་པའི་རྟེན་དང༌། དེ་ཕྱིན་གྱི་ཟག་མེད་སྐྱེད་པའི་རྟེན་ནི་ཡང་དག་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བ་དང༌། འདི་མཐོང་ལམ་ནས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ལ་ནི་ཉེ་བ་དང་ཞེས་དང༌། ཟག་མེད་གསར་པར་བཤད་པས་སོ། །སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལོངས་སྤྲུལ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ནི་མྱུར་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དང༌། འདི་ས་གཉིས་པ་ནས་བདུན་པའི་བར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་ལས། ས་བདུན་རྗེས་འབྲེལ་དྲི་མ་རྣམས། །མངལ་སྦུབས་དྲི་མ་དག་དང་མཚུངས། །མངལ་སྦུབས་བྲལ་འདྲ་མི་རྟོག་པའི། །ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་བཞིན། །ཞེས་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་བཙའ་བར་ཉེ་བའི་མངལ་སྦུབས་ལྟ་བུ་དང༌། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་མངལ་སྦུབས་ལས་གྲོལ་བ་བཙས་པའི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུར་གསུངས་ཤིང༌། འདི་མདོ་ལས་སྦྲུམ་མ་བཙའ་བར་ཉེ་བའི་དཔེས་གསུངས་པས་སོ། །སྔ་མར་ས་དང་པོ་བཤད་ཀྱང་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཉེ་བ་དེ་ལ་བཤད་ཟིན་པས་ས་གཉིས་པ་ནས་བཟུང་ངོ༌། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཞིང་གཞན་ཡང་དེ་ལ་འགོད་པ་ནི། གཞན་གྱི་དོན་དང༌། ཡོན་སྐྱོན་ ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མཐོང་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་དང་སྐྱེ་འགག་ཀུན་བྱང་སོགས་མི་མཐོང་བ་ནི་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པ་དང༌། འདོད་ཁམས་དང་ཁམས་གཉིས་དེ་དག་སོགས་གསུམ་དུས་གསུམ་སོགས་སུ་མི་དམིགས་པ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང༌། སོགས་པས་ཁམས་གསུམ་ལ་སོགས་པར་མི་དམིགས་པ་དང༌། གཟུགས་དང་སོགས་པས་ཚོར་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་པར་དང༌། གཞལ་བསམ་དུ་མེད་པར་ཞེན་པའི་རློམ་པ་མེད་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་ལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་པ་འགོག་པ་དང་འབྲས་བུ་གཟུགས་དང་གཟུགས་དེའི་མཚན་མ་རྒྱུ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དང་ཚོར་སོགས་ཀྱི་ཡང་དེ་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །རྣམ་གྲངས་སུ་ན་འདི་དག་གཟུགས་སོ་ཞེས་སྤྱི་ཙམ་དུ་དང༌། འདི་དག་གཟུགས་ཀྱི་མཚོན་བྱེད་མཚན་མ་ཞེས་མཚན་ཉིད་
Chinese
舍弃二者以及生起顺缘一切智作意是必定会发生的，这从安忍开始，不能被其他所夺。总是于等持中修习离戏之法，后得时执持受持等是无有间隔，这从胜法开始，因为将见道无间地结合。获得大乘无漏新法的所依，以及此后生起无漏的所依是接近于现证圆满菩提，这从见道开始，说是接近菩提，以及说是新无漏。结合之果法身和报化身现前成就，是迅速现证圆满菩提，这从二地到七地之间，如《宝性论》云：“七地后随诸垢染，如处胎藏垢染同，离胎藏似无分别智，如是智慧极成熟。”说七地的不净垢染如同临产的胎藏，八地以上获得无分别智的自在如同脱离胎藏出生的阶段。经中也用孕妇临产的比喻来说明。之前虽然说了初地，但这里已经说了接近菩提，所以从二地开始。转法轮并且安置他人于此是利他，见到功德过失有增减，但法性上见不到增减和生灭等一切，这是无有增减，不观想欲界和二界等三界三时等是，法和非法，以及等等不观想三界等等，色以及等等受等的自性上，不可思议之相，以及没有衡量思量而执著的傲慢是，遮止色等等不可思议之相和果，色和色之相，因和彼之自性三者，以及受等的也是这三者不分别，是不分别色等等的事物。若从名相上说，这些是色，只是总的，这些是色的能诠之相，是体性
English
Abandoning the two and generating the conducive conditions, the all-knowing mind, is certain to occur, starting from patience, and cannot be taken away by others. Always meditating on the non-conceptual Dharma in Samadhi, and holding and maintaining it in post-meditation, is without interruption, starting from the best of Dharma, because it connects the path of seeing without interruption. The basis for newly obtaining the undefiled Dharma of the Great Vehicle, and the basis for generating undefiled Dharma thereafter, is close to the actual realization of perfect enlightenment, starting from the path of seeing, saying that it is close to enlightenment, and saying that it is newly undefiled. The result of union, the Dharmakaya and Sambhogakaya, is the swift actual realization of perfect enlightenment, from the second to the seventh Bhumi. As the Uttaratantra says, "The defilements that follow the seven Bhumis are like the defilements in the womb. Like being free from the womb, the non-conceptual wisdom is like the complete ripening of wisdom." It says that the impure defilements of the seven Bhumis are like a womb close to birth, and obtaining mastery over non-conceptual wisdom from the eighth Bhumi onwards is like the stage of being born, freed from the womb. The Sutra also uses the example of a pregnant woman close to giving birth to illustrate this. Although the first Bhumi was mentioned earlier, it has already been said here that it is close to enlightenment, so it starts from the second Bhumi. Turning the wheel of Dharma and placing others in it is for the benefit of others, seeing the increase and decrease of merits and faults, but not seeing the increase and decrease and arising and ceasing of Dharma nature, etc., this is without increase and decrease, not contemplating the desire realm and the two realms, etc., the three realms and the three times, etc., is Dharma and non-Dharma, and so on, not contemplating the three realms, etc., form and so on, the nature of feeling, etc., the inconceivable aspect, and the absence of arrogance in clinging to the unmeasurable and unthinkable, is preventing the inconceivable aspect of form, etc., and the result, form and the sign of form, the cause and its essence, the three, and also the three of feeling, etc., not discriminating, is not discriminating the things of form, etc. In terms of nomenclature, these are form, just generally, these are the signs that represent form, are the nature.
Tibetan
དུ་དང༌། འདི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་མཚན་གཞིར་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་གཞན་དོན་བྱེད་པ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་རྟོགས་པ། མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པ། ཆོས་ཉིད་དུ་མི་རློམ་པ། ཆོས་ཅན་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ནས་སྔར་བཞག་པ་དེས་བརྒྱད་པ་ནས་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རྣམ་ཀུན་དོན་ཡོད་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་ཤིང༌། བྲི་འཕེལ་མེད་པའི་དོན་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བ་ལ་དབང་བའི་རྟེན་དུ་གསུངས་པས་སོ། །འབྲས་བུ་དང་པོ་རྒྱུན་ ཞུགས་དང་ལྷག་མ་རྣམས་མཐོང་བ་སྟེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་རིན་པོ་ཆེ་སྦྱིན་པ་དང༌། འདི་ས་དང་པོ་ནས་ཡོད་ཀྱང་དགུ་པ་ནས་སོ་སོ་རིག་བཞི་ཐོབ་པས་དེའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པས་གཙོ་བོར་དེ་ལ་བཞག་གོ །གཟུགས་དང་ཚོར་བ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པར་བསྒོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། འདི་ས་བཅུ་པ་ནས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་གསུངས་ལ་སྔ་མ་རྣམས་མཐར་མ་ཐུག་ཅིང་སངས་རྒྱས་སར་སྦྱོར་བ་མེད་པས་སོ། །ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་ལ་ལོ་སྐོར་དུ་དང་ཟླ་བ་དང་ཞག་ཏུ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་ནི་ས་མཚམས་ལའམ་ས་མཚམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། དེ་ཚོགས་ལམ་ནས་ས་བདུན་པའི་བར་ཏེ་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ནི་དེ་ལྟར་ས་མཚམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ནས་བྱེད་མི་དགོས་པས་སོ། །འདི་ནི་སྦྱོར་བ་བཅུ་བཞིའི་རྒྱུར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེད་ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་ལྔ་ཡང་དག་པ་ཡིན་མིན་དུ་སྐྱེས་པའི་སྦྱོར་བ་བཅོ་ལྔ་སྟེ་སྤྱིར་ན་སྦྱོར་བ་ཉི་ཤུའོ། །དེས་ན་སྦྱོར་ལམ་དུ་བཞག་པ་བཞི་ལ་ལུང་བསྟན་མ་ཐོབ་ཅིང་དེ་ལ་ཉེ་བར་གསུངས་པས་ས་བརྒྱད་པ་ནས་དེ་དག་འཇོག་པ་མི་འཐད་ལ། བྱང་ཆུབ་ཉེ་བ་མཐོང་ལམ་ནས་བཞག་ཅིང་སྦྱོར་ལམ་དུ་སྐྱེ་མེད་གསུམ་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་ངེས་པ་ཐོབ་པས་མི་སྐྲག་པའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་འབྲེ་ཨར་གྱིས་བཅོ་ལྔའི་ས་མཚམས་དེ་ལྟར་བཞག་པ་ཉིད་རིགས་སོ། །བུད་དྷ་ཤྲཱིས་ས་མཚམས་དེ་ལྟར་བྱས་པར་འཆད་པ་ནི་དེའི་འགྲེལ་པ་ན་མེད་ལ་རང་བཞིན་དང་གནས་སྐབས་སུ་བྱེད་ནའང་ཉི་ཤུ་པ་གནས་སྐབས་སུ་བྱེད་པ་ནི་བུད་དྷ་ཤྲཱིའི་ ནོར་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་དེ་དག་གི་གོ་རིམ་ཡང་རྒྱན་སྣང་ལས། འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་གནས་པ་མི་སྦྱོར་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་
Chinese
并且，这不执著于作为色之自性的名言，是不作意。如是了知利他事业无有增减，不住二边，不自诩为法性，不作意为有法之分，从先前所立的第八地开始。如《庄严经论》所说：“于一切种知有义。”意为八地以上一切皆为利他，并说为于无有损益之义及不作意有自在之所依。初果须陀洹及余者见道，即能获得，是为布施珍宝之果。此虽从初地即有，然从九地获得四无碍解，以此成熟有情，故主要安立于此。观修色及受等之自性清净，成为遣除障碍之因，是为清净。此从十地开始，即说为最极清净究竟，而前者皆非究竟，且无有与佛地相合之故。于请问般若母等，不舍于年、月、日中现前精进，是为地界或地界之加行。此从资粮道至七地之间，八地以上则不需如是分地界而行。此说为十四加行之因。如是就生起之方式而言，五种加行是否真实生起之十五种加行，总而言之即二十种加行。因此，安立于加行道之四者未获授记，且说其邻近于此，故从八地安立彼等不应理。近菩提者安立于见道，且于加行道获得三无生之修所生决定，故不怖畏，因此，昔日之智者འབྲེ་ཨར་如是安立十五地之界限是合理的。菩提师子说如是安立地界，于彼之释论中未见，然若作自性与阶段，则第二十者作阶段是随菩提师子之错谬。第二，彼等加行之次第亦如《庄严经论》所说：“如是不执著于色等一切法，故现前精进于不住之加行
English
And, this non-apprehension of the designation as the self-nature of form is non-mentation. Thus, understanding that benefiting others is without increase or decrease, not abiding in the two extremes, not boasting of being the nature of reality, and not mentally constructing the aspect of having a nature, from the previously established eighth ground onwards. As stated in the Ornament of the Sutras, "Knowing that all aspects are meaningful." This means that everything from the eighth ground onwards becomes beneficial to others, and it is said to be the basis of empowerment over the meaning of being without loss or gain and non-mentation. The first fruit, Stream-enterer, and the others who see the path, that is, to be obtained, is the fruit of giving precious jewels. Although this exists from the first ground, from the ninth ground onwards, the four analytical knowledges are obtained, and through this, sentient beings are matured, so it is mainly established there. Meditating on the purity of the self-nature of form, feeling, etc., becoming the cause of abandoning obscurations, is purity. This is from the tenth ground onwards, which is said to be the ultimate purity, while the former ones are not ultimate and do not combine with the Buddha ground. Not abandoning the present exertion in years, months, and days in asking the Prajnaparamita, etc., is the boundary of the ground or the application of the boundary of the ground. This is from the path of accumulation to the seventh ground, while from the eighth ground onwards, it is not necessary to divide the ground in this way. This is said to be the cause of the fourteen applications. Thus, in terms of the way of arising, the fifteen applications of whether the five applications arise correctly or not, in general, are the twenty applications. Therefore, the four established on the path of application have not received prediction, and it is said to be close to it, so it is unreasonable to establish them from the eighth ground. Those close to enlightenment are established on the path of seeing, and on the path of application, the certainty of meditation-born from the three non-arisings is obtained, so there is no fear. Therefore, the former scholar 'bre ar was reasonable in establishing the boundary of the fifteen grounds in this way. Buddha Shri explains that the ground is established in this way, but it is not found in his commentary, but if it is made into self-nature and stage, then the twentieth one making it into a stage is following the mistake of Buddha Shri. Second, the order of those applications is also as stated in the Ornament of the Sutras: "Thus, not clinging to all phenomena such as form, therefore, presently exerting in the application of not abiding.