Tibetan
རྟེན་ནོ། །ཅི་བྱས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྟེན་བྱེད་ཅེ་ན། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཆོས་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་ཟེར་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་དེའི་ངང་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་སྟོན་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་ནི་ཐ་མ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ངང་ཚུལ་དེ་ལས་མི་འདའོ། །ཞེས་པ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྫོགས་བྱང་གི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཏེ་དེ་དག་ནི་ངང་ཚུལ་དེ་ལས་མི་འདའོ། །ཞེས་སོ། །ཤཱནྟི་པས་ཐ་མ་འགྲོ་བའི་མཛད་པ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འགྲོ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའོ་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་སྟེ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ ན་ལེ་བརྒྱད་མར་དང་པོ་གཉིས་བྱང་སེམས་དང་ལྷག་མ་དགུ་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱི་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་མཐར་ཐུག་པ་སངས་རྒྱས་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་བྱང་སེམས་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །བཞི་པ་ནི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་བཞི་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་མཚན་བཅུ་དྲུག་གི་སྐོར་བཤད་པ། བཞི་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བྱེད་མཚན་བཅུ་གཅིག་གིས་གཞན་དོན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱེད་ནུས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། བར་ཚིགས་གསུམ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྐང་པ་དགུས་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོའི་དོན་བཤད་ལ་ཐ་མ་གསུམ་གྱིས་དོན་བསྡུས་ཏེ་མཚོན་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། །རྐང་པ་དྲུག་པའི་མཐའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲེལ་བར་ཕྱི་མ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་མཐར་རོ། །དེ་ལ་བཞེད་ཅེས་དྲང་ངོ༌། །གང་དུ་ན། མཚན་ཉིད་བཞི་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུའོ། །གང་ན། ཉོན་མོངས་ཀྱིས་དབེན་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་གོ། རྒྱུ་མཚན་ནི། སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མཚོན་བྱེད་དོན་གཞན་ཡོད་པའི་མཚོན་བྱའམ་མཚན་གཞི་ལྟ་བུར་མཚོན་པས་ནའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་བཞི་དང་ལྔ་དང་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན། གཏན་ལ་དབབ་བྱ་དེ་མཚན་ཉིད་དོན་གཞན་ཡོད་པ་ལྟར་བློ་ལ་སྣང་བ་ལ་དགོངས་པའོ། །འགྱུར་གཞན་ལས། མཚན་གཞི་ལྟ་བུར་མཚོན་པས་ན་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ནི། མཚོན་བྱ་དང་དེ་གཉིས་སྐད་དོད་གཅིག་པས་ཡིན་ལ། གྲགས་ཆར་ལྟ་བུ་ཞེས་ སྨོས་པས་དེ་གཉིས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་བསྟན་པར་འདོད་དེ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། མཚན་ཉིད་བཞི་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞེད་དོ། །གང་ན་རྩ་བ་ལྟར་རོ། །རྒྱུ་མ
Chinese
是所依。如果问：做什么才能成为有情所依呢？答：虽然说一切以遍智为主的法，如发心等，但一切法都是以遍智为主，以显示不超出其状态，以接近证成的意义来说，是最后的。一切法都是具有色之状态的，它们不超出该状态。从“一切法都是圆满菩提之状态，它们不超出该状态。”等等。寂天菩萨说，最后是利益有情的行为。所谓“行”是指获得果实，就是做这件事。如此一来，十八个“ལེ་”（译者注：藏文音译，具体含义不明）中，最初的两个是菩萨的，其余九个是从佛那里来的行为。然而，最终的佛和暂时的十一个行为，菩萨也有。第四是，从分类的角度广说的第四，即讲述自性十六相的章节。第四有三部分。第一部分是：以十一个行为相，得知能够产生利益他人的圆满，那么这些结合的自性是什么呢？中间三句偈颂讲述了自性的特征。第二部分是：九个偈颂讲述了各个自性的意义，最后三个偈颂总结了意义，并展示了表达方式。所谓“第六偈颂的结尾”是指注释中后面的十二个的结尾。对此，请这样理解。在哪里呢？在第四个特征，即自性的特征中。在哪里呢？在远离烦恼等十六个中。原因是：以结合的十六个自性的本体，结合的三种自性是能表达的，因为表达了具有其他意义的能表达者或范例。当从自性四、五、七的角度确定结合的三种自性是这样的，所要确定的事物就像具有其他意义的特征一样显现在心中。在其他译本中，也有“因为像范例一样表达”的说法，这是因为能表达者和它（指范例）的藏语词汇相同。就像“名声之雨”一样，说这两个只是假立的，但这不是本意。第三部分是：第四个特征被认为是自性的特征。在哪里呢？像根本颂中一样。原因是
English
It is the support. If asked, "What must be done to become the support of sentient beings?" The answer is: Although it is said that all dharmas, such as generating the mind of enlightenment, are primarily under the power of omniscience, all dharmas are primarily under the power of omniscience, showing that they do not go beyond its state. In terms of the meaning of closely proving it, it is the last. All dharmas are those that have the state of form, and they do not go beyond that state. From "All dharmas are those that have the state of complete enlightenment, and they do not go beyond that state," and so on. Shantipa said that the last is the action of benefiting sentient beings. The so-called "action" refers to obtaining the fruit, which is doing this very thing. In this way, among the eighteen "les" (translator's note: Tibetan transliteration, specific meaning unclear), the first two are those of the Bodhisattva, and the remaining nine are actions that come from the Buddha. However, the ultimate Buddha and the eleven temporary actions are also possessed by the Bodhisattva. The fourth is the fourth that is extensively explained from the perspective of classification, which is the chapter that discusses the sixteen aspects of self-nature. The fourth has three parts. The first part is: With the eleven aspects of action, it is known that one is able to generate the perfection of benefiting others, so what is the self-nature of these combinations? The three intermediate verses explain the characteristics of self-nature. The second part is: The nine verses explain the meaning of each self-nature, and the last three verses summarize the meaning and show the manner of expression. The so-called "end of the sixth verse" refers to the end of the later twelve in the commentary. Please understand it in this way. Where is it? In the fourth characteristic, which is the characteristic of self-nature. Where is it? In the sixteen that are separated from afflictions, and so on. The reason is: With the essence of the sixteen self-natures of combination, the three self-natures of combination are expressible, because they express the expresser or example that has other meanings. When determining that the three self-natures of combination are like this from the perspective of self-nature four, five, and seven, the thing to be determined appears in the mind like a characteristic that has other meanings. In other translations, there is also the saying "because it expresses like an example," which is because the Tibetan words for the expresser and it (referring to the example) are the same. Just like "rain of fame," it is said that these two are merely nominally established, but this is not the intended meaning. The third part is: The fourth characteristic is considered to be the characteristic of self-nature. Where is it? Like in the root verses. The reason is