Tibetan
ན་ལ། འདིའི་གཞི་ཤེས་ནི་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཤེས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ཡང་ཁྱད་མཚན་གྱི་སྐབས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞི་ཤེས་མ་སྨོས་པས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ཏེ་དེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་ཤེས་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་དོན་བརྒྱད་བསྡུས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ མཚན་ཉིད་ཉི་ཤུ་ཉན་ཐོས་ལ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཡང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེས་དོན་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ནི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱིས་བྱེད་པར་བཤད་པ་ཡང་ནོར་ཏེ། འགྲེལ་པར་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པའི་སྦྱོར་བའི་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་སློབ་དཔོན་འདིས་ནོར་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ནི་ལྷ་དགའ་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། ཤེས་ཁྱད་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པས་ཤེས་པ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་རང་རང་ལ་ལྟོས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་མོད་འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་བཞི་བོ་འདི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་དགོས་པས། དེ་ལ་ལྟོས་ན་མཚན་ཉིད་ཐ་མ་འདི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཕལ་ཆེར་དོན་གཞན་ལྡན་པ་དང་ཤེས་བྱེད་གཉིས་ནི་འབྲས་བུ་རྒྱུ་མཚོན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱ་རོག་གིས་ཁང་བཟངས་མཚོན་པ་ལྟར་དེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱས་པ་ཙམ་མོ། །འབྲས་བུས་རྒྱུ་མཚོན་པ་འདིའི་དོན་ཡིན་པར་ཡང་གངས་ཅན་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བཞེད་དེ། རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པའོ། །ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་མཚན་གཞི་དང་མཚོན་བྱ་ཁྱད་པར་མེད་ལ་སྐད་དོད་ཀྱང་གཅིག་པས་དེ་གཉིས་སོ་སོར་བྱས་ནས་བོད་རྣམས་ འཆད་པ་མི་འཐད་གསུངས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་འབྱུང་བས་མཚོན་བྱ་སྦྱོར་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་མཚན་གཞིའི་ཐ་སྙད་མ་སྦྱར་ན་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་ཀྱི་དོན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚོན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་འཚེད་པ་ཞེས་པ་གང་འཚེད་པ་དང༌། གང་གིས་འཚེད་པ་བྱ་བྱེད་དང་འབྲེལ་བའི་ཚིག་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་སུ་དྲང་དུ་རུང་བ་བཞིན་དུ། མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ཡང་གང་གིས་མཚོན་པ་དང་གང་མཚོན་པའི་བྱ་བྱེད་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་བ་ལ་དགོངས་ནས་རྗེ་བཙུན་གྱིས་དང་པོ་གསུ
Chinese
那拉。此之基识，乃依于母（般若波罗蜜多）而如来生起等十六识之大乘道也。此于差别相之时，导师未言基识，故为错谬之基，彼将宣说之。不识彼故，于以三智摄八义之时， 二十相施于声闻，彼已于前广为遮止矣。又于彼更具差别之相，思彼作何义，谓示能作之相，以差别相说为能作亦谬。于释中，以差别之相所识者之能作，谓以差别相所表之结合之能作故。是故于相之时，此导师唯说错谬，而随彼之后，欲如实了知此等相者，唯是令天欢喜耳。若然者何耶？谓识、差别、能作、自性之相，如是说故，识乃至自性，若各自相较，亦可变为彼等之自性与自之相，然于此处，此四者须说为结合之相故。较之于彼，末后之相乃自性，而差别则多半具有他义，识与能作二者乃果以喻因，彼亦如乌鸦喻楼阁般，仅是由彼之门而了知耳。以果喻因，此乃其义，亦为雪域之大车所许，乃根本释之意也。有些大译师谓，相基与所表无别，梵语亦一，故将二者分离，藏人 解说不应理，如是说者，于诸大论中，如是而生，故于所表结合之法，不施相基之名乃佳。二者有二，能作与所作之义，不共之表诠方式也。初者，譬如煮，言何所煮，及以何煮，乃与能作所作相关之词，故如是可引为二者。相亦如是，念及以何所表与何所表之能作所作二者皆相关，故至尊先说
English
Nāla. The basis of this consciousness is the Mahāyāna path of the sixteen consciousnesses, such as the arising of the Tathāgata, which depends on the Mother (Prajñāpāramitā). In the case of distinguishing characteristics, the teacher did not mention the basis consciousness, which is the basis of error, and it will be explained. Not knowing that, even when the three wisdoms encompass the eight meanings, twenty characteristics are applied to the Śrāvakas, which has already been extensively refuted. Furthermore, what is the purpose of the more distinctive characteristic than that? It is wrong to say that the characteristic of action is shown by the distinguishing characteristic. In the commentary, it is said that the action of those who are known by the distinguishing characteristic is the action of the combination represented by the distinguishing characteristic. Therefore, in the case of characteristics, this teacher only speaks of errors, and following him, those who want to truly understand these characteristics are only pleasing the gods. If so, what is it? It is said that the characteristics of knowledge, distinction, action, and essence are such that, if each of them is compared to itself, they can also become their own nature and their own characteristics, but here, these four must be described as the characteristics of combination. Compared to that, the last characteristic is nature, and the distinction mostly has other meanings, and the two, knowledge and action, are the fruit symbolizing the cause. It is like a crow symbolizing a mansion, and it is only known through that door. The fruit symbolizes the cause, this is the meaning, and it is also accepted by the great chariot of the snowy land, which is the meaning of the root commentary. Some great translators say that there is no difference between the basis of characteristics and what is represented, and the Sanskrit is also the same, so it is not appropriate to separate the two and explain them to the Tibetans. It is better not to apply the term "basis of characteristics" to the phenomena of combination that are represented, because it appears as such in the great treatises. The second has two parts: the meaning of the agent and the object, and the uncommon way of representing it. The first is, for example, cooking, which refers to what is cooked and what is cooked with, and is a word related to the agent and the object, so it can be drawn into two. Similarly, the term "characteristic" is also related to both the agent and the object of what is represented and what represents it, so the venerable one first said
Tibetan
མ་གང་གིས་མཚོན་བྱེད་དང་ཐ་མ་གང་མཚོན་བྱ་རུ་མཛད་དོ། །བྱེད་པ་དང་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་དོ། །དེས་ན་རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟ་བུ་ཤེས་བྱེད་དང་ཤེས་བྱ། སྟ་རེ་དང་ཤིང་ལྟ་བུ་གཅོད་བྱེད་དང་གཅད་བྱ་ཡུལ་ཅན་དང་ཡུལ་ལྟ་བུ་རིག་བྱེད་དང་རིག་བྱ་སོགས་ལ་བྱེད་སྒྲུབ་དང་ལས་སྒྲུབ་ཏུ་འཇོག་པས་མཐའ་ཡས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དང་པོ་གསུམ་ལ་བྱེད་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། གསུམ་པོ་འདིས་སྦྱོར་བ་རྣམས་མཚོན་པར་བྱེད་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན། མཚོན་བྱེད་ཤེས་བྱེད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་མཁྱེན་གསུམ་སྦྱོར་བའི་སྟེང་གི་རང་དོན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་དང༌། གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གཉིས་མཚོན་པར་བྱེད་པས་ནུས་པ་དེ་གཉིས་མཚན་གཞིའམ་མཚོན་བྱའོ། །མཚོན་ཚུལ་ནི། ཞིང་ལས་ སྟོན་ཐོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་ན་དེ་ལ་དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་ལྟར། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་དང་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་བ་རྣམས་སྦྱོར་བ་ལས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་ན་སྦྱོར་བ་ལ་དེ་དག་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་དཔོག་གོ །དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྤྱིར་ནུས་པ་ཡོད་པར་མཚོན་པས་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་མཚོན་ལ། དེ་ཉན་རང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་ཡང་ཡོད་དམ་སྙམ་པ་ལ་ཁྱད་མཚན་གྱིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་མེད་པར་གོ་བར་བྱས་པས་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་མཚོན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་བཅུ་དྲུག་ངོ་བོའམ་འབྲས་བུའམ་རྒྱུར་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་པར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་ནུས་པ་མཚོན་ཀྱང་མཚོན་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་ཡོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཐ་མ་ལ་ལས་སྒྲུབ་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་མཁྱེན་གསུམ་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྔ་མ་གསུམ་གྱིས་མཚོན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། །ནུས་པ་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་བ་མཚོན་བྱ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པས་སྐྱོན་མེད་དེ། འདི་དག་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་མཚན་མཚོན་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་མཚོན་བྱ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་དུ་རུང་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བྱ་བྱེད་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་བར་མ་སྨྲས་སམ། ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གིས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་མཚོན་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བྱེད་སྒྲུབ་ མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། སྦྱོར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་ཀྱང་དོན་ཐ་
Chinese
什么作为能指，什么作为所指呢？对于能作和所作这两者，论师以能成和所成来称呼。因此，像作为标志和所证，像斧子和树木作为能砍和所砍，像有境和境作为能知和所知等，以能成和所成来安立是无边无际的。第二，为什么前三个特征称为能成呢？因为这三个能表示结合。如何表示呢？能指和能知两者依次表示三智结合之上的自利三智的证悟，以及利他事业产生的两种能力，因此这两种能力是体性或所指。表示的方式是，当看到农业丰收时，就知道它具有产生丰收的能力。同样，当看到三智的证悟和利他事业的特殊行为从结合中产生时，就推断结合具有产生它们的能力。这两者表示普遍具有能力，因此表示为非有遍遮。当怀疑这是否也存在于声闻缘觉的结合中时，通过特殊标志，就理解到它只存在于此，而不存在于其他地方，因此表示为他有遍遮。因此，通过具有十六种特征的自性、果或因的结合，就能知道产生如来。这样，前三个虽然表示能力，但表示的方式有三种不同。为什么最后一个称为所成呢？因为这是三智结合的自性，因此是前三个所要表示的。难道不是表示能力吗？为什么结合是所指呢？因为这两者在事物上没有差别，所以没有过失。因为这些不是分别安立的名、所名、自性。如果这是所指，那么如何能成为自性呢？难道不是说过自性的声音与能作和所作两者都有关联吗？而且，十六自性能使人了解三智结合的自性，因此也是能指。那么不是能成吗？没有过失，虽然结合表示，但意义不同。
English
What serves as the signifier, and what serves as the signified? For these two, the agent and the action, the teacher uses the terms 'accomplisher' and 'accomplished'. Therefore, like the sign and the to-be-proven, such as the knower and the known; like the axe and the tree, such as the cutter and the cut; like the subject and the object, such as the cognizer and the cognized, and so on, the establishment as 'accomplisher' and 'accomplished' is limitless. Secondly, why are the first three characteristics called 'accomplisher'? Because these three signify the unions. How so? The signifier and the knower, in sequence, signify the realization of the three wisdoms for oneself on top of the union of the three wisdoms, and the two abilities to generate activities for others, thus these two abilities are the basis or the signified. The way of signifying is like seeing that abundant harvests are produced from agriculture, one knows that it has the ability to produce it. Similarly, when one sees that the realization of the three wisdoms and the special actions of benefiting others arise from the union, one infers that the union has the ability to produce them. These two signify that there is generally ability, thus it signifies as 'excluding non-existence'. When one wonders whether this also exists in the union of hearers and solitary realizers, the special characteristics make one understand that it exists only in this and not in others, thus it signifies as 'excluding other-existence'. Therefore, one knows that the union possessing the sixteen characteristics as essence, fruit, or cause itself generates the Thus-Gone One. Thus, although the first three signify ability, there are three different ways of signifying. Why is the last one called 'accomplished'? Because this is the nature of the union of the three wisdoms, therefore it is to be signified by the previous three. Is it not signifying ability? How is the union the signified? Because these two are not different in substance, there is no fault. Because these are not names, named, or characteristics that are separately established. If this is the signified, then how can it be a characteristic? Has it not been said that the sound of characteristic is related to both the agent and the action? Also, the sixteen essences make one understand the nature of the union of the three wisdoms, therefore it is also the signifier. Then is it not the 'accomplisher'? There is no fault, although the union signifies, the meaning is different.