Tibetan
་ཉེར་གཅིག་ནས་ཉེར་ལྔའི་བར་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པ་ལས་ཉམས་པར་འདོད་པ་ནི་མདོ་འགྲེལ་ཚད་མ་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་ནོ། །བཅུ་བཞི་དང་བདུན་ལ་རིམ་པ་ལྟར་སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་དང་སྔ་མ་འཆད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བར་བསྟན་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བས་གོ་རིམ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་ན་གཞན་དོན་ངན་དུ་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བར་འགྲོ་བ་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་སྟེ་མི་མོས་ཤིང་སྐྱོ་བ་དང༌། ལྷ་རྣམས་དང་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ན་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་དང་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་རང་དོན་དུ་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་རང་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་འོག་ཏུ་བཤད་པ་ནི་སྔ་མ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པའི་ཆེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་དགྲ་མང་བའི་དཔེས་སྦྱོར་བ་པོ་ལ་བར་ ཆད་མང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དགོངས་པར་མཛད་ནས་སྲུང་བ་སོགས་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་ལས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་བུ་མང་པོ་ཡོད་པའི་མ་ན་བར་གྱུར་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་རིམ་གྲོ་སྒྲུབ་པ་ལྟར་རོ། །སྡུད་པར་ཡང༌། རྒྱུ་རྣམ་བཞི་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་སྟོབས་ལྡན། །བདུད་བཞིས་ཐུབ་པར་དཀའ་ཞིང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། །སྟོང་པར་གནས་དང་སེམས་ཅན་དོན་ཡོངས་མི་གཏོང་དང༌། །ཇི་སྐད་སྨྲས་བཞིན་བྱེད་དང་བདེ་གཤེགས་བྱིན་རླབས་ཅན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་ཀྱི་གསུམ་པ་སྟེ་ཤེས་བྱ་མཚན་ཉིད་བཤད་པའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་དང་པོར་ཤེས་མཚན་ཁྱད་མཚན་སོགས་གཞུང་དང་མ་སྦྱར་བར་སྤྱིར་བཤད་པ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་གཞག །མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཚུལ། དེའི་ས་མཚམས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་ལུགས་བསྟན། མཐད་ཕྱོགས་ངོས་གཟུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལུགས་དགོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བསྡུས་དོན་མཁན་དང༌། སྔ་རབས་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱི་ན་རེ། ཤེས་མཚན་ཕྱོགས་ཆོས། བྱེད་མཚན་རྗེས་འགྲོ། ཁྱད་མཚན་ལྡོག་ཚུལ། བཞི་པ་རྟགས་ཀྱི་དཔག་བྱའོ། །དེ་ལ་རང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བ་སྐྱེས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ན་མཁྱེན་གསུམ་དང༌། གཞན་རྒྱུད་ལ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཤེར་འབྱུང་གིས། སྡུག་བསྔལ་
Chinese
从二十一到二十五，所有这些都想从僧团中退出的想法，与任何经释和量论都不相符。十四和七按照顺序，前者与听者相关，后者与讲者相关，这表明两者都会变成两者，所以是为了明确地表明顺序。第二，如果讲述三恶道的饥饿等痛苦，为了他人的利益，会厌恶堕入恶道，感到不悦和沮丧；如果赞美诸神和寂静，为了自己的利益，会因进入善道和实现预流果等而感到快乐，这两种情况都依赖于修行者自身。这两种情况在下面解释，是为了将先前相似的类别放在一起解释。第二，就像珍宝有许多敌人一样，修行者也有许多障碍，但十方诸佛和菩萨总是关照并保护他们，所以修行不会退失。就像一个有许多孩子的母亲生病时，所有孩子都会照顾她一样。总结来说：以四种因缘，菩提萨埵，智巧且具力，四魔难以战胜，无法动摇，安住于空性，不舍弃一切众生之利益，如实而行，具善逝之加持。如此说。第三是修行的前行法之第三，也就是解释所知之体性的章节，详细阐述，首先不结合经文而概括性地解释了知、体性、差别相等。第三部分分为两部分：总义和分支义。第一部分分为三部分：名称和所指的区分，了知体性是先决条件的方式，以及指示其界限。第一部分分为两部分：陈述他宗观点，以及确定正确的观点。第一部分分为两部分：建立观点，以及驳斥该观点。第一部分分为两部分：总结意义者，以及古代学者的观点。第一位是：鸠摩罗室利那惹（藏文：ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱི་ན་རེ།，梵文天城体：कुमारश्रीनरे，梵文罗马拟音：kumāraśrīnare，汉语字面意思：童子吉祥人），知之体性是周遍法，作用之体性是随行，差别之体性是遣返，第四是根据相推理。其中，在自己的相续中，修行生起，知为能知时，称为三智，在他人相续中，确定时，称为大丈夫。狮子贤说：痛苦
English
The idea that all from twenty-one to twenty-five want to fall away from the Saṅgha is not in accordance with any Sūtra commentary or valid cognition. Fourteen and seven, in order, are shown to be related to the former, the listener, and the latter, the speaker, which means that both will become both, so it is to clearly indicate the order. Secondly, if the suffering of the three lower realms, such as hunger, is mentioned, then for the sake of others, one turns away from going to the lower realms, feeling displeased and discouraged; if praise of the gods and mere peace is mentioned, then for one's own sake, one feels happy about going to the happy realms and realizing stream-entry, etc., both of which rely on the practitioner alone. These two are explained below in order to explain the previous similar categories together. Secondly, just as a precious jewel has many enemies, so the practitioner has many obstacles, but the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions always care for and protect them, so the practice will not decline. Just as when a mother with many children becomes ill, all of them will take care of her. To summarize: With four causes, the Bodhisattva, skillful and powerful, is difficult to overcome by the four Māras and cannot be moved, abiding in emptiness, not abandoning the benefit of all sentient beings, acting as spoken, and having the blessings of the Sugata. Thus it is said. The third is the third of the preliminary practices, which is the section explaining the characteristics of knowable objects, elaborating in detail, and first explaining knowledge, characteristics, differences, etc., in general without combining them with the text. The third part has two parts: the general meaning and the branch meaning. The first part has three parts: the distinction between name and referent, how knowing the characteristics is a prerequisite, and indicating its boundaries. The first part has two parts: stating the views of others, and identifying the correct view. The first part has two parts: establishing the view, and refuting that view. The first part has two parts: those who summarize the meaning, and the views of ancient scholars. The first is: Kumārashrīnare (Tibetan: ཀུ་མཱ་ར་ཤྲཱི་ན་རེ།, Sanskrit Devanagari: कुमारश्रीनरे, Sanskrit Romanization: kumāraśrīnare, Chinese literal meaning: Boy Auspicious Person), the characteristic of knowledge is pervasive dharma, the characteristic of action is following, the characteristic of difference is exclusion, and the fourth is inference based on sign. Among these, in one's own continuum, when practice arises, knowledge is the knower, it is called the three knowledges, and in the continuum of others, when it is determined, it is called the great person. Lion Bhadra said: Suffering
Tibetan
ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་སྔར་བཤད་ པའི་ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པས་སྦྱོར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཤེས་མཚན་གྱི་དོན་དང༌། ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་གསུམ་སྤྱིར་བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་པོ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཁྱད་པར་གྱིས་སྦྱོར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱི་དོན་དང༌། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་ཚང་བའི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་བྱེད་མཚན་གྱི་དོན་དང༌། བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱེད་པའམ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྒྱུར་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་བས་མཚོན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འཆད་དེ་ཇི་ལྟར་མཚོན་ཚུལ་ནི་མ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་མཚན་ཉིད་འདི་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་མ་གྲུབ་པ་དེར་མཚོན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དེའི་ནུས་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་མཚོན་བྱ་དང༌། འགའ་ཞིག་མཚན་ཉིད་དུ་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་ཉི་ཤུ་འམ་ལྔ་པོ་མཚན་གཞིར་བཞག་ནས་སངས་རྒྱས་སྐྱེད་པའམ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྟོན་ནོ་ཞེས་མཚོན་བྱ་དང་དེའི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དུ་བྱའོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་བཅུ་དྲུག་པ་ཕྲག་གསུམ་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་དེ་སྐྱེད་པ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་བྱས་ཆོས་ལ་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་ ལས། ཡུམ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་སྐྱེད་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་འཇིག་མེད་དུ་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་ཡུམ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་སྟོན་པའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་ཡུམ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ་མཚན་གཞིའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་བ་སྐྱེད་པ་དང་དེ་ལ་སྟོན་པ་ནི་མཚོན་བྱའོ། །སྟོབས་བཅུ་སྐྱེད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་འཇིག་མེད་དུ་མཁྱེན་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པར་གསུངས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ཤེས་པ་དེ་སངས་རྒྱས་སའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་གསུམ་གྱི་མཚོན་ཚུལ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུགས་དང་པོ
Chinese
等等的真谛所依的十六刹那，具有的之前所说的三种一切智的相，那些相的证悟表示结合。这是知相之义。总的来说，三种一切智在依于四真谛的十六刹那生起清净时，以特殊的方式表示结合，这是特殊相之义。因此，因为无有不具足因的能作之差别在第二刹那转变，所以能作表示结合，这是特殊相的第二刹那转变为一切因都具足的能作之差别的能作相之义。如果有所作的差别，那么因为能成就果的差别，所以它也表示结合。这是能作或所作的差别作为因，由具有差别的果所表示的自性之相的意义来解释，但没有说明如何表示。第二种是，以前的智者们认为，这些相并没有表示没有成就的结合，而是表示它的一些能力之法作为所表示的，一些作为相，因此将二十或五个结合作为相的基础，生起佛陀或者向他展示世间，因此生起所表示的和它的三种智的证悟应作为相。因此，说十六知是三个法类的相，是因为考虑到生起它是相，所以以能作法的名称来命名所作法。也就是说，经部中说：‘此母生起如来十力，并且依此了知世间不坏，因此此母生起如来，并且向如来展示世间。’因此，母是结合，即相的基础。生起如来并向他展示是所表示的。生起十力并依此了知世间不坏，这是相。因为说了如来，所以认为这个知是成佛之处。后三个相的表示方式将在自宗的场合中阐述。第二种是，第一种观点
English
The sixteen moments based on the truths, etc., possess the previously mentioned three aspects of omniscience, and the realization of those aspects represents union. This is the meaning of the knowledge characteristic. In general, when the three omnisciences arise purely in the sixteen moments based on the four truths, they represent union in a special way, which is the meaning of the special characteristic. Therefore, because the difference of action without incomplete causes transforms in the second moment, action represents union, which is the meaning of the action characteristic, where the second moment of the special characteristic transforms into the difference of action with all causes complete. If there is a difference in action, then because the difference in result is accomplished, it also represents union. This explains the meaning of the characteristic of self-nature, where the difference in action or action is the cause, represented by the differentiated result, but it does not explain how it is represented. The second is that previous scholars believed that these characteristics do not represent the unaccomplished union, but rather represent some of its potential qualities as what is represented, and some as characteristics. Therefore, they establish twenty or five unions as the basis of characteristics, giving rise to the Buddha or showing the world to him. Therefore, the arising of what is represented and its realization of the three knowledges should be taken as characteristics. Therefore, the sixteen knowledges are said to be the characteristics of the three categories because they are considered to be the characteristics of arising, so the name of the action dharma is given to the made dharma. That is, the Sutra says: 'This mother gives rise to the ten powers of the Tathagata, and based on this, she knows the world is indestructible, so this mother gives rise to the Tathagata and shows the world to the Tathagata.' Therefore, the mother is the union, that is, the basis of the characteristic. Giving rise to the Tathagata and showing it to him is what is represented. Giving rise to the ten powers and knowing that the world is indestructible based on this is the characteristic. Because the Tathagata is mentioned, it is believed that this knowledge is the place of becoming a Buddha. The representation of the latter three characteristics will be explained in the context of our own system. The second is the first view.