Tibetan
་ལས་གཞན་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །གཞུང་འདི་གོང་དུ་བཤད་པ་ནི། དོན་གྱི་འབྲེལ་དབང་བཙན་པར་བྱས་པའོ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང༌། རང་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་དང༌། སྔ་མ་འཆད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་པ་པོ་སྔ་མ་དང་འཆད་པ་པོ་ཕྱི་མ་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་བས་འཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་སྟོན་ནོ། །གང་ཡང་རུང་བས་ནི་དེ་ལས་བཟློག་ན་ཡང་སྐྱོན་དུ་བསྟན་ཏོ། །གྲངས་བཞིན་དུ་ནི་ཉན་འཆད་དང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སྦྱོར་བའོ། དག་ནི་གཉིས་ཚིག་སྟེ་འོག་མར་ཡང་དེ་གསུམ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་གང་ན། ཉན་པ་པོ་ཡུམ་འབྲི་བ་སོགས་ལ་འདུན་པ་ཆེ་ལ་འཆད་པ་པོ་སྙོམ་ལས་ལེ་ལོ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་གཅིག་ཡུལ་འདིར་ཉན་འདོད་ལ་ཅིག་ཤོས་ཡུལ་གཞན་དུ་འཆད་འདོད་ན་འདུན་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པས་དང༌། ཆོས་གོས་སོགས་ལ་འདོད་ཆེན་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པ་འདོད་ཆེན་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། བསོད་སྙོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དང་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་གིས་དང༌། དགེ་ཞིང་འདུན་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་འདོད་པ་དང༌། དེ་ལ་མི་དད་ཅིང་དགེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུམ་འདྲི་ཞིང་ དོན་དུ་གཉེར་བར་མི་འདོད་པས་དང༌། ཡོ་བྱད་གཞན་ལ་གཏོང་བ་དང་དེ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པས་དང༌། ཆོས་གོས་སོགས་འཆད་པ་པོ་ལ་སྦྱིན་འདོད་པ་དང་དེ་མི་ལེན་པས་དང༌། ཆོས་ཀྱི་མགོ་སྨོས་པས་ཐམས་ཅད་གོ་ཞིང་ཚིག་ལྷུར་མི་ལེན་པ་དང་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་གོ་ཞིང་ཚིག་ལྷུར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། མདོ་ལ་སོགས་པའི་གསུང་རབ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང༌། དེ་དག་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིན་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་ལ་སློབས་པར་འདོད་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པས་དེ་དང་མི་ལྡན་པས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་ཡང་སྦྱར་བ་ནི་བཅུ་ཚན་གསུམ་པའོ། །ཉན་པ་པོ་སྔ་མ་དང་འཆད་པ་པོ་ཕྱི་མ་དང་སྦྱར་བ་སྔར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་ཐབས་མཁས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པས་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པས་དང༌། ཚིག་དོན་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་ཐོབ་པ་དང་དེ་མ་ཐོབ་པ་དག་གིས་དང༌། ཡུམ་ཡི་གེར་འདྲི་བ་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བར་དུ་འདོད་པ་དང་དེའི་བར་དུ་མི་འདོད་པ་དག་གིས་དང༌། འདོད་པའི་འདུ
Chinese
之外还有三种。这部论著前面所说的是，以意义的关联性作为主要依据。第二种分为两种：依赖自己和他人，以及只依赖自己。第一种分为两种：与先前的听者，以及先前的讲者相关联。第一种是：听者在前，讲者在后，由于明显关联而聚集的法行衰退。无论哪一方，如果与此相反，也被指出是过失。按照数量，是听讲和先后两者的结合。“དག་”是复数词，下面的三种也应该知道。这些在哪些方面呢？听者对书写佛母等有很大兴趣，而讲者却懈怠懒惰，因此聚集的法行衰退；同样地，如果一个想在这里听法，另一个想在其他地方讲法，由于意愿的地点不同；对于法衣等贪求多寡，知足与不知足，以及与此相反，贪求多寡不一；具备修习乞食等十二功德与不具备这些功德；由于具有善良和意愿的法性，想要询问佛母等；以及不相信，不具有善良法性，不想要询问佛母并寻求意义；将财物施与他人，以及对此吝啬；想要将法衣等布施给讲者，而讲者不接受；提到法的开头，全部理解但不接受词句，以及详细解释后理解并接受词句；通过经部等十二部经典而明了法，以及不明白这些；具备布施等六度并想要学习，以及与此相反，不具备这些，这些都应在每一个词的结尾处添加，这是第三个十。听者在前，讲者在后，像之前那样结合，精通般若波罗蜜多的方便法，并且寻求方便法的意义；与此相反，精通非方便法；获得不忘词义的陀罗尼和未获得陀罗尼；想要从书写佛母文字到如理作意，以及不想要达到这些。
English
Besides that, there are three other types. This treatise, as mentioned earlier, primarily relies on the connection of meaning. The second type is divided into two: depending on both oneself and others, and depending only on oneself. The first is divided into two: related to the previous listener and the previous speaker. The first is: the listener being first and the speaker being later, the decline of Dharma practice gathered due to obvious association. Whichever party, if it is the opposite of this, is also pointed out as a fault. According to the number, it is the combination of listening and speaking, and the former and the latter. "དག་" is a plural word, and the following three should also be known. In what aspects are these? The listener has great interest in writing the Prajnaparamita Sutra, etc., while the speaker is lazy and indolent, therefore the gathered Dharma practice declines; similarly, if one wants to listen to the Dharma here and the other wants to teach the Dharma elsewhere, due to the different places of intention; having great or little desire for Dharma robes, etc., being content or not content, and the opposite of this, having different degrees of desire; possessing or not possessing the twelve qualities of practicing alms-begging, etc.; wanting to inquire about the Prajnaparamita Sutra, etc., due to having a virtuous and willing Dharma nature; and not believing, not having a virtuous Dharma nature, not wanting to inquire about the Prajnaparamita Sutra and seek its meaning; giving possessions to others and being stingy with them; wanting to give Dharma robes, etc., to the speaker, but the speaker not accepting; mentioning the beginning of the Dharma, understanding everything but not accepting the words, and understanding and accepting the words after detailed explanation; understanding the Dharma through the twelve scriptures such as the Sutras, and not understanding these; possessing the six perfections such as generosity and wanting to learn, and the opposite of this, not possessing these, these should be added to the end of each word, this is the third ten. The listener being first and the speaker being later, combining as before, being proficient in the skillful means of the Prajnaparamita and seeking the meaning of the skillful means; the opposite of this, being proficient in non-skillful means; obtaining the Dharani of not forgetting the meaning of words and not obtaining the Dharani; wanting to go from writing the Prajnaparamita Sutra to properly attending to it in mind, and not wanting to reach these.
Tibetan
ན་པས་མཚོན་པའི་གནོད་སེམས་དང་གཉིད་རྨུགས་དང་རྒོད་འགྱོད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་དང་དེ་ལྔ་དང་མ་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་བ་བཞིའོ། །འདིར་བཅུ་ཚན་མ་རྫོགས་པར་བཞིའི་གྲངས་སྨོས་པ་ནི་ལྔ་དྲུག་གཉིས་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་དགར་བའི་ཆེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། འཆད་ པ་པོ་སྔ་མ་དང་ཉན་པ་པོ་ཕྱི་མ་དང་འབྲེལ་བས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟོན་ཏོ། །གཅིག་བུ་སྟེ་དབེན་པ་དང་འཁོར་གྱི་འདུ་འཛི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། ཉན་པ་པོ་འཆད་པ་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འདོད་བཞིན་དུ་དེའི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་ཉིད་དང་ཉན་པ་པོ་ཕྱི་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ་འབྲང་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་འདོད་པ་དང་དེ་སྦྱིན་པར་མི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། གང་ན་སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་དེར་འགྲོ་བར་མི་འདོད་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱོར་བ་བཞི་སྟེ་བཅུ་ཚན་བཞི་པའོ། །འཆད་པ་པོ་སྔ་མ་དང་ཉན་པ་པོ་ཕྱི་མ་ལ་སྦྱོར་བ་སྔ་མ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་མུ་གེ་སོགས་དང༌། ཆོམ་རྐུན་པ་དང་སོགས་པས་སྔོན་པ་པ་ལ་སོགས་པས་དཀྲུགས་པ་སྟེ་གཅེས་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང༌། དེར་འགྲོ་མི་འདོད་པས་དང༌། འཆད་པོ་གཙོ་བོར་འཛའ་པོ་སོགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ལྟ་བས་ཉན་པོ་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྟེ། ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་བ་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟ་བས་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་ནི་དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀ་ལ་སྔོན་དུ་རང་རང་གི་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་གཅིག་གཅིག་ལ་གཙོ་བོར་མཐུན་ན་ཆོས་སྤྱོད་བྱ་ལ་གཞན་དུ་ན་མི་བྱའོ་སྙམ་ནས་མ་མཐུན་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་གྱི་དེ་ལྟ་མིན་ན་དཔོན་སློབ་ལོ་རྒན་གཞོན་གྱིས་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །འདིར་དྲུག་མ་རྫོགས་པར་གསུམ་སྨོས་པ་ནི་ཐ་མ་གསུམ་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་ པ་མ་ཡིན་པས་དེ་དགར་བའི་ཆེད་དོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ་དཔོན་སློབ་གང་རུང་དང་འབྲེལ་བ་བཅུ་བཞི་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་པ་དྲུག་ཞེ་གསུམ་པ་སློབ་དཔོན་ཉིད་དང་འབྲེལ་བར་འཆད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོ་ལས་ཉི་ཤུ་པོ་ཐམས་ཅད་འཆད་ཉན་གཉིས་ཀ་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་པ་དང་ཞེ་གསུམ་པ་ལ་ཉན་པ་པོ་ཡང་གསུངས་པ་དང༌། འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་ཞེ་གསུམ་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤཱནྟི་པས་ནི་འདི་གཉིས་ཀ་ལ་མ་སྦྱར་བ་ཚོགས་པ་ལས་ཉམས་པ་ཉི་ཤུར་བཞེད་དོ། །རད་ཀིར་གྱིས
Chinese
以悭吝为代表的害心和睡眠昏沉以及掉举后悔怀疑的五种障碍断绝，和那五种没有断绝的缘故，在每个词的后面加上“是”字，共有四个。这里没有说完整的十个，只说了四个数字，是因为五六两种集合的行法没有退失，是为了分开它们的缘故。第二是，说明与先前的说法者和后来的听法者相关联会变成过失。独自即是寂静和对眷属的喧嚣特别欢喜的缘故，以及听法者想要追随说法者，却不给予机会的缘故，以及听法者像后面一样相关联，即是想要追随的缘故，以及为了少许财物想要说法和不想要布施的缘故，以及想要去往哪里会变成生命的障碍的地方和不想要去那里，在每个词的后面加上“是”字，共有四个，这是第四个十。对先前的说法者和后来的听法者，像先前那样加上饥荒等等，以及强盗和等等，被先前的人等等扰乱，即是想要去往珍爱的地方，以及不想要去那里，以及说法者主要看重施主等等的家，听法者不高兴，在每个词的后面加上“是”字，共有三个。因此，集会的行法退失，是因为师徒双方事先各自的意愿和那个意愿主要互相一致，就应该行法，否则就想不一致会变成过失，如果不是那样，师徒年龄大小也会太过分了。这里没有说完整的六个，只说了三个，是因为最后三个集合的行法没有退失，是为了分开它们的缘故。《般若灯论》中说，与师徒任何一方相关联的有十四个，与双方都相关联的有六个，第四十三说与老师自己相关联是不合理的。经部中说，二十个全部都与说法听法双方相关联，并且第四十三也说了听法者，以及两大注释中也把第四十三加在双方身上的缘故。寂天菩萨没有把这些加在双方身上，认为从集会中退失的有二十个。拉特纳格
English
Being separated from the five obscurations of harmful thoughts, represented by stinginess, sleepiness and drowsiness, excitement, regret, and doubt, and because those five are not separated, the word "is" is added to the end of each word, totaling four. Here, the number of four is mentioned without completing the ten, because the practice of Dharma of the two gatherings of five and six is not lost, it is for the sake of separating them. The second is, it shows that it will become a fault in connection with the previous speaker and the later listener. Being alone, that is, being solitary, and being particularly happy with the hustle and bustle of the entourage, and the listener wanting to follow the speaker, but not giving the opportunity, and the listener being connected like the back, that is, wanting to follow, and wanting to teach the Dharma for a small amount of wealth and not wanting to give alms, and wanting to go to a place where it will become an obstacle to life and not wanting to go there, the word "is" is added to the end of each word, totaling four, this is the fourth ten. To the previous speaker and the later listener, add famine and so on as before, and robbers and so on, disturbed by the previous people and so on, that is, wanting to go to a cherished place, and not wanting to go there, and the speaker mainly values the house of the benefactor and so on, the listener is unhappy, the word "is" is added to the end of each word, totaling three. Therefore, the practice of Dharma of the assembly is lost, because the teacher and the student both have their own wishes beforehand and that wish mainly agrees with each other, then the practice of Dharma should be done, otherwise it will become a fault because they think they do not agree, if it is not so, the age of the teacher and the student will be too much. Here, the complete six are not mentioned, only three are mentioned, because the practice of Dharma of the last three gatherings is not lost, it is for the sake of separating them. In the Prajna Lamp, it is said that there are fourteen related to either the teacher or the student, six related to both, and the forty-third says that it is unreasonable to be related to the teacher himself. In the Sutra, it is said that all twenty are related to both teaching and listening, and the forty-third also says the listener, and in the two great commentaries, the forty-third is also added to both. Shantideva did not add these to both, and considered that twenty were lost from the assembly. Ratnakirti