Tibetan
ང་ཐུབ་དགོངས་སུ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་བཞི་དང་ཞེས་པ་ལྟར་འཕགས་སེང་གི་དགོངས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་དྲུག་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པ། དྲུག་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་སྟེ་དེ་ཁོ་ནར་ བགྲོད་པའི་ལམ་ལ་སེར་སྣ་ནས་ཤེས་འཆལ་གྱི་བར་དྲུག་དང་ཐབས་དང་སྨོན་ལམ་མ་ཡིན་པ་གཉིས་དང་སྟོབས་ཆུང་བ་དང་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བཅུ་མི་སྤྱོད་པའི་སྦྱིན་པ་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་དྲུག་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ནས་བཅུའི་བར་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་སོགས་སོ། །གལ་ཏེ་སོ་བདུན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྒོམ་ལ། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ནས་སྤོང་ལམ་གྱི་བར་རྣམས་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་ཡོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་གང་ཟག་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ལ་ཡོད་པ་དང༌། མཁྱེན་པ་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་ཅེ་ན། འདི་ལ་འབུམ་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ནི་བདག་གཉིས་ཀས་སྟོང་བར་སྒོམ་ལ་དེ་འདྲ་བ་ཉན་ཐོས་ལ་མེད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་དྲན་ཉེ་སོགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ཡོད་པས་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་འདི་མི་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་འབྲེ་གསུང་བར་གྲགས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཙམ་ཞིག་དགོངས་པར་སྣང་སྟེ། སོ་བདུན་ཉན་ཐོས་དང་སོ་བཞི་བྱང་སེམས་ལ་གཙོ་ཆེ་བས་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟར་གཙོ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཞེད་དོན་ནི། ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བའི་མྱང་འདས་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་སོ་བདུན་མེད་མི་རུང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སོ་བདུན་འདི་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་གཙོ་བོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དམིགས་རྣམ་རྫོགས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བས་སོ། །རྣམ་ཐར་བརྒྱད་དང་སྙོམས་འཇུག་དགུ་དང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ནི་ ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཞེད་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་ན་སོ་བདུན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་མི་འཇོག་ལ། དེས་ན་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་གཞན་གྱིས་ཟིན་པའི་མཐུས་ཡིན་པས་སོ་བདུན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། སོ་བཞིའི་སྐབས་སུ་ལམ་དང་པོ་དང་ལྔ་པ་གཉིས་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང༌། ལྷག་མ་རྣམས་ལས་རྣམ་ཐར་དང་སྙོམས་འཇུག་ཐེག་དམན་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཤེས་སྒྲིབ་དང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཐུན་
Chinese
如“我能见解脱道，于道无有障碍四道”所说，是圣狮的意旨。第六是分别解说的第六，即宣说佛陀自身的道之相。第六，佛陀自身的，即唯一行进的道，从悭吝到邪见之间的六种，以及非方便和愿望的两种，还有力量弱小和不了解的两种，即不实行十种不顺品的布施等等。第二是，六道有从三种到十种的相，像那样等等。如果三十七菩提分法菩萨也修习，从三解脱门到舍道的种种声闻也有，为什么这二者存在于声闻和菩萨的补特伽罗中，以及智慧基智和道智二者的相的解说呢？对此，宝积部说，菩萨的三解脱门是修习二我空性，声闻没有那样的，所以。那么菩萨的近念等也同样有那样的修习，是相同的。因此，这似乎是不了解的，据说仲敦巴这样说。然而，似乎只是这样理解：三十七（菩提分法）对声闻和三十四（菩提分法）对菩萨是主要的，所以这样说。如何是主要的呢？声闻的不共意旨是，仅仅是从烦恼中解脱的寂灭，而要成就那个，三十七是不可或缺的支分，虽然这三十七有证悟法无我，但主要宣说的是具有补特伽罗无我的圆满目标相，而且烦恼也都是从执着补特伽罗为我而产生的。八解脱和九次第定以及十波罗蜜多是作为对治所知障而修习，菩萨的究竟意旨也是断除所知障的 सर्वज्ञता (sarvajñatā，一切智)。或者，三十七的相违不成立证悟法无我，因此，证悟无我是由其他不共道所摄持的力量所致，所以三十七是具有补特伽罗无我的目标相，是基智的相，在三十四的情况下，第一道和第五道是对治烦恼障，其余的从解脱和等持与小乘共同的所知障以及十波罗蜜多共同
English
As it is said, "I can see the path to liberation, the four paths without obstacles on the path," this is the intention of the noble lion. The sixth is the sixth of the separate explanations, which is the explanation of the aspect of the path of the Buddha himself. The sixth, of the Buddha himself, is the path of solely proceeding, the six from stinginess to wrong view, and the two of non-skillful means and aspiration, and the two of weak power and ignorance, that is, not practicing the ten non-virtuous qualities of generosity, etc. The second is that the six paths have from three to ten aspects, like that, etc. If the thirty-seven bodhipaksika-dharmas are also practiced by bodhisattvas, and the three doors of liberation to the path of abandonment are also present in sravakas, then why are these two present in the individuals of sravakas and bodhisattvas, and the explanation of the aspects of the two knowledges, the base knowledge and the path knowledge? To this, the Bum says that the three doors of liberation of bodhisattvas are practiced as empty of both selves, and sravakas do not have such, so. Then the mindfulness, etc., of bodhisattvas also have such practice, so they are the same. Therefore, this seems to be not understood, it is said that Dre said. However, it seems that only this much is intended: the thirty-seven are mainly for sravakas and the thirty-four are mainly for bodhisattvas, so it is said. How is it mainly? The uncommon intention of sravakas is only the nirvana of liberation from afflictions, and to accomplish that, the thirty-seven are indispensable limbs, although these thirty-seven have realization of the selflessness of phenomena, but mainly it is said to have the complete object aspect of the selflessness of the individual, and also the afflictions all arise from clinging to the individual as self. The eight liberations and the nine meditative absorptions and the ten paramitas are practiced as antidotes to the obscuration of knowledge, and the ultimate intention of bodhisattvas is also सर्वज्ञता (sarvajñatā, omniscient) which is the abandonment of the obscuration of knowledge. Or, the opposite of the thirty-seven does not establish the realization of the selflessness of phenomena, therefore, the realization of selflessness is due to the power of being seized by other uncommon paths, so the thirty-seven are the object aspect of the selflessness of the individual, which is the aspect of the base knowledge, and in the case of the thirty-four, the first and fifth paths are antidotes to the obscuration of afflictions, and the rest are from liberation and meditative absorption, the obscuration of knowledge common to the Hinayana and the ten paramitas common