Tibetan
ཤེས་དང་ནི་ལྡན་ཏེ། ཞེས་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་འཇིག་པ་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་བློ་ཙམ་འཇོག་གི་དེའི་སྙོམས་འཇུག་དངོས་མི་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བཤད་ཀྱི་ངེས་པར་མི་གཟུང་ངོ༌། །ཚུལ་འདི་ལ་མངོན་པ་བ་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་བས་ཞིབ་པར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་བཟང་བ་དང་ཁ་དོག་ངན་པ་དང་ངན་པ་དང་བཟང་པོ་རྣམས་དང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་རྣམས་ལའོ། །དེ་ལ་ཁ་དོག་བཟང་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་མཛེས་པར་སྣང་བའོ། །ཁ་དོག་ངན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ངན་པ་ནི་སྒྲ་ནས་རེག་བྱའི་བར་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །བཟང་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཆུང་ངུ་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཡོ་བྱད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །ཆེན་པོ་ནི་ཁྱིམ་ དང་གནས་ཁང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། ནང་ལྟ་བ་པོ་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་རྣམས་ལ་དེ་ལས་ཆེ་བའམ་ཆུང་བ་སོགས་སུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་བལྟ་བའོ། །འདི་ལྟར་ལྟ་བའི་ཡུལ་ནི་རང་ཉིད་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅིག་དགོས་ལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མོས་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། འོ་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ཅན་ཞེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་མ་བཤིག་པ་སྟེ་དེ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་སྦྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་ས་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ལ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། འཕགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་གནས་ཤེས་པ་དང༌། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་གཟུགས་ལ་བལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་ལས། གཞན་ཐམས་ཅད་སྔར་དང་འདྲ་ལ་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་རྣམ་ཐར་དང་པོ་ཐོབ་པའོ། །ལྟ་བའི་ཚུལ་ནི་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནམ་མཁའི་མིང་བཞིར་འདུ་ཤེས་ནས་ལྟའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་ ཅན་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་ན་རང་ལ་མིང་བཞིའམ་ནམ་མཁར་འདུ་ཤེས་ཏེ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འདི་གཉིས་ལ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་འཇོག་པ་དང་མི་འཇོག་པ་གཉིས་བྱུང་བ་ཅི་ཞེ་ན། སྤྲུལ་པ་བྱེད་པའི་ཚེ་སྤྲུལ་པ་པོ་སྣང་བ་དང༌། དེ་ཡང་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་སྤྲུལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ནམ་སྙམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷག་མའོ། །འདི་ལ་བཞི་ལས་གང་ཟག་ནི་སྔར་ལྟར་ལ་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་ཐར་དང་པོ་གཉིས་ཐོབ་པའོ། །ས་ནི་སྔར་ལྟར་ཏེ་དེ་ཡང་ས་ལས་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒྲུབས་ནས་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་འདི་ན་ཁ་ཅིག་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་བྱང་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་ལ། དེས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་པ་བསྒོམས་ཏེ། ཞེས་དང༌། མཛོད་ལས། གསུམ་པ་མཐའ་ན་ཞེས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་གོ། དགོས་པ་ནི། གཟུགས་སྡུག་པ་སྤྲུལ་པ་ལ་དགའ་བ་སྟེ་འབད་པའི་བློ་སྐྱེ་བ་དང༌། གཟུགས་མི་སྡུག་པ་སྤྲུལ་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྟེ། མི་འབད་པའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་རོ། །འདིའི་དགའ་མི་དགའ་ནི་བཤད་པ་ལྟར་གཟུང་གི་དེ་གཉིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མི་བཟུང་སྟེ་འདིར་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་དང་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་དང༌། ཕན་ཚུན་རོ་གཅིག་པའི་འདུ་ཤེས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། གསེར་དངུལ་ཟངས་གསུམ་གྱི་བུམ་པ་ལྟ་ བུ་གཟུགས་སྡུག་མི་སྡུག་བར་མ་གསུམ་ལ་དངུལ་བུམ་དེ་ཟངས་བུམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྡུག་གསེར་བུམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མི་སྡུག་པར་བསྒོམས་པས་ལྟོས་མེད་དུ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་ཞེན་པ་ལྡོག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གསེར་བུམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མི་སྡུག་པ་དང་ཟངས་བུམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྡུག་པ་གཉིས་དངུལ་བུམ་གཅིག་ལ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་བསྒོམས་པས་སྡུག་མི་སྡུག་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་ལྡོག་གོ །གསུམ་པ་ནི། སྔ་མ་གཉིས་ལྟར་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་མི་སྡུག་ཐམས་ཅད་ལ་མཐར་གཅིག་ཏུ་སོ་སོར་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡུག་པའམ་སྤྲུལ་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རོ་གཅིག་པའི་འདུ་ཤེས་འཐོབ་སྟེ། འདི་ནི་གྲུབ་པའི་དུས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཡང་ཡིན་ལ་སྒོ་ཡང་ཡིན་པས་དེའི་སྒོ་སྟེ་སྤྲུལ་པ་བྱེད་པའི་ཐབས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་སྟེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཏེ་དེས་ལན་མང་དུ་འཕགས་པ་རྣམས་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་དང་འགོག་པའི་རྣམ་ཐར་ལ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་གནས་ཞེས་འབྱུང་ལ་གཞན་ལ་མི་འབྱུང་བ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་གཉིས་ཀྱིས་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་གན
Chinese
“有知者”，意为当自身对有色之物的认知消逝时，仅留下无色之心的状态，而不会真正产生该禅定的体验。此处所说的对色法的贪执与解脱，应按照《摄类学》的观点来解释，但不应执着于此。对于这种方式，一些伟大的论师也存在误解，因此需要详细解释。第三种是：外观的微小之色，如颜色鲜艳、颜色不好、不好和鲜艳等，以及大的色法，也同样适用。其中，颜色鲜艳是指看起来非常美丽。颜色不好是指与此相反。不好是指从声音到触觉之间令人不悦的事物。鲜艳是指与此相反。微小是指有情和器物的色法。大的是指房屋和住所。第四种是：内在的观察者认为自己是有色之物，然后观察大小、好坏等，并不一定完全确定比自己大或小。像这样观察的对象必须是自身，并且需要对自身不执着，即使不执着，也无法获得随心所欲的愿望，因此希望获得它。第五种是：那么，这里所说的“有色之物”是什么呢？就是自身对色法的认知没有完全破除，而是保留了它。第六种是：对于外在的事物，随心所欲地施加的障碍，即对它的障碍的对治。这是一种象征，为什么要用土地来象征呢？为了明显地成就特殊的功德，为了完全熟悉于修行。例如，为了成就胜伏处、遍处、圣者的神变、无烦恼、愿处智、个个别别正知等。第二种，无色者观看色法的解脱之门，也和之前一样。其他一切都和之前一样，所依的差别是获得了第一禅。观看的方式是，认为自己不是有色之物，而是虚空的四名蕴，然后观看。为什么说不是有色之物呢？因为认为自己是四名蕴或虚空，所以破除了对色法的认知。那么，这两种情况下，自身对色法的认知
English
"Those who have knowledge" means that when the perception of form disappears in oneself, only the mind without form remains, and the actual experience of that samadhi does not arise. The intention of being free from attachment to form here should be explained according to the Compendium of Topics, but it should not be clung to. Some great Abhidharma masters also have illusions about this method, so it needs to be explained in detail. The third is: external small forms, such as good colors, bad colors, bad and good, and large forms are applied in the same way. Among them, a good color is one that appears extremely beautiful. A bad color is the opposite of that. Bad refers to things that are unpleasant from sound to touch. Good is the opposite of that. Small refers to the forms of sentient beings and objects. Large refers to houses and dwellings. The fourth is: the inner observer perceives himself as having form, and then observes the size, good, and bad, etc., without necessarily being completely certain whether it is larger or smaller than himself. The object of observation in this way must be oneself, and one needs to be unattached to oneself. Even if one is unattached, one cannot obtain the desire to do as one pleases, so one desires to obtain it. The fifth is: Then, what is meant by "having form" here? It is that one's perception of form has not been completely destroyed, but rather it has been retained. The sixth is: For external things, the obscurations that are applied as one pleases are the antidotes to the obstacles to them. This is a symbol, why use earth as a symbol? In order to clearly accomplish special qualities, in order to be completely familiar with practice. For example, in order to accomplish the overcoming places, the all-pervading places, the miracles of the noble ones, freedom from afflictions, the wisdom of the wish-fulfilling place, individual correct knowledge, etc. The second, the liberation gate of the formless one viewing form, is also the same as before. Everything else is the same as before, the difference in the basis is that the first dhyana is obtained. The way of viewing is to view oneself as not having form, but as perceiving the four names of space. Why is it said that it does not have form? Because one perceives oneself as the four names or space, so the perception of form is destroyed. Then, in these two cases, one's perception of form
Chinese
如果出现知道和不知道两种情况，那是什么原因呢？在进行化身的时候，化身者会显现，然后又使其不显现，是否因为化身本身的原因呢？第三，门是指剩余。这四种情况中，补特伽罗和之前一样，但特别之处在于获得了前两种解脱。地和之前一样，也就是通过身体亲身实现并修习比地更令人厌恶的解脱，那又是如何安住的呢？就像这样，有些人获得了舍和完全清净的忆念。他依靠此修习令人厌恶之相。以及，《俱舍论》中说：“第三，最终”两者意思相同。必要是：喜欢丑陋之相，喜欢化身，从而生起努力之心；不喜欢丑陋之相，不喜欢化身，从而生起不努力之心的所有烦恼的对治。这里的喜欢和不喜欢要按照所说的来理解，不要按照字面意思来理解，因为这里获得了第四禅。如何依靠互相观待、互相联系和互相味道相同的这三种认识呢？其中第一种是：就像金、银、铜三种瓶子一样，对于三种相——丑陋、不丑陋、中间，观修银瓶相对于铜瓶是美的，相对于金瓶是不美的，从而使对丑和不丑的执着消失。第二种是：观修相对于金瓶是不美的，相对于铜瓶是美的这两种情况与银瓶相联系，从而使对丑和不丑的分别执着消失。第三种是：依靠像前面两种那样观修，最终对一切丑和不丑都不再有分别执着，一切都变成美的或者想要化现的，从而获得味道相同的认识，这就是成就之时。像这样，既是丑陋的解脱，也是门，因此通过那个门，也就是化现的方法，通过智慧之身亲身实现，也就是在相续中生起并圆满，因此多次安住于圣者们之中。为什么只有这个和灭尽的解脱中出现“亲身实现而安住”，而其他的没有呢？因为这两种解脱断除了有色和无色的障碍。
English
What is the reason for the occurrence of both knowing and not knowing? When incarnating, the incarnator appears, and then it is made to disappear. Is it because of the incarnation itself? Third, 'gate' refers to the remainder. Among these four, the individual is the same as before, but the special feature is that they have attained the first two liberations. The ground is the same as before, that is, one personally realizes and cultivates through the body the liberation that is more repulsive than the ground. How does one abide in this? Like this, some here have attained equanimity and completely purified mindfulness. Relying on this, they meditate on the repulsive. And, in the Abhidharmakośa, 'the third, at the end' have the same meaning. The necessity is: liking the ugly appearance, liking incarnation, thereby generating the mind of effort; disliking the ugly appearance, disliking incarnation, thereby counteracting all the afflictions that generate the mind of non-effort. The liking and disliking here should be understood as explained, not taken literally, because here one has attained the fourth dhyana. How does one rely on the three perceptions of mutual dependence, mutual connection, and mutual sameness of taste? The first is: like three vases of gold, silver, and copper, for the three appearances—ugly, not ugly, and intermediate—one meditates that the silver vase is beautiful relative to the copper vase and not beautiful relative to the gold vase, thereby reversing the attachment to ugly and not ugly. The second is: one meditates that the two situations of being not beautiful relative to the gold vase and beautiful relative to the copper vase are connected to the silver vase, thereby reversing the separate attachment to ugly and not ugly. The third is: relying on meditating as in the previous two, one ultimately has no separate attachment to all ugly and not ugly, and everything becomes beautiful or desirous of manifestation, thereby attaining the perception of the same taste. This is the time of accomplishment. Like this, it is both the liberation of ugliness and the gate. Therefore, through that gate, that is, the method of manifestation, one personally realizes through the body of wisdom, that is, it arises and is perfected in the continuum, and therefore the noble ones abide in it many times. Why is it that only in this and the liberation of cessation does 'personally realize and abide' appear, and not in others? Because these two liberations have abandoned the obscurations of form and formlessness.