Tibetan
སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། མི་སྡུག་བསམ་གཏན་གཉིས་ན་ཡོད། །ཅེས་རྣམ་ཐར་འདི་གཉིས་རིམ་པ་ལྟར་འདོད་སའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་ལ་ས་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་དེ། དེའི་ལུགས་ཀྱིས་འདི་གཉིས་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པར་འདོད་པས་དེ་འདིར་མི་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། ཀུན་ བཏུས་སུ་ཡོན་ཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པོ། །ཞེས་ཚད་མེད་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔའི་ལྷག་མའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། འདི་དག་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་དུ་རུང་བ་ཡང་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་རབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནོ། །ལུང་འདིས་ཉན་ཐོས་ཡིན་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་པ་ཡང་བཀག་གོ །འདི་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ཉི་སྣང་ལས། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་གདམ་ཁ་ཅན་དུ་མཛད་པ་རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང་བཀོད་པའི་དགོངས་པ་ནི་སྔ་མ་ལ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡོད་པ་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་ན་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞིག་སླ་བ་ལ་དགོངས་ནས་གཟུགས་མེད་ལ་བརྟེན་པར་གསུངས་ཀྱི་དེ་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་ནི་མིན་ཏེ། འདི་གཉིས་བསམ་གཏན་གྱི་ས་པ་ཡིན་པས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སར་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ལ་གཟུགས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་བཏུས་སུ། དང་པོ་ལ་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའམ་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཞེས་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཞེས་སྔ་མའི་ཚེ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་དགོས་པས་མ་བྲལ་ན་ དེ་སླ་ལ། གལ་ཏེ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པས་བྲལ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞག་དགོས་པ་དང༌། ཕྱི་མའི་ཚེ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞིག་དགོས་པས་གཟུགས་མེད་ཐོབ་ན་དེ་སླ་ལ་མ་ཐོབ་ཀྱང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བློ་གཞག་དགོས་ཞེས་པ་ལྟར། སྔ་མ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པ་དང་ཕྱི་མ་དེ་མ་ཐོབ་བས་ཀྱང་སྒོམ་པ་འོང་བས་སྒོམ་མཁན་གྱིས་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པ་སྲིད་ཀྱི་འདི་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གཟུགས་མེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སའི་དངོས་གཞིར་ཡང༌། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ནི་བྲལ་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ལ་དེའི་འདུ་
Chinese
如是思之。第二，如《俱舍论》所说：“不净定有二。” 这两种解脱，次第作为欲界处之贪色，以及初禅处之贪色的对治而修习，其地也认为依于初禅二者。依其宗义，此二者认为修习不净观，故不在此处采用。那么是什么呢？《摄类学》中说，其余功德，无论是声闻、菩萨或如来，都是依靠达到极致的第四禅而证得。如是宣说了四无量心和五神通等其余功德的所依。这些也能够依于禅定，因此依靠第四禅的究竟。此论也遮止了认为声闻唯依于初禅二者的观点。关于此二者的所依，《日光论》中说：“禅定和无色定作为可选择的，在《庄严光明论》中也有记载，其意是前者获得无色定也可以修习，后者获得无色定则容易摧毁色想，因此说依于无色，但并非必须依于此，因为此二者是禅定的地，因此与无色界相违，因为无色界的本体不以色为对境，已经多次宣说了。”因此，《摄类学》中说：“初禅对于色界的贪欲未离或已舍弃都可以。”以及“二禅对于色界的贪欲已离或已舍弃都可以。”如是，前者需要保留色想，未离则容易，如果获得无色定而离贪，也不要显现，而要保留色想。后者则需要摧毁色想，获得无色定则容易，未获得也需要安住于非色之意。如是，前者获得无色定，后者未获得也可以修习，因此修习者有可能获得无色定，但此二者的所依并非无色界。第二，关于地的本体，也说“已离色欲，但不显现无色界的等持，以及它的想”。
English
So it is thought. Secondly, as stated in the Abhidharmakośa, "There are two kinds of impure meditation." These two liberations are practiced in order as an antidote to attachment to the colors of the desire realm and to the colors of the first dhyana realm, and it is believed that the ground also relies on the first two dhyanas. According to their system, these two are considered to be practicing impurity, so they are not adopted here. Then what is it? In the Compendium, it is said that the remaining qualities, whether they are Śrāvakas, Bodhisattvas, or Tathāgatas, are attained by relying on the fourth dhyana that has reached its ultimate perfection. Thus, it is stated that the support for the remaining qualities of the four immeasurables and the five superknowledges is such. These can also rely on dhyana, so they rely on the ultimate essence of the fourth dhyana. This scripture also refutes the view that Śrāvakas rely only on the first two dhyanas. Regarding the support of these two, the Sunlight Commentary says, "The intention of making dhyana and formless dhyana optional, which is also recorded in the Ornament of Light Commentary, is that the former can also be practiced by attaining the formless dhyana, and the latter can easily destroy the perception of form if the formless dhyana is attained, so it is said to rely on the formless, but it is not necessary to rely on it, because these two are the grounds of dhyana, so they contradict the formless realm, because the essence of the formless realm does not take form as its object, which has been stated many times." Therefore, in the Compendium, it is said, "In the first dhyana, it is acceptable whether one has not separated from or has abandoned attachment to form." And, "In the second dhyana, it is acceptable whether one has separated from or has abandoned attachment to form." Thus, in the former case, one needs to retain the perception of form, which is easy if one has not separated from it. If one has separated from it by attaining the formless dhyana, one should not manifest it, but retain the perception of form. In the latter case, one needs to destroy the perception of form, which is easy if one has attained the formless dhyana, and even if one has not attained it, one needs to abide in a non-form mind. Thus, the former attains the formless dhyana, and the latter does not attain it, but can still practice, so it is possible for the practitioner to attain the formless dhyana, but the support of these two is not the formless realm. Secondly, regarding the essence of the ground, it is also said, "One has separated from desire for form, but does not manifest the samadhi of the formless realm, and its thought."