Tibetan
མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་རྩོལ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེའི་རྟེན་དང་དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ནི་བརྟེན་པའོ། །རྟེན་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཡོད་ན་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་འདོད་པས་སོ། །བརྟེན་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་སྦྱངས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་ལས་རུང་གི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བས་སོ། །འདི་དག་གང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་འདུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤང་བྱ་ལྔ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ པས་ལྔའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྦྱོར་བའི་དང༌། གཉིས་པ་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དང༌། གསུམ་པ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དང༌། བཞི་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དང༌། ལྔ་བ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་དུས་སུ་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དགོས་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། མི་དགོས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི། དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཕྱི་མ་བཞི་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་ཕྱི་མ་བཞི་སྤོང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་འབྱུང་ལ། མཛོད་ལས་ནི། གཙོ་བོ་སྨྲོས་པ་དེ་དག་ནི། །སྦྱོར་འབྱུང་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་སྡེ་ཚན་དང་པོ་གསུམ་ལ་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད་པ་ནི་གཙོ་ཆེ་བ་ལ་བཤད་དོ། །བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོའི་གུས་སྦྱོར་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་རྟག་སྦྱོར་དང༌། སྔོན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་རྒྱས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལས་དཔྱོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་གནས་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་གང་དང་གང་མངོན་དུ་བྱ་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །བཞི་པོ་དེ
Chinese
显现的欲求是精勤的前行，因此它是精勤的所依，并且为了它，精勤是所依。所依欲求的因是信仰，如果具有对因果信赖的信仰，就会欲求止住的事务。所依精勤的果是轻安，因为发起精进，就会生起身心堪能的轻安。这些是为了舍弃什么而造作呢？所舍弃的有五种，如《中边分别论》所说： “懈怠以及教授等，忘失沉掉与不作，作此等五种过失。” 这样，沉掉二者合为一体，就是五种。其中，第一是加行时，第二是加行时，第三是止住时，第四是生起沉掉时，第五是沉掉寂静时是过失。次第是不作加行，心不入于止住，心不变得堪能，需要时不对治沉掉，不需要时却作意。如何舍弃它们的方式是，前四种是懈怠的对治，也就是精进，但这是就包括因果而言的。后四种如《中边分别论》所说：“不忘失对境，了知沉与掉，舍弃彼等而精进，寂静时如实安住。” 这样，就舍弃了后四种所舍。第三有二，总的体性是，如《摄类学》所说：“什么是体性？是等持。” 《俱舍论》中说：“所说主要者，加行生功德，亦是。” 这样，第一组三个是智慧、精进和等持，这是就主要而言的。个别的体性是，对善法具有强烈欲求的恭敬加行，精进持续不断的恒常加行，先前修习等持的心之种子增长，以及依靠他人的教授而观察，心一缘安住的等持。第四是，想要显现神通等任何事物，就信赖它，从而显现出来。这四者。
English
The desire for manifestation precedes effort, therefore it is the basis of effort, and for that reason, effort is reliance. The cause of reliance and desire is faith. If there is faith that trusts in cause and effect, then one desires the activity of abiding. The result of reliance and effort is pliancy, because by initiating diligence, pliancy of body and mind arises. What are these cultivated for the sake of abandoning? There are five to be abandoned, as it says in the Madhyāntavibhāga: "Laziness and instructions, forgetfulness, sinking and excitement, not doing and doing, these are considered five faults." Thus, sinking and excitement are combined into one, making five. Among them, the first is at the time of application, the second is at the time of applying, the third is at the time of abiding, the fourth is at the time of arising of sinking and excitement, and the fifth is a fault at the time of pacifying sinking and excitement. In order, it is not applying, the mind does not enter into abiding, the mind does not become capable, one does not apply the antidote to sinking and excitement when needed, and one applies it when not needed. The way to abandon them is that the first four are the antidote to laziness, which is diligence, but this is in terms of including cause and effect. The latter four are as it says in the Madhyāntavibhāga: "Not forgetting the object, understanding sinking and excitement, abandoning them and being diligent, abiding in reality when peaceful." Thus, the latter four to be abandoned are abandoned. The third has two aspects. The general nature is, as it says in the Abhidharmasamuccaya: "What is the nature? It is samādhi." In the Abhidharmakośa it says: "Those mentioned as primary are also the qualities of application, arising." Thus, the first three groups are wisdom, diligence, and samādhi, which is said to be primary. The individual nature is respectful application with a strong desire for virtue, constant application of continuous diligence, the growth of the seed of the mind that previously cultivated samādhi, and samādhi in which the mind abides in one-pointedness based on examining others' instructions. The fourth is that whatever one desires to manifest, such as miracles, one relies on it, and thus it manifests. These four.
Tibetan
་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གནོད་འཇོམས་ཆེ་བར་རྫུ་འཕྲུལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ལ་བྱས་ནས་དེའི་གཞི་དང་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྐང་པའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །བཞི་བ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་བཞི་བ་སྟེ་དབང་པོ་ལྔའི་རྣམ་པ་བཤད་པ། བཞི་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྦྱོང་བའི་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བའི་ལམ་འཆད་དེ། འདུན་པ་སོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་བྱས་པ་ལ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་བྱེད་དྲོ་བ་དང་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་འབྱུང་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ལམ་དེ་ལ་དབང་པོའི་རྣམ་པ་ལྔའོ། །འདི་དག་གི་ཡུལ་དང༌། ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞི་སྟེ། འདི་དག་འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་རྒྱུར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་འཇུག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་དད་པའི་དབང་པོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའི་བར་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་བདེན་བཞི་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་དང༌། དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པ་དང༌། དེའི་དོན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཆ་དང་དེ་དག་སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །འདི་དག་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་གང་ལ་ཡིན་ཞེ་ན། དྲོ་བ་དང་རྩེ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ དེ་དེ་གཉིས་ནས་སོ། །བཞི་པ་ནི། མཐོང་ལམ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པ་དང་སྦྱོར་ལམ་བཞི་འགྲུབ་པའོ། །ལྔ་པོ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མཛོད་འགྲེལ་ལས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པའི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང༌། འཕགས་ལམ་འགྲུབ་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ཞེས་སོ། །ལྔ་བ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་ལྔ་བ་སྟེ་སྟོབས་ལྔའི་རྣམ་པ་བཤད་པ། ལྔ་པ་ནི། མངོན་རྟོགས་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་མངོན་རྟོགས་དང་འབྲེལ་བའི་ལམ་འཆད་དེ། དྲོ་བ་དང་སོགས་པས་རྩེ་མོའི་ངོ་བོ་མངོན་རྟོགས་དང་སྦྱོར་བའི་ལམ་དབང་པོ་ལྔ་ཐོབ་པ་ལ་བཟོད་མཆོག་གི་ངོ་བོ་སྟོབས་ལྔ་འབྱུང་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ལམ་དེ་ལ་སྟོབས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྔའོ། །འདིའི་དམིགས་པ་དང་སྒོམ་ཚུལ་ནི་དབང་པོ་དང་འདྲ་ཞིང༌། ངོ་བོ་ནི་དད་པའི་སྟོབས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་བར་ཡིན་ལ། ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ནི་བཟོད་མཆོག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་དེ་གཉིས་ནས་ཡོད་དེ། །དབང་པོ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་དབང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ཡང་སྟོབས་སུ་བཤད་ཅེ་ན། ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྫི་བ་དང་རྫི་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང༌། འགྲེལ་ཆེན་ནས། དབང་པོ་ལྔ་དང་སྟོབས་ལྔ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་དད་པ་ལ་སོགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། དད་པ་ལ་སོགས་གཉེན་པོ་གཉིས་སུ་འདྲེས་པར་འབྱུང་བ་ནི་དབང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མ་འདྲེས་པར་གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བ་ནི་སྟོབས་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་པར་ལྟར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་བཤད་སྦྱར་དུ་ཡང་འབྱུང་ངོ༌། །འབྲས་བུ་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་མཐོང་ལམ་འགྲུབ་པའོ། །ལམ་སྔ་ཕྱི་འདི་གཉིས་ལ་མངོན་རྟོགས་ལ་སྦྱོར་བ་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་གཉིས་ཀ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས་མཐོང་ལམ་ལ་རིང་བར་སྦྱོར་བ་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །རྒྱན་སྣང་དུ་ནི། ལྔ་ཚན་འདི་གཉིས་ཀ་ཡང་སྦྱོར་ལམ་གཉིས་གཉིས་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ལམ་གཉིས་སུ་བསྒྲུབས་སོ། །དྲུག་པ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་དྲུག་པ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པ། དྲུག་པ་ནི། མངོན་རྟོགས་དང་འབྲེལ་བའི་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་འཆད་དེ། མངོན་རྟོགས་ལ་སྦྱོར་བ་དང་དེ་དང་འབྲེལ་བའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྟོགས་པ་སྟེ། ཐོབ་པ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདེན་པ་གསར་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་འབྱུང་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ལམ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམ་བདུན་ནོ། །འདིའི་དམིགས་པ་དང༌། སྒོམ་ཚུལ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཚུལ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གིས་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་དེས་དབེན་པ་ཚོལ་ཞིང་གནས། ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཚོལ་ཞིང་གནས། སྡུག་བསྔལ་འགགས་པ་ལ་དམིགས་ནས་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཚོལ་ཞིང་གནས། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པར་འགྲོ་བ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་སྒོམ་པ་ཚོལ་བ་སྟེ་ ལྷག་མ་དྲུག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། དབེན་པ་ལ་གནས་པ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་པ། འགོག
Chinese
为什么称为神足呢？《俱舍论释》中说：为什么禅定被称为神足呢？因为它是一切功德成就的所依。还说，因为神通是对治巨大损害的出世间法，是它的基础和处所，所以是足。第四是各别解说的第四，即解说五根的相状。第四是，在修习禅定的道之后，宣说现观的加行道，通过欲等八法完全调伏心，从而生起能现观真谛的暖位和顶位加行。因此，此道有五根的相状。这些的对境、如何修习、体性和果是什么呢？第一是对境，即四谛。因为这些被圣道的加行所摄持，所以具有真谛的相状。第二是如何修习，即依靠前前作为因，后后才得以生起。第三是体性，即从信根到慧根，依次是对四谛生起现前的信解，对证悟它生起欢喜，不忘失被它所控制的对境和行相，对它的意义心一境性，以及对它们各自进行善巧的辨别。这些是道的哪个阶段呢？是暖位和顶位的自性，
English
Why is it called the miraculous foot? The Kosha commentary says: Why is samadhi called the miraculous foot? Because it is the basis for the attainment of all qualities. It is also said that because the supernatural power is the transcendental Dharma that overcomes great harm, and it is its basis and place, it is called the foot. The fourth is the fourth of the separate explanations, which is to explain the characteristics of the five roots. The fourth is that after the path of cultivating samadhi, the path of application for direct perception is explained, and the mind is completely subdued by the eight dharmas such as desire, so that the application of warmth and the peak position that can directly perceive the truth arises. Therefore, this path has the characteristics of the five roots. What are the objects, how to practice, the nature, and the fruits of these? The first is the object, which is the Four Noble Truths. Because these are held by the application of the Noble Path, they have the characteristics of the truth. The second is how to practice, that is, relying on the former as the cause, the latter can arise. The third is the nature, that is, from the root of faith to the root of wisdom, in order to generate present faith in the Four Noble Truths, to generate joy in realizing it, not to forget the objects and appearances controlled by it, to have one-pointedness of mind to its meaning, and to skillfully distinguish each of them. Which stage of the path are these in? It is the nature of warmth and the peak position,
Chinese
从信力到慧力之间，道的阶段是忍位和胜位的自性，从这二者而有。权力和这二者的差别，在《俱舍论释》中说：‘为什么权力仅仅也被说成是力呢？因为有微小和广大的差别，有守护和无守护的缘故。’等等。《释论大疏》中说：‘五根和五力有什么差别呢？与不信等不顺品，以及与信心等顺品二者相杂而生起，称为根。不与不顺品相杂，唯生起顺品，称为力。’按照这样。那个理由也在《释说合集》中出现。果是后二者和见道的成就。前后道这二者与现观相合和相关联而宣说，虽然二者都是二者，然而，是考虑到真实现观与见道相远地相合和相近地相关联。在《庄严经释》中，说这二个五法都是与二个加行道相合的缘故，作为理由而成立二道。第六是各自分别解说的第六，也就是解说七菩提分。第六是，在与现观相关的道之下，宣说现观之道，也就是证悟与现观相合以及与之相关的道的自性暖位等四者，因为获得成为现观道自性的新见真谛之道生起。这样，那个道就是七菩提分。这的所缘和，修习方式和，自性和，成为支分的方式和，果是什么呢？第一，是四谛的如是性。第二，以正念菩提支，缘于痛苦，从而寻求和安住于远离痛苦。缘于集，从而寻求和安住于离贪。缘于灭，从而寻求和安住于现证它。通过成办趋向灭道的方式，缘于成为舍弃痛苦，从而寻求它的修习， 其余六者也同样。那也是经部中说：安住于寂静处，安住于离贪，灭
English
From the power of faith to the power of wisdom, the stage of the path is the nature of forbearance and the supreme, which exist from these two. The difference between the faculties and these two is stated in the commentary on the Abhidharmakosha: 'Why are the faculties alone also said to be powers? Because of the difference between small and great, because of guarding and not guarding,' and so on. The Great Commentary states: 'What is the difference between the five faculties and the five powers? The arising of faith and so on, mixed with the unfavorable side of non-belief and so on, is called a faculty. The arising of only the favorable side, without mixing with the unfavorable side, is called a power.' According to that. That reason also appears in the Explanation Collection. The result is the achievement of the latter two and the path of seeing. These two paths, earlier and later, are said to be connected and related to direct realization, although both are both. However, it is considered that the true direct realization is distantly connected and closely related to the path of seeing. In the Ornament Manifestation, it is established as two paths because both of these five aggregates are connected to two joining paths, which is the reason. The sixth is the sixth explained separately, that is, explaining the aspects of the seven branches of enlightenment. The sixth is that the path of direct realization is explained under the path related to direct realization, that is, realizing the nature of the path related to and combined with direct realization, such as the four heats, because the path of newly seeing the truth that has become the nature of the path of direct realization arises. Thus, that path is the seven branches of enlightenment. What are the object of this, the way of meditation, the nature, the way of becoming a limb, and the result? First, it is the suchness of the four truths. Second, with the branch of mindfulness enlightenment, focusing on suffering, seeking and abiding in solitude from it. Focusing on the origin, seeking and abiding in detachment from it. Focusing on cessation, seeking and abiding in manifesting it. Through the means of accomplishing the path to cessation, focusing on becoming abandoning suffering, seeking its practice, The remaining six are the same. That is also what the sutra says: Abiding in solitude, abiding in detachment, cessation.