Tibetan
ང་གི་ལུས་ནི་ནང་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྔའོ། །གནོད་འཇོམས་ཆེ་བ་དང་ཤཱནྟི་པས་དབང་པོ་དྲུག་ལ་བྱས་པ་ཀུན་བཏུས་དང་མི་མཐུན་ནོ། །ཕྱིའི་ལུས་ནི་དབང་པོའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ལྔའོ། །ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ལུས་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔའོ། །ཚོར་བ་ནི་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་མིན་དང་འདུས་མ་བྱས་སོ། །ཐ་མ་གསུམ་གྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ལུས་གསུམ་པོ་ལ་བརྟེན་པའམ་དེ་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་བྱུང་བའོ། །དེ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་རྟེན་དུ་དང༌། བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དང་བདག་གི་ངོ་བོར་དང་བདག་ཀུན་བྱང་དུ་འགྱུར་བའི་གཞིར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་སོགས་བཞིའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་ སུ་བརྟགས་པའོ། །དེ་ཡང་རིགས་བྱིན་མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ལ་འདོད་པ་ནི་རྟོག་གེ་ནས་བཤད་ཀྱང་སྐབས་མིན་པས། མཛོད་ལས། ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ། །མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་པས། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། དེ་དག་གི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་དང་བསྟུན་ལ། དེའི་རང་མཚན་ཡང་ལུས་འབྱུང་བ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་དང༌། ཚོར་བ་མྱོང་བའི་དང་སེམས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་དང་ཆོས་ལ་ནི་སེམས་བྱུང་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེར་ལྟ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནས་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ནི། ལུས་སོགས་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ལ་ལུས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བདུན་པའི་ཚིག་གི་བསྡུ་བ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་ཚུལ་ཡང་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་རོ་བམ་པ་དང་འབུས་གཞིག་པ་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་སྣང་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་ལུས་མ་ཤི་བའི་རང་གི་ལུས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་མཚན་ཉིད་དེ་ལས་མ་འདས་པའོ་ཞེས་མི་གཙང་བར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་སྟེ་ཚིག་གསུམ་ནི་འདས་མ་འོངས་དང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་གསུམ་ལ་སྦྱོར་རོ། །ཚོར་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སེམས་རྣམས་
Chinese
我的身体是内部的五种有形官能。与损害摧毁力大和寂静者对六种官能所作的总结不一致。外部的身体不是官能的所依，而是色、声等五种对境。内外二者的身体是作为自己官能所依的外处有形色和他人相续的五种官能。感受是乐、苦、舍。心是识蕴。法是除了感受之外的所有心所，以及不相应行和无为法。最后的三个的内等三个，是依次依赖于三种身体，或者以那三种为对境而产生的。那四种也依次被孩子们认为是我的所依，我的享受之基，我的本体，以及我转变为完全清净之基的对境。第二是，通过身体等四者的自相和共相，即通过那样的途径来完全辨析。那也是，种姓、布施、相，那二者对于能起作用和不能起作用的意欲，是从正理学中讲述的，但不是这里要讨论的。在《俱舍论》中说：身体、感受、心和法，以两种相来完全辨析。在那里的自释中说：它们的自相是自己的体性。共相是，有为法都是无常的，有漏法都是痛苦的，一切法都是空性和无我的。与此相符，它们的自相也是，身体是生、住、灭的，感受是领受的，心是缘取的，对于法来说，心所等等各自的体性是什么，就是看那里来说的。此外，从在身体上随观身体，到在法上随观法之间所说的是，在身体等上随观，是称为在身体等之后随观，是第七格的词的集合，随观的方式也是，在分别念的影像中，尸体肿胀、被虫啃噬等等在心中显现，以及自性的身体，未死去的自己的身体，是具有那样的法，具有那样的自性，不超出那样的相，即以不净平等性来观察，这三个词是与过去、未来和现在的三种身体相联系的。感受都是痛苦的，心都是
English
My body is the five internal tangible faculties. It is inconsistent with the summary made by the great destroyer and the peaceful one on the six faculties. The external body is not the support of the faculties, but the five objects such as form and sound. The body of both internal and external is the outer source of tangible form that serves as the support of one's own faculties and the five faculties of others' continuums. Feeling is pleasure, pain, and equanimity. Mind is the aggregate of consciousness. Dharma is all mental factors other than feeling, as well as non-associated formations and unconditioned phenomena. The last three, including the inner three, arise in dependence on the three bodies in sequence, or by focusing on those three. Those four are also regarded by children in sequence as objects of conception as my support, the basis of my enjoyment, my essence, and the basis for my transformation into complete purity. The second is, through the self-characteristics and general characteristics of the four, such as the body, that is, through that path, to be completely analyzed. That is also, lineage, giving, characteristics, the desire for those two to be able to function and not be able to function, is explained from logic, but it is not the occasion to discuss it here. In the Treasury of Knowledge it says: Body, feeling, mind, and dharmas, are completely analyzed with two characteristics. In the self-commentary there it says: Their self-characteristic is their own nature. The general characteristic is that conditioned phenomena are all impermanent, contaminated phenomena are all suffering, and all phenomena are emptiness and selflessness. In accordance with this, their self-characteristic is also that the body is of arising, abiding, and ceasing, feeling is of experiencing, mind is of focusing, and for dharma, whatever the nature of mental factors and so on is, it is said to look there. Furthermore, what is said from observing the body in the body to observing the dharma in the dharma is that observing the body and so on is called observing after the body and so on, is a collection of words in the seventh case, and the way of observing is also that in the image of conceptualization, the corpse swelling, being eaten by insects, etc. appear in the mind, and the body of nature, one's own body that has not died, has such a dharma, has such a nature, does not go beyond such a characteristic, that is, to observe with impurity and equality, these three words are related to the three bodies of the past, future, and present. All feelings are painful, all minds are
Tibetan
རྟེན་དང༌། དམིགས་པ་ཐ་ དད་ལས་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་བྱང་ཙམ་མོ་ཞེས་སྒོམ་པའོ། །དེ་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པ་དང༌། ཡིད་བྱེད་དང༌། འཐོབ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་རང་གི་ལུས་སོགས་ཁོ་ན་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དེ་ལ་དམིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་དེར་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལ། བྱང་སེམས་རྣམས་དེ་དང་འབྲལ་མི་འབྲལ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་མིན་གྱི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་དང་དྲན་པའོ་ཞེས་པ་ལྟར་ལུས་སོགས་ཀྱི་རང་སྤྱི་སོ་སོར་འབྱེད་པ་དང་ཕྱེ་བ་ལྟར་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པའོ། །མཛོད་ལས། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ཤེས་རབ་སྟེ།། ཞེས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་ཡིན་པར་དེ་ཉིད་ལས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ཤེས་སྤོང་མངོན་དུ་བྱེད་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒོམ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་ཉེས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དྲན་ཉེས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ནི་མི་འབྲལ་བ་དང་འབྲལ་བར་སྲེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྟོག་ལ་སྲེད་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་དྲན་ཉེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་སེམས་ ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་དཔྱད་པས་དེར་ཞེན་པ་ལྡོག་ལ། དེས་ན་བདག་ཆད་པར་དོགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང༌། ཆོས་དྲན་ཉེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཐུན་པ་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་པ་ན་དེ་ཉིད་ཉེར་འཚེ་ལྡོག་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དེས་བདེན་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང་མཛོད་ལས། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཉེན་པོ་བཞི། །ཞེས་པ་ལྟར་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་བཞི་ལ་ཞེན་པའམ་དེ་བཞི་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཞི་པོ་དེ་ལ་དྲན་ཉེ་ཞེས
Chinese
所依和，所缘各 异，由异生异故为无常，以及诸法离我的唯遍净而已，如是修习。那是共同的修习，而不共的修习有三种差别：所缘和，作意和，获得。第一，声闻缘觉等唯以自己的身体等为所缘，菩萨们则以自己和他人的二者为所缘。第二，声闻缘觉等作意于无常等，菩萨们则不缘于法的体相而修习。第三，声闻缘觉等唯为远离有漏的身体等而修习，菩萨们则不是为了与之分离或不分离二者，而是为了成就不住涅槃。第三，如《集论》所说：“本体为何？是智慧和正念。”那样，对于身体等的自相和共相分别开来，并且像分开那样不忘地执持。如《俱舍论》所说：“正念是近住，是智慧。”这也是说主要的部分而已。第四，为了进入修习了知、断除、现证四谛而修习，就像这样，身念住是了知有漏之身是苦恼自性，受念住是了知感受乐与苦是与贪欲不离或分离之因，从果的角度了知贪欲是集谛之主，从而断除它，心念住是对作为我执之基础的心 作无常等观察从而使对它的执着退却，这样一来，由于不担忧我断灭，所以对于现证灭谛不恐惧，法念住是了知一切杂染之法是不顺品的，以及清净之法是它的对治品，从而了知它本身是遣除损害之方便而生起，以这样的方式进入四谛。如《中边论》所说：“为苦恼之因，为贪欲之因，为基础之因和为不愚昧之因，修习四念住，是为了进入四谛。”以及，如《俱舍论》所说：“是颠倒之对治四。”那样，断除执著清净、安乐、常、我的四种颠倒，以及为了执著有漏之身等四者或者获得与那四者分离。为何称这四者为念住呢？
English
The support and the object are different, Because different things arise from different things, it is impermanent, and the dharmas are merely completely purified from self, thus meditating. That is a common meditation, but the uncommon meditation has three distinctions: object, attention, and attainment. First, Hearers and Solitary Realizers only focus on their own body, etc., while Bodhisattvas focus on both themselves and others. Second, Hearers and Solitary Realizers pay attention to impermanence, etc., while Bodhisattvas meditate without focusing on the characteristics of the Dharma. Third, Hearers and Solitary Realizers meditate only to be separated from the contaminated body, etc., while Bodhisattvas do not meditate for the sake of either separation or non-separation, but to achieve non-abiding Nirvana. Third, as stated in the Compendium of Topics, "What is the essence? It is wisdom and mindfulness," like that, distinguishing the self-characteristics and general characteristics of the body, etc., and holding them without forgetting as if separating them. As stated in the Treasury of Knowledge, "Mindfulness is close placement, is wisdom," that is also saying the main part. Fourth, one meditates in order to engage in the practice of knowing, abandoning, and realizing the four truths. In this way, body mindfulness is knowing that the contaminated body is the nature of suffering of bad rebirth, feeling mindfulness is knowing that pleasant and unpleasant feelings are the cause of attachment to non-separation or separation, understanding from the perspective of the result that attachment is the main cause of arising, and thus abandoning it, mind mindfulness is examining the mind, which is the basis of self-grasping, as impermanent, etc., thereby reversing attachment to it. In this way, since there is no fear of the self being cut off, one is not afraid of realizing cessation, and Dharma mindfulness is knowing that all contaminated dharmas are unfavorable and that pure dharmas are their antidotes, thereby knowing that it itself is the means of reversing harm and generating it. In this way, one enters the four truths. As stated in the Middle Extremes, "For the cause of bad rebirth, for the cause of attachment, for the cause of the basis, and for the cause of non-ignorance, one meditates on the four mindfulnesses to enter the four truths." And, as stated in the Treasury of Knowledge, "They are the four antidotes to perversion," like that, abandoning the four perversions of grasping at purity, pleasure, permanence, and self, and for the sake of grasping at the four contaminated bodies, etc., or attaining separation from those four. Why are these four called mindfulnesses?