Tibetan
་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལམ་གང་དུ་བསྒོམ་པ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་ཊཱིཀ་ཏུ། དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ་ལ་གཉིས་པ་ན་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའོ་གསུམ་པ་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་ལ། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་དང༌། རྒྱན་ལས། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་པ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་དང༌། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོབ་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་མཐོང་ལམ་ན་བྱང་ལག་དང་སྒོམ་ལམ་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་འཇོག་པ་ནི། གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ན་ཡང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡོད་དེ། །མཛོད་ལས་ནི། སྡེ་ཚན་བདུན་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། །ལས་ནི་དང་པོ་པ་དག་དང༌། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་རྣམས་དང་ནི། །སྒོམ་དང་མཐོང་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱེ། །ཞེས་ཚོགས་ལམ་ན་དྲན་ཉེ་སྦྱོར་ལམ་ན་ཡང་དག་སྤོང་བ་ནས་སྟོབས་ཀྱི་བར་སྒོམ་ལམ་ནི་མཐོང་ལམ་ལས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བྱང་ལག་གོ །འཇིག་རྟེན་ ན་ལམ་ནི་འགྲོ་བས་ཕྱེ་ལ་མཐོང་ལམ་ནི་སྒོམ་ལམ་ལས་ཆེས་མྱུར་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཁ་ཅིག་དེ་དང་འདིར་བཤད་པའི་གོ་རིམ་མ་མཐུན་པས་དངོས་བསྟན་ཉན་ཐོས་ལ་མི་འགྲིག་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི་མཛོད་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པས་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མངོན་རྟོགས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དང༌། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚུལ་མ་ཕྱེད་པའི་རྨོངས་པའི་ཁུར་གྱིས་ནོན་པའི་ང་རོ་ཡིན་ཏེ། གོ་རིམ་འདི་ནི་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རང་འགྲེལ་དུ་བཀག་ནས་མཐོང་ལམ་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡོད་པར་མདོ་དྲངས་ནས་བསྒྲུབས་པས་སོ། །སྤྱིར་བྱེ་སྨྲ་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་འཆད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་གཅིག་པུའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཀྱི་ཆོས་སོ་བདུན་གང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། གཞུང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པར་བཤད་པས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཀག་པ་ཡང་ཐེག་ཆེན་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་མ་བཀག་གི། །སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཀག་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་མཛོད་ནས་བཤད་པ་འཁྲུལ་མེད་ཡིན་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་པ་ལྡོག་པ་དང་བཟོད་ཆེན་ཐོབ་པའི་ཉན་ཐོས་ཡིན་ན་ཐེག་ཆེན་དུ་ལྡོག་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེས་ན་བྱེ་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ལ་མདོ་དང་མི་མཐུན་པའི་འགའ་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚོགས་ལམ་ན་ སྡེ་ཚན་དང་པོ་གསུམ་དང༌། དྲོད་རྩེ་ན་དབང་པོ། བཟོད་མཆོག་ན་སྟོབས་སྒོམ་པར་ཀུན་བཏུས་སོགས་ནས་གསུངས་པ་འདི་ནི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཡིན་གྱི་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་མ་ཡིན་ནོ།། དེས་ན་བྱེ་སྨྲའི་གྲུབ་མཐའ་ནས་བཤད་ཚད་ཉན་རང་ལ་དེ་ལྟར་འོང་བའི་ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། གཞན་དུ་ན་ཉན་རང་གི་བློ་ལ་རང་རིག་མེད་པ་དང་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་མི་སྲིད་པ་དང༌། དེའི་ཕུང་སོགས་དོན་དམ་པ་རང་གིས་མི་སྟོང་པར་ཡང་འདོད་དགོས་ཏེ་མཐའ་ཡས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། མིང་གི་སྒོ་ནས་རྫས་སུ་བཅུ། །དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་པ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་བཏང་སྙོམས་དགའ། །རྟོག་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །ཞེས་ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་རྫས་བཅུར་བཤད་དོ། །རང་འགྲེལ་ལས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དག་ཐ་དད་ཅིང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་རྫས་གཉིས་ཡིན་པས་རྫས་བཅུ་གཅིག་ཡིན་ནོ།། ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། མཛོད་ལས། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནི། །བྱང་ཆུབ་དེ་དང་མཐུན་ཉིད་ཕྱིར། །སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དེ་ཕྱོགས་མཐུན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་ཏེ་གཞུང་དང་སྦྱར་བའི་ཉན་ཐོས་ལ་ ཡོད་པ་དང་རྗེས་མཐུན་གྱི་དང་པོར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་གི་རྣམ་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟོན་པ་ལ་བདུན། །དངོས་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང༌། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་ འཛིན་སྦྱོང་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པར་སྦྱོར་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ནི། སྡེ་ཚན་བདུན་གྱི་དང་པོར་ལུས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་ཡུལ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ལམ་འཆད་དེ། དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འོ་ན་ཡུལ་གང་ལ། ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུས། ངོ་བོ་གང་གིས། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་ཅེ་ན། དང་པོ་ནི། ལུས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ལ་ལུས་ནི་གསུམ་ལས་ན
Chinese
，以及对遍智之相的详细阐述。第一部分分为两点：总义和支分义。第一部分又分为三点：在哪个道上修习，实物假立的差别，以及词义解释。第一点是：在《入行论释》中说：“因此，在初发心时修习念住，在第二阶段修习正断，在第三阶段修习神足。”以及，在《中边分别论》中说：“对于诸根和诸力，决择分和顺品各有两个。”以及，在《现观庄严论》中说：“佛子菩提之顺品，各种各样的一切相，恒常于见道中，欲与彼者一同得。”就像这样，也就是说，在见道上安立菩提分，在修道上安立道支，这是主要的。然而，在最初也有道支。在《俱舍论》中说：“七科次第为，业为最初者，决择分及，修与见道中，善巧作分别。”也就是说，在资粮道上是念住，在加行道上是从正断到力，修道比见道更接近菩提，因此称之为菩提分。世间 道是用行走来区分的，而见道比修道更快，因此称之为道支。有些人认为，这和这里所说的顺序不一致，因此对于直接指出的声闻来说是不适用的，因为声闻是按照《俱舍论》中所说的那样修习的。这是一种被无明重负压迫的傲慢之声，因为他们没有区分圣者相续中生起现观的方式，以及各宗派所附加的方式。因为这个顺序是分别说者所附加的，所以阿阇黎也在自释中进行了驳斥，并通过引用经典来证明见道中存在道支。一般来说，分别说者这样解释顺序，并不是认为只有声闻的相续中才会这样生起，而是认为七法在任何相续中生起时都会这样生起，因为经论中没有特别的区分。阿阇黎所驳斥的，也并非仅仅驳斥大乘行者相续中的生起，而是从普遍的角度进行驳斥的。如果声闻的法相都是《俱舍论》中所说的，没有错谬，那么声闻阿罗汉的
English
, and a detailed explanation of the aspects of omniscience. The first part has two points: the general meaning and the meaning of the limbs. The first part has three points: on which path to meditate, the difference between substance and imputation, and the explanation of the words. The first point is: In the commentary on the "Entering the Middle Way," it says, "Therefore, in the first generation of Bodhicitta, one meditates on mindfulness, in the second one abandons correctly, and in the third one has the legs of miracles." And, from the "Distinguishing the Middle from the Extremes": "For the faculties and the powers, the factors of ascertainment and the corresponding factors are two each." And, from the "Ornament for Clear Realization": "The qualities that accord with enlightenment, the various aspects of the Bodhisattva, are always seen in the path of seeing, and one wishes to attain them together." Like this, that is, placing the limbs of enlightenment on the path of seeing and the limbs of the path on the path of meditation is the main thing. However, there are also limbs of the path in the beginning. From the "Treasury of Knowledge": "The seven categories are in order, the actions are the first ones, the factors of ascertainment and, the meditation and seeing are well distinguished." That is, in the path of accumulation, it is mindfulness, in the path of preparation, it is from correct abandonment to power, the path of meditation is closer to enlightenment than the path of seeing, therefore it is called the limbs of enlightenment. The worldly path is distinguished by walking, and the path of seeing goes much faster than the path of meditation, therefore it is called the limbs of the path. Some say that the order explained here is not consistent with that, so it is not suitable for the direct teachings of the Hearers, because the Hearers meditate as explained in the "Treasury of Knowledge." This is an arrogant voice weighed down by the burden of ignorance, because they do not distinguish the way in which direct realization arises in the continuum of the noble ones, and the way in which the proponents of tenets add on. Because this order is added on by the Vaibhashikas, the teacher also refuted it in his own commentary, and proved that there are limbs of the path in the path of seeing by quoting sutras. In general, the Vaibhashikas explain the order in this way, not because they think that it only arises in the continuum of the Hearers, but because they think that the seven dharmas arise in this way in all continuums, because there is no special distinction in the scriptures. What the teacher refutes is not only the arising in the continuum of the Mahayana practitioners, but also refutes it from a general point of view. If the characteristics of the Hearers are all as explained in the "Treasury of Knowledge" and are without error, then the Arhats of the Hearers
Chinese
如果断除了（烦恼）且获得大忍的声闻，就必须承认不可能转成大乘。因此，对于说一切有部和经部宗派所作的声闻的断证之安立，存在诸多与经部不符之处。如此，在资粮道中，前三个组别，以及在暖位时修习根，在顶位和忍位时修习力，如《集论》等中所说，这是共同的安立，并非仅仅是大乘的安立。因此，说一切有部宗派所说的一切，声闻和独觉都必须如此，这有什么必然性呢？否则，就必须承认声闻和独觉的心识没有自证，并且它们没有阿赖耶识，以及它们的蕴等在胜义谛中不是自己空性，有无边过失。第二，在《俱舍论》中说：“以名之门为实体十，信与精进及忆念，智慧禅定舍等喜，寻伺与戒极调伏。”将语业、边业、命业三者合一，说为十种实体。在自释中也说：“分别说者认为，身和语的业各不相同，种类不同，因此戒律的支分是两种实体，所以是十一种实体。”第三，如《俱舍论》中说：“知尽与不生，菩提与之相符故，三十七者彼相顺。”第二是支分之义，与经部相合的声闻，首先是忆念近住的形态。第二部分分为两个方面：一是分别解说，二是意义总结。第一部分，为了展现三种智慧的形态，即从其中展现一切智的形态，有七个方面：对事物进行思考，从精进中产生，禅定修习，与现观相连，现观，现观，以及解脱道。第一，七个组别中的第一个，是对身体等事物，即对境进行全面思考的道路。其中有四种忆念近住的形态。那么，对什么境进行思考？以什么方式？以什么本体？为了什么目的而思考呢？首先，从身体到法。其中，身体分为三个方面：从
English
If a Shravaka who has abandoned (afflictions) and attained great forbearance, it must be admitted that it is impossible to transform into the Mahayana. Therefore, there are many inconsistencies with the sutras in the establishment of the Shravaka's abandonment and realization made by the Sarvastivada and Sautrantika schools. Thus, in the path of accumulation, the first three groups, as well as the practice of roots in the heat position, and the practice of powers in the peak and forbearance positions, as stated in the *Compendium of Topics* and others, this is a common establishment, not just the Mahayana's. Therefore, everything said by the Sarvastivada school must be so for the Shravakas and Pratyekabuddhas, what necessity is there? Otherwise, it must be admitted that the minds of the Shravakas and Pratyekabuddhas do not have self-awareness, and they do not have the Alaya-consciousness, and that their aggregates, etc., are not self-empty in the ultimate truth, there are endless faults. Second, in the *Abhidharmakosha*, it says: "Through the door of names, ten as substances, faith and diligence and mindfulness, wisdom, samadhi, equanimity, joy, investigation and discipline, extremely tamed." Combining the three, speech karma, border karma, and life karma, it is said to be ten substances. In the self-commentary, it also says: "The Vaibhashikas think that the actions of body and speech are different and of different kinds, therefore the branches of discipline are two substances, so there are eleven substances." Third, as the *Abhidharmakosha* says: "Knowing exhaustion and non-arising, because it is in accordance with Bodhi, the thirty-seven are in accordance with it." The second is the meaning of the limbs, the Shravaka who is in accordance with the scriptures, first is the form of mindfulness near-placement. The second part is divided into two aspects: one is separate explanation, and the other is meaning summary. The first part, in order to show the form of the three wisdoms, that is, from which to show the form of all-knowing, there are seven aspects: thinking about things, arising from diligence, samadhi practice, connecting with Abhisamaya, Abhisamaya, Abhisamaya, and the path of liberation. First, the first of the seven groups is the path of fully contemplating the objects of body and so on, that is, the objects. Among them, there are four forms of mindfulness near-placement. So, what object is contemplated? In what way? With what essence? For what purpose is it contemplated? First, from body to Dharma. Among them, the body is divided into three aspects: from