Tibetan
་པས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་ན་བྱ་བ་མེད་པས་ལྷས་བྱིན་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱེད་པ་པོ་ནང་ན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་མཐོང་བར་བཏགས་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ་གསུམ་གྱིས་ནི་འགོག་བདེན་གྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་བསྟན་ཏེ་ དེ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་དང༌། མཚན་ཉིད་དུ་དང༌། དུས་སུ་འཁྲུལ་པ་གསུམ་དགག་པས་ནིའོ། །གསུམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། གཟུགས་སུ་རུང་བ་སོགས་དང་འདས་སོགས་ལ་ཡུལ་དུ་འཁྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ངེས་འབྱུང་ནི་ཐོབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་འབྱུང་གིས་འཁྲུལ་པ་གསུམ་བསལ་བས་དེ་ཇི་ལྟར་འཐོབ་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། །རྟོགས་དཀར། དཔྱིད་ལ་སོགས་ཞེས་དུས་དེ་ལ་འདོད་པ་ནི་མདོ་མ་གཟིགས་སྣང་ངོ༌། །ལྔ་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ནི་འགོག་བདེན་གྱི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་གང་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དང་རང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བཞི་དགག་པས་སོ། །ཁོ་ནའི་རྣམ་བཅད་ནི་རྒྱན་སྣང་ལས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་བཟུང་སྦྱར་བ་རྟོགས་དཀར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་ཞེས་ངེས་འབྱུང་མྱང་འདས་ལ་བྱས་ནས་སྟོང་ཉིད་ཐ་མ་འདི་མྱང་འདས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་ན་ཐ་མ་ཁོ་ན་གང་ངེས་འབྱུང་གི་རྣམ་པའོ་ཞེས་པའམ། འདི་ལྟར་ན་གང་ངེས་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་སྟོང་ཉིད་ཐ་མ་དང་སྦྱོར་ཞེས་པས་རིམ་པ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་གཞན་རྣམས་དང་འགོག་པ་ཞི་བ་སོགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་གཅོད་དོ། །འདིར་གང་ངེས་འབྱུང་གིས་ནི་ཐོབ་བྱའི་ངོ་བོར་བདེན་པ་བཀག་སྟེ། ངོ་བོ་བཞི་མེད་པར་བསྟན་པས་སོ། །སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་དང་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་རྣམ་ དག་བསྟན་པར་ཤེས་སྒྲོན་དུ་འཆད་དོ། །དངོས་པོ་འགོག་པ་ལ་སོགས་པའི་འགོག་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་མདོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚིག་གིས་བསྟན་པར་འཕགས་པ་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་འགོག་བདེན་སྒྲིབ་པ་འགགས་པས་བསྟན་པ་ནི་མངོན་དུ་བྱ་རྒྱུར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བསྡུ་བ་ནི། སྤྱིར་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་དོན་བཤད་པའི་གསུམ་པ་སྟེ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་དང་པོ་མཚམས་སྦྱོར་དང་རྩ་བ་དངོས་དང་རྩོད་སྤང་སོགས། གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་དང༌། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་རྟོགས་བྱའི་རྣམ་པ་གང་ན། ཡུམ་འདི་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་ཆོས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་རྣམ་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡུམ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ་བར་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞེད་པ་སྟེ་མདོ་ལས་བཤད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ནི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལ་ཐོག་མཐའ་བཟུང་ནས་བཤད་བྱ་བཀོད་པའོ། །དེ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་གསུངས་པའི་རྣམ་པ་ལ་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ལུས་དྲན་ཉེ་ནས་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་བར་རྣམ་པ་དེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་རྣམ་ཐར་གྱི་སྒོ་དང་པོ་ ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་བར་རྣམ་པ་དེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་དང༌། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་སྟོབས་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པའི་བར་རྣམ་པ་དེ་སུམ་ཅུ་རྩ་དགུ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བརྒྱ་དང་བཅུ་པོ་དེ་ལ་གང་ཟག་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དག་ཏུ་དབྱེར་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཀུན་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཏེ་ལམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། རྩོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་གང་ཟག་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་དང༌། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཅིའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གསུམ་ལ་ཡོད་པ་དང་མཁྱེན་གསུམ་དུ་དབྱེར་ཡོད་ཅེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གཉིས་ལས། གཞན་ལན་ནི། རྣམ་པ་འདི་དག་དངོས་སུ་ན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅིང་རྣམ་མཁྱེན་ཁོ་ན་ཡིན་མོད། རྟེན་གསུམ་ལ་ཡོད་པ་དང་མཁྱེན་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་བསྡུས་པས་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་སོ་བདུན་དང་སོ་བཞི་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་དག་གི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་བསྟན
Chinese
以自性空性的行相来说，如果真正说来没有作用，因为在天授等之中，作者在内不可得的缘故；没有见到而安立是太过分的缘故。如是说。第四是诸法和自己的体性和不可得空性的行相，以三者显示了灭谛的体性的行相如何决定产生的行相，那是通过遮破只是假立、体性和时间的三种错乱而实现的。三者是诸法和可以成为色法等以及过去等成为境的错乱的自性。出离是由于是所获得之物，如何以出离遣除三种错乱，从而显示了如何获得它的方式。རྟོགས་དཀར།春天等，说那个时间是想要的是没有见到经部的显现。第五是非有事物的体性空性的行相，以一者显示了灭谛的体性的行相，即决定产生的行相，那是通过遮破有事物、非有事物和自他四种体性而实现的。仅仅的决断是从庄严显现中，非有事物的体性空性的行相仅仅是决定产生的自性。如是将空性与决定执著相结合，རྟོགས་དཀར།决定产生的行相仅仅是寂灭的行相，如是将出离安立于寂灭，虽然解释说这个最后的空性仅仅是寂灭的行相。如果那样，最后的仅仅是什么决定产生的行相呢？或者这样，什么决定产生的行相仅仅是与最后的空性相结合，按照次第断除其他空性和灭、寂静等的差别。这里什么决定产生是遮破了作为所获得之物的体性的真实，因为显示了没有四种体性。ཤེས་སྒྲོན解释说，前者显示了远离客尘，后者显示了自性清净。这五种遮破，即遮破有事物等，圣者认为是简略地以如来语所宣说的。如是灭谛通过遮止障碍而显示，是为了显示成为现证之境的缘故。总结意义是，总的来说等等。第三是解释意义的第三，即遍智的。
English
In terms of the aspect of emptiness of inherent nature, if truly speaking, there is no action, because the agent is not found within beings like Devadatta; and to posit something unseen is too extreme. So it is said. The fourth is the aspect of emptiness of all phenomena and their own characteristics and non-apprehension. The three show how the aspect of the nature of cessation, the truth, definitely arises. That is achieved by refuting the three confusions of mere imputation, characteristics, and time. The three are the nature of confusion where all phenomena, such as those that can become form, and the past, etc., become objects. Renunciation is because it is something to be attained. How does renunciation eliminate the three confusions, thereby showing how to attain it? It seems that not seeing the sutras is the appearance of wanting that time, such as spring. The fifth is the aspect of emptiness of the nature of non-things. One shows the aspect of the nature of cessation, the truth, that is, the aspect of definite arising, which is achieved by refuting the four natures of things, non-things, and self and other. The mere determination is from the Ornament of Manifestation, the aspect of emptiness of the nature of non-things is merely the nature of definite arising. Thus, combining emptiness with definite clinging, the aspect of definite arising is merely the aspect of nirvana. Thus, establishing renunciation in nirvana, although it is explained that this last emptiness is merely the aspect of nirvana. If so, what is the last aspect of definite arising? Or like this, whatever aspect of definite arising is merely combined with the last emptiness, cutting off the distinctions of other emptinesses and cessation, peace, etc., in order. Here, whatever definitely arises is the negation of the truth of the nature of what is to be attained, because it shows that there are no four natures. Sheldron explains that the former shows freedom from adventitious stains, and the latter shows the purity of inherent nature. These five negations, namely the negation of things, etc., are considered by the noble ones to be briefly proclaimed by the words of the Tathagata. Thus, the truth of cessation is shown by stopping the obscurations, because it is shown to be the object of direct realization. The summary of the meaning is, in general, etc. The third is the third of explaining the meaning, namely the omniscient.
Chinese
解释相状的章节非常精彩，首先是连接、根本正文和辩论驳斥等。第三部分分为三点。第一点是：在道智的相状之后，宣说了遍智的相状。第二部分分为两点：正文和驳斥辩论。第一点是：遍智所证知的相状是什么呢？此母是安住于念住的彼岸。世尊开示说：因为身体、感受、心和法没有可执之处。从念住的相状开始，此母是佛陀的彼岸。世尊开示说：因为一切法以一切方式现证圆满菩提。这是佛陀自身相状的究竟，即一百一十个，如经中所说。这是从经中所说中抓住首尾来安排所要解释的内容。论典解释的方式是，对于如此宣说的相状，对于弟子声闻众来说，从身念住到八正道之间，有三十七种相状；对于菩萨众来说，从解脱之门的第一种到智慧波罗蜜多之间，有三十四种相状；对于佛陀们来说，从力量的第一种到佛陀的相状之间，应当了知有三十九种相状。这一百一十种相状，为什么在三种补特伽罗的相状中有所区别呢？因为与以三种一切智所摄持的道谛相顺应，即分为三种道。第二部分分为两点：辩论是：如果遍智的相状只是三种补特伽罗中的佛陀才具有，并且在三种智中不是只有遍智吗？为什么在三种补特伽罗中存在，并且在三种智中有所区别呢？对此回答分为两点：其他回答是：这些相状实际上只有佛陀才具有，并且只有遍智才是。但在三种所依中存在，并且分为三种智，是因为遍智将一切圣者的功德都向上包含，因此在声闻和菩萨的相续中产生的三十七种和三十四种与遍智相顺应，对于遍智所具有的那些，就以那些的名称来指示。
English
The chapter explaining the aspects is very splendid, first is the connection, the main text, and debate rebuttals, etc. The third part is divided into three points. The first point is: After the aspect of the path knowledge, the aspect of omniscience is spoken of. The second part is divided into two points: the main text and rebutting the debate. The first point is: What is the aspect to be realized by omniscience? This mother is the perfection beyond abiding in mindfulness. The Blessed One taught: Because body, feeling, mind, and dharma have no object of attachment. Starting from the aspect of mindfulness, this mother is the perfection beyond of the Buddha. The Blessed One taught: Because all dharmas manifest complete perfect enlightenment in all ways. This is the ultimate of the Buddha's own aspect, that is, one hundred and ten, as stated in the sutras. This is to grasp the beginning and end from what is said in the sutras to arrange what is to be explained. The way the treatises explain it is that for the aspects thus spoken, for the disciples, the Shravakas, from body mindfulness to the eightfold noble path, there are thirty-seven aspects; for the Bodhisattvas, from the first of the doors of liberation to the wisdom paramita, there are thirty-four aspects; for the Buddhas, from the first of the powers to the aspect of the Buddha, it should be known that there are thirty-nine aspects. Why are these one hundred and ten aspects distinguished in the aspects of the three types of individuals? Because it is in accordance with the truth of the path that is encompassed by the three omniscient ones, that is, it is divided into three paths. The second part is divided into two points: The debate is: If the aspect of omniscience is only possessed by the Buddha among the three types of individuals, and is it not only omniscience among the three types of wisdom? Why does it exist in the three types of individuals and is distinguished in the three types of wisdom? The answer to this is divided into two points: The other answer is: These aspects are actually only possessed by the Buddha, and only omniscience is. But it exists in the three supports and is divided into three types of wisdom because omniscience includes all the qualities of all noble beings upwards, so the thirty-seven and thirty-four that arise in the continuum of the Shravakas and Bodhisattvas are in accordance with omniscience, and for those that omniscience possesses, they are indicated by those names.