Tibetan
་དེ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་ཐག་ཉེ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་མཚམས་བྱེད་ཚུལ་ཡང༌། དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་ཅེ་ན། སྨྲས་པ་མོས་པས་སྤྱོད་པའི་ས་ལ་ནི་དང་པོ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལས་གཞན་པ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་དག་ལ་ནི་གཉིས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ལ་ནི་དབང་པོ་གསུམ་པ་རྣམ་པར་བཞག་པར་བལྟ་བར་བྱའོ་ནས་འཆད་པའི་ཕྱི་མའི་དགོངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་ལ་བྱས་ནས་བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པ་བ་ཡང་བཟུང་ན་མདོ་དང་དགོངས་པ་སྒྲིག་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྱུང་བ་བཞི་དང་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་གཟུགས་སོགས་དབང་པོ་དང་ཐ་མི་དད་དུ་འཇུག་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་དྲུག་གོ །བཞི་པ་ནི། བདག་འཛིན་དང་དེའི་འཁོར་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མཛད་དོ། །དེ་གཉིས་ལ་རྒྱལ་བློན་གྱི་སྒྲས་གསུངས་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་དབང་སྒྱུར་བྱེད་དང་སྒྱུར་ས་རུ་རྟོག་པ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདོད་པ་ན་དགག་བྱ་ཀུན་ཉོན་གྱི་དབང་པོ་བཅུ་བཞི་ཡོད་ལ། གཟུགས་ལ་དེ་ལས་ཕོ་མོའི་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ ཡིད་མི་བདེ་མེད་པས་བཅུ་དང༌། གཟུགས་མེད་ན་དེ་ལས་གཟུགས་ཅན་ལྔ་དང་བདེ་བ་ཡིད་བདེ་དོར་ནས་སྲོག་ཡིད་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ཡོད་པས་དེ་དག་འགོག་གོ །དབང་རྟེན་དང་དབང་ཡུལ་ལ་འདོད་པ་ན་ཐམས་ཅད་ཡོད་ལ་གཟུགས་ན་དྲི་རོ་གཉིས་དོར་བ་དང༌། གཟུགས་མེད་ན་དབང་ཡུལ་ཆོས་གཅིག་པུ་དང༌། དབང་རྟེན་ནི་མཛོད་ལས། དེར་ནི་རིས་དང་སྲོག་ལ་ཡང༌། །སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན། །ཞེས་རིས་མཐུན་དང་སྲོག་རྣམས་འགོག་པར་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་དང་རྣམ་འགྲེལ་ལས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདི་གཉིས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་བྱེ་སྨྲའི་འདོད་པ་ཡིན་པས་མཛོད་འགྲེལ་དུ་བཀག་གོ །བདག་དང་བདག་གི་བ་ཡང་ཁམས་གསུམ་ཆར་ན་ཡོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ཡུལ་མི་འགོག་པར་ཡུལ་ཅན་ལ་ཞེན་པ་ཙམ་འགོག་པར་འདོད་ཀྱང་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ནི་ཞེན་པ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་ལ་ནི་ཞེན་པ་དང་ཟག་བཅས་ཀྱི་དབང་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་གཉིས་ཀ་འགོག་སྟེ་འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་ཡང་དབང་སོགས་འགོག་པར་གསུངས་པ་དང༌། མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ངན་སོང་བའི་ཕུང་ཁམས་
Chinese
那是具有漏洞的，应当视任何与修行之果接近且超越世间的分别念为无漏洞的。如是说。关于大乘道的角度来划分地界的方式，同样在其中说到：菩萨们如何安置使不了解变为全了解的权能等三种？答：在信行地安置第一种，在除此之外的殊胜意乐清净等地上安置第二种，在如来地上安置第三种权能，应当如此看待。从解释的后续意旨来看，以如来为主，如果也包括十地菩萨，就能协调经文和意旨。第二，四大和四大所生的色等，与权能无差别地存在。第三，六境。第四，我执和其眷属我所执，这两者合二为一。用国王和大臣的词语来称呼这两者，是指对我和我所进行统治和被统治的认知。第二，在欲界有十四种应遮止的遍行烦恼的权能，在色界中，由于没有男女、痛苦和不悦，所以有十种。在无色界中，由于舍弃了五种色法、快乐和喜悦，而存在命根、意和舍受，所以遮止这些。关于权能所依和权能所缘，在欲界中一切都存在，在色界中舍弃了香和味两种，在无色界中，权能所缘只有法，权能所依在《俱舍论》中说：于彼界及命根，心之相续为所依。解释说，同类和命根等被遮止，这在两大释论和《释量论》中有所阐述。然而，依靠这两者是分别说者的观点，因此在《俱舍论》的注释中被驳斥。我和我所也存在于三界之中。有些人认为不是遮止对境，而是仅仅遮止对对境的执着，但对我和我所来说，是执着，而对其余的来说，是执着和有漏洞的权能等的两种体性都被遮止，在注释中也说到遮止权能等，并且在获得见道时，恶趣的蕴界
English
That is with outflows, and any conceptualization that is close to the fruit of practice and transcends the world should be regarded as without outflows. Thus it is said. Regarding the way of delineating the stages from the perspective of the Mahayana path, it is also said therein: How are the three powers, such as the power to transform ignorance into omniscience, established for bodhisattvas? Answer: The first is established on the stage of conduct based on faith. The second is established on the stages of superior intention and purity, and so on. The third power is established on the stage of the Tathagata, and should be regarded as such. From the perspective of the later intention of the explanation, taking the Tathagata as the main focus, if the tenth-level bodhisattva is also included, the sutra and the intention can be reconciled. Second, the four elements and the forms derived from them, etc., exist without difference from the faculties. Third, the six objects. Fourth, the self-grasping and its retinue, the grasping of what belongs to the self, these two are made into one. The use of the terms king and minister to refer to these two refers to the conception of ruling and being ruled in relation to the self and what belongs to the self. Second, in the desire realm, there are fourteen powers of pervasive afflictions to be eliminated. In the form realm, since there is no male, female, suffering, or displeasure, there are ten. In the formless realm, since the five forms, pleasure, and joy are abandoned, and there are life, mind, and equanimity, these are eliminated. Regarding the support and object of the faculties, in the desire realm, everything exists, while in the form realm, the two, smell and taste, are abandoned. In the formless realm, the object of the faculty is only dharma, and the support of the faculty is stated in the Treasury: In that realm and also in the life force, the continuum of mind is the support. It is explained in the two great commentaries and the Explanation of Valid Cognition that similar types and life forces are eliminated. However, relying on these two is the view of the Vaibhashikas, and therefore it is refuted in the commentary on the Treasury. The self and what belongs to the self also exist in all three realms. Some argue that it is not the object that is eliminated, but only the attachment to the object, but for the self and what belongs to the self, it is attachment, while for the rest, both the attachment and the nature of the faculties with outflows, etc., are eliminated. It is also said in the commentaries that the faculties, etc., are eliminated, and when the path of seeing is attained, the aggregates and elements of the lower realms
Tibetan
སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་གསུངས་པས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ལམ་གྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གང་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་འཁོར་གསུམ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པས་སེར་སྣ་དང་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤང་བྱར་དང་པོར་ཞེན་པ་སྦྱོར་བ་དང་རྒྱུན་དུ་ཞེན་པ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་གནས་པ་སེར་སྣ་སོགས་སོ་སོ་ལ་སོ་སོར་བཀག་པའི་ཆོས་བཟོད་ནི། དེ་སྦྱིན་ པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་ཅིང་སེར་སྣའི་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བར་མི་གནས་སོ་ཞེས་སོ། །སེར་སྣ་ནས་ཤེས་འཆལ་གྱི་གཏམ་གྱི་སྦྱོར་བ་གཉིས་བཀག་པར་བསྟན་པས་ནི་ཆོས་བཟོད་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བྲལ་རྒྱུར་བསྟན་ཏོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང་སྐྱེ་འགག་དང་ཀུན་བྱང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་བས་རྟོགས་པའི་ཆོས་བྱང་ཆུབ་བམ་ཕྱིར་ལྡོག་མི་ལྡོག་གི་ཆོས་ཆེན་པོ་ལྟ་ཞོག་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཤེས་ནི། འདི་སྙམ་དུ་བདག་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའམ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ཡང་མི་བྱེད་དེ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་སྐྱེ་ཞིང་རང་གི་ས་ལ་དོགས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་དེ་ལྟར་དེས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཆུང་ངུ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་སོ། །རང་གི་ས་ལ་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ཐོབ་པས་གཞི་ལམ་རྣམ་གསུམ་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ས་གསུམ་ལ་ས་བརྒྱད་པ་སོགས་ངེས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་རྗེས་བཟོད་ནི། རང་གི་ས་ལ་དོགས་མེད་རྟག་ཏུ་རི་རབ་འདྲ། །ཞེས་སོ། །ས་གསུམ་ནི་ཡང་ན་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཐོབ་པ་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གསུམ་མོ། །ཞེས་ཏེ། དེ་དག་ནི་བར་ཆད་མེད་ལམ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ ཁྱད་པར་ལམ་ལ་འཆད་དོ། །ཤཱནྟི་པས་ཆོས་སྐྱེ་མེད་དང་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་དང་ཐེག་ཆེན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ཉིད་དེ་གནས་གསུམ་ནི་ས་གསུམ་མོ་ཞེས་སོ། །མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་ལ་གཞོལ་ཞིང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་མཐའ་དག་གཏོང་བའི་བདག་དང་སྲོག་གཏོང་བའི་རྗེས་ཤེས་ནི། ཆོས་ཕྱིར་སྲོག་ཀྱང་འདོར་ཞིང་
Chinese
这是因为（佛）说已经舍弃了一切生处。第四，道谛所证悟的对境之相有四种。在这些相中，通过了悟布施等殊胜之处与三轮体空无别，从而对悭吝和邪淫等戒律等应断之法，最初执着于串习，并持续执着于随顺串习的处所，即悭吝等各自对治各自所断之法的忍，即：此（菩萨）行于布施的波罗蜜多，不住于悭吝之语的串习和随顺串习。从悭吝到知邪淫之语的两种串习被遮止，因此，法忍是无间道，故显示为烦恼的解脱之因。通达一切法自性空，以不成立生灭和普贤之理，是三解脱门之自性，证悟之法是菩提，或者莫说退不退转之大法，就连微尘许也不可得之证悟之法，即知：也不作如是念，我乃不退转或非不退转，也不生疑惑，在自己的地界没有疑虑。那是因为什么呢？因为此（菩萨）如是彼（菩萨）不退转和非不退转之微小之法，微尘许也不如实随见之故。如是说。在自己的地界，以现量获得现量信解，从而了悟基道果三者无生之三智自性之自己的三地，如八地等决定一般，以唯一决定的方式安住的随忍，即：于自地无有疑惑，恒常如须弥山。如是说。三地即或是断、断之获得和无上智三种。如是说。这些将在无间道、解脱道或殊胜道中阐述。寂天菩萨说，应获得法无生和圆满菩提，大乘如来所说之三处即是三地。唯一专注于大乘，以殊胜菩提心之稳固，为了开示无上智等之法的意义，舍弃身体的一部分和全部的自我，以及舍弃性命的随知，即：为了佛法，性命亦可舍弃。
English
This is because (the Buddha) said that all sources of birth have been abandoned. Fourth, the aspects of the object of realization of the truth of the path are four. Among these aspects, by realizing that the distinction of generosity and so on is inseparable from the emptiness of the three spheres, thereby initially clinging to the practice of abandoning miserliness and immoral discipline, etc., and continuously clinging to the place of following the practice, that is, the forbearance that miserliness, etc., each individually counteracts each of the things to be abandoned, that is: This (Bodhisattva) practices the perfection of generosity and does not abide in the practice and following of the words of miserliness. Since the two practices of the words of miserliness to knowing immorality are prevented, therefore, Dharma-forbearance is the uninterrupted path, so it is shown as the cause of liberation from afflictions. Understanding that all dharmas are empty of their own nature, and that the reason for not establishing birth, cessation, and Samantabhadra is the nature of the three doors of liberation, the Dharma of realization is Bodhi, or let alone the great Dharma of non-retrogression or non-non-retrogression, even a particle cannot be obtained, the Dharma of realization, that is, knowing: One does not think, I am non-retrogressive or non-non-retrogressive, and no doubt arises, and there is no doubt in one's own realm. Why is that? Because this (Bodhisattva) does not truly see the small Dharma of non-retrogression and non-non-retrogression, even a particle. So it is said. In one's own realm, one obtains manifest faith through manifest knowledge, thereby realizing that the three grounds of the base, path, and result are the nature of the three wisdoms of non-birth, one's own three grounds, such as the eighth ground, etc., are determined, and the subsequent forbearance that abides in a uniquely determined manner, that is: There is no doubt in one's own ground, and it is always like Mount Sumeru. So it is said. The three grounds are either severance, attainment of severance, and the three unique supreme wisdoms. So it is said. These will be explained in the uninterrupted path, the path of liberation, or the supreme path. Shantipa said that one should attain the unborn Dharma and perfect Bodhi, and the three places spoken of by the Tathagata of the Great Vehicle are the three grounds. Uniquely focusing on the Great Vehicle, with the stability of the supreme Bodhicitta, for the sake of revealing the meaning of the Dharma of supreme wisdom, etc., abandoning a part and all of the self of the body, and the subsequent knowledge of abandoning life, that is: For the sake of the Dharma, life can also be abandoned.