Tibetan
འོ། །དང་པོ་ནི། མདོར་བསྟན་དང་བསྟུན་ན་མཐོང་ལམ་པའི་རྟགས་དེའི་འོག་ཏུ་སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཞར་བྱུང་དང༌། དཀྱུས་མའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར། ཁྱད་གཞི་སྒོམ་ལམ། དེའི་རབ་དབྱེའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟགས་ཉིད་འཆད་དམ་ཞེ་ན། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་སོ། །དེ་མི་རིགས་ཏེ། རྟགས་ཉིད་འཆད་པ་མདོར་བསྟན་དང་མཐུན་པས་ཤེ་ན། མདོར་བསྟན་དང་བསྟུན་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལས་ཏེ་ཡིན་ཀྱང་རེ་ཞིག་ཁྱད་པར་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ལུགས་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་གཞི། །འབྲེལ་དང་འཇིག་རྟེན་གཞུང་ལུགས་ ནི། །བཟུང་ནས་དེ་དག་བསྡོམས་བྱས་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །དཔེར་དབྱུག་ཅན་བཞིན་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་ཆོས་དབྱུག་པ་བློས་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་ཅན་དབྱུག་པ་ཅན་འཛིན་པའི་བློ་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཅན་ངེས་པ་ཁྱད་པར་ངེས་པ་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྐང་པ་དང་པོས་ཟབ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང༌། གཉིས་པས་ཟབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང༌། གསུམ་པ་དང་བཞི་པས་ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ཏེ། བྱང་ཆེན་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་གང་ལ་གནས་ཤིང་དྲན་ཉེ་བཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱིད་པ་དང་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱིད་པའི་གནས་ཟབ་མོ་ཟབ་མོ་རྣམས་ལེགས་པར་བསྟན་དུ་གསོལ། ཞེས་པ་དང༌། ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཞེས་སོགས་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱང་མེད་གཟུགས་ལས་གུད་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་དེ་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དྲན་ཉེ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རྫོགས་པར་བགྱིད་པར་གསུངས་པ་ནི་སྒོམ་ལམ་རྟོགས་པ་མ་ལུས་པ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་གནས་ཀྱིས་ནི་དེ་རྒྱུན་ལྡན་དང་ཟབ་མོ་ལན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྒོམ་པ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། །མཐོང་ལམ་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ་སྒོམ་ལམ་ནི་གཙོ་བོར་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཟབ་མོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་འདི་ཆེས་གོམས་པས་ས་བརྒྱད་པའི་ཚེ་ཞི་བ་ལས་སློང་བར་མཛད་དོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ལས། ཟབ་ པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་
Chinese
哦。第一，如果按照总的指示，由于见道者的标志之后处于修道，因此是不退转的自性，所以要阐述它。第二分为二：附带的和正文的意义。第一有三：修道的特点、特点的基础修道、它的分类。第一有三，第一：如果问是否阐述不退转的标志本身？回答说：阐述了修道的特点。这不合理，如果阐述标志本身就与总的指示相符。如果按照总的指示，情况确实如此，但暂时阐述特点的原因是，法称的论典《释量论》中说：特点和特点的基础，关系和世间的道理，掌握并总结它们，这样才能理解，否则不能。例如像持杖者一样，如果不掌握作为特点的杖，就不会产生执持特点的持杖者的心，因为确定特点的基础依赖于确定特点。第二：第一句偈颂显示了深奥的修道特点，第二句显示了深奥的自性，第三句和第四句显示了深奥的原因。在行持大乘六度时，安住于何处，并且圆满四念住，乃至圆满一切智之间的处所，请您好好地指示这些深奥深奥之处。以及，“深奥”这个词是空性的专门用语。等等，以及，色的如是性，在那里色也没有，即使与色分离也没有如是性，色的如是性就是那样。如此等等。其中，从四念住到一切智之间圆满行持，说明了修道证悟没有遗漏地圆满的原因，处所是它的常态，深奥两次说明了修习反复串习。见道既深奥又广大，而修道主要是作为对治所知障的深奥自性，因此非常串习，所以在第八地时从寂灭中唤醒。第三有三，其中，深奥作为修道的特点来显示：大乘修道是深奥的，因为空性等等。
English
Oh. Firstly, according to the general indication, since it is situated in the path of meditation after the sign of the path of seeing, it is the nature of non-retrogression, so it will be explained. Secondly, there are two: incidental and the meaning of the main text. The first has three: the characteristics of the path of meditation, the basis of the characteristics, the path of meditation, and its classification. The first has three, the first: If asked whether to explain the sign of non-retrogression itself? The answer is: the characteristics of the path of meditation are explained. This is unreasonable, if explaining the sign itself is consistent with the general indication. If according to the general indication, the situation is indeed like that, but the reason for temporarily explaining the characteristics is that, in Dharmakirti's treatise "Pramanavarttika": Characteristics and the basis of characteristics, relationship and worldly principles, grasp and summarize them, only then can they be understood, otherwise not. For example, like a staff-holder, if one does not grasp the staff as a characteristic, the mind that grasps the characteristic staff-holder will not arise, because determining the basis of the characteristic depends on determining the characteristic. Secondly: The first verse shows the profound characteristics of the path of meditation, the second shows the profound self-nature, and the third and fourth show the profound reason. When practicing the six perfections of the Great Vehicle, where do you abide, and where do you fully accomplish the four mindfulnesses, and up to the place where you fully accomplish all-knowingness, please clearly indicate these profound and profound places. And, the word "profound" is a special term for emptiness. And so on, and, the suchness of form, there is no form there, even if it is separate from form, there is no suchness, the suchness of form is like that. And so on. Among them, it is said that from the four mindfulnesses to all-knowingness, the reason for the complete practice is that the realization of the path of meditation is completely without omission, the place is its normality, and the profoundness twice indicates that the practice is repeatedly familiarized. The path of seeing is both profound and vast, while the path of meditation is mainly the profound nature that is the antidote to the obscuration of knowledge, so it is very familiar, so it is awakened from quiescence at the eighth ground. The third has three, among them, the profound is shown as the characteristic of the path of meditation: The Mahayana path of meditation is profound, because of emptiness and so on.
Tibetan
ཟབ་མོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟབ་པའི་ངོ་བོ་ནི། ཟབ་པ་དེ་དག་གང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སོགས་པས་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་ཆགས་བྲལ་འགོག་པ་ཞི་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའོ། །ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྟོང་ཉིད་སོགས་བཅུ་གཅིག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཟབ་མོ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་སོགས་ལ་ཡང་དོན་དམ་པར་གཟུགས་མེད་ལ་སྟོང་ཉིད་སོགས་གཟུགས་ལས་གཞན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་དེ་ཐ་སྙད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ནི་རིགས་ཏེ། མེད་པ་དང་མ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲོ་འདོགས་དང་ཡོད་པ་དང་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་བ་སྐུར་འདེབས་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་གཉིས་ནི་ཕན་ཚུན་བསྡུ་བའོ། །གཟུགས་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་གྱི་དེ་ལྟར་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་བསྟན་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་སྒོམ་ལམ་རང་གི་ངོ་བོ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ཐོས་པའི་དོན་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་བཞིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། བསམ་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཞི་གནས་དགུས་ཡང་ཡང་འཇལ་བ་དང༌། དོན་དགུ་པོ་དེ་འབྱེད་པ་དང་རབ་ཏུ་རྣམ་ པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་བཞིས་ཡང་ཡང་ངེས་པར་རྟོག་པ་ནིའོ། །སྒོམ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་གང་ན་ངེས་ནས་ལའི་བར་ཏེ་དེ་དག་དང་དེ་དག་གི་རྟེན་སྟོང་ཉིད་སོགས་སོ། །འོ་ན་སྒོམ་ལམ་དེའི་ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སྒོམ་ལམ་དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་མི་འགལ་ཞེས་འོག་གི་དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་པ་འདིར་བླངས་ནས་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ན་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གཉིས་ལ་ཡང་སྦྱར་པ་ནིའོ། །དག་གམ་ཞེས་པ་གདམ་ང་ཅན་ཡིན་པས་ཡང་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དེའི་དུས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སེམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གཉིས་ལ་ཡང་སྦྱར་བ་ནིའོ། །ཡུལ་གང་ལ་སེམས་སོགས་བྱེད་ཅེ་ན། ངེས་ལག་དང་སོགས་པས་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་མཐོང་བའི་དོན་ལ་སྟེ། མདོར་ན་དེ་གསུམ་དུ་སྔར་དམིགས་རྣམ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཉིད་
Chinese
因为具有现证甚深之故。甚深的体性是：甚深那些在哪里？以空性等为代表的无相、无愿、无现行作意、无生、无灭、离染、寂灭、真如和真实边际。甚深的理由是：空性等十一个法，无论哪个都是甚深，因为从断除增益和损减的边际中解脱之故。成立的理由是：对于空性等，胜义中没有色，而且空性等也并非与色相异，因为胜义中不存在的，在名言中是色的自性之故。这本身就是理，因为对于不存在和不是，与此相反的是增益，对于存在和是，与此相反的是损减之故。而且二者是互相包含的。色只是一个象征。第二部分有三点，第一点是：如前，在说明修道之差别法后，宣说了差别的基础，即修道本身的体性。第二点是：是修道。在哪里？以听闻之义，用四种思择的理智，反复思维；以思惟之义，用九种安住的止观，反复衡量；并且以辨别这九种意义，以及极度辨别，完全了知，完全观察的四种胜观，反复确定地了知。修道的所缘，在哪里？从“确定”到“之间”，即那些以及那些的所依，空性等。那么，修道的境如何呢？修道是相续不断的，因此前者被后者作为境，没有相违，所以下面的“那是相续不断”在这里引用并解释。第三点是：修道是相续不断的。在哪里？以听闻所生之慧，反复思维，同样，其余二者也应类推。 “或者”一词是选择性的，或者以从三摩地之加行所生的，彼时的智慧，反复思维，同样，其余二者也应类推。在哪个境上进行思维等呢？以“确定手印”等，对于以见道和修道三者所确定见到的意义。总之，在那三者中，先前如何体验所缘和行相本身。
English
Because it possesses the direct realization of the profound. The nature of the profound is: Where are those profound things? They are characterized by emptiness and so on, being signless, wishless, without manifest activity, unborn, unceasing, free from attachment, cessation, peace, suchness, and ultimate reality. The reason for the profound is: Whichever of the eleven qualities such as emptiness is profound, because it is liberated from the extremes of superimposition and denigration. The reason for establishment is: For emptiness and so on, there is no form in the ultimate sense, and emptiness and so on are not different from form either, because what does not exist in the ultimate sense is the nature of form in conventional terms. This itself is the reason, because for non-existence and not being, the opposite of that is superimposition, and for existence and being, the opposite of that is denigration. Moreover, the two are mutually inclusive. Form is just a symbol. The second part has three points, the first is: As before, after explaining the distinguishing qualities of the path of meditation, the basis of the distinction, the nature of the path of meditation itself, is explained. The second point is: It is the path of meditation. Where? With the meaning of hearing, repeatedly thinking with the four kinds of reasoning; with the meaning of thinking, repeatedly measuring with the nine stages of abiding in calm abiding; and with the four kinds of insight, which distinguish these nine meanings, and extremely distinguish, completely understand, and completely observe, repeatedly and definitely understanding. The object of meditation, where? From "certain" to "between," that is, those and the basis of those, emptiness and so on. So, what is the object of the path of meditation? The path of meditation is continuous, so the former is taken as the object by the latter, there is no contradiction, so the following "that is continuous" is quoted and explained here. The third point is: The path of meditation is continuous. Where? With the wisdom arising from hearing, repeatedly thinking, and similarly, the other two should also be applied. The word "or" is selective, or with the wisdom of that time arising from the practice of samadhi, repeatedly thinking, and similarly, the other two should also be applied. On what object does one think and so on? With "certain mudra" and so on, for the meaning that is definitely seen by the three paths of seeing and meditation. In short, in those three, how did one previously experience the object and aspect itself.