Tibetan
ན་ཚུན་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འདོད་ འདུན་གཉིས་ལ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདུན་པ་དང་འདོད་ཆགས་གཉིས་མཚུངས་ལྡན་དུ་ཁས་ལེན་ན་གཉིས་ཀ་སྲེད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་བྱུང་རྫས་ཡོད་ཡིན་ལ་རྫས་ཡོད་གཉིས་མཚུངས་ལྡན་མི་སྲིད་པས་སོ། །དེས་ན་ཡུལ་ངེས་ཀྱི་འདུན་པ་ལ་བྱའོ། །མཚན་མ་དང་ཉེས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རྣམ་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་ལྷ་མིའི་ལུས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྲིད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། སྤང་བྱ་དེ་གསུམ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་སྟེ་དེ་གསུམ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ཡིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྒྱུ་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བས་དེ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ནི་གཙང་བདེ་སོགས་སུ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ནམ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་འཇིག་ལྟའི་གཉེན་པོ་སྟེ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་རྐྱེན་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ལ་གཉེན་པོ་བརྒྱད་པོ་དེ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་བརྒྱད་ལ་འདྲེན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་རྣམ་གྱི་སྐབས་ཡིན་པས་སྔར་བཤད་པ་ཉིད་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་མདོ་ལས་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་དངོས་མ་བསྟན་པར་གཉེན་པོ་གསུངས་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་དེ་སྤང་བྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཡོད་ཆོས་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་དམ་བཅའ་དང་འཐད་པའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་བདུན་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་དང་རིགས་པའི་གཉིས་དང༌། སྒྲུབ་པའི་གཉིས་དང་ངེས་འབྱིན་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་སྟེ། བདུན་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་ནའོ། །བདུན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གང་ན་མདོར་གསུངས་པའི་ཚད་མེད་པའི་རྣམ་པ་ནས་ཆགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པའི་བར་བདུན་དག་ནིའོ། །གང་གི་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་སྐབས་འབྱེད་པའི་ལམ་ནས་ངེས་པར་འབྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་བདུན་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཇི་ལྟར་ན་བདུན་ཚན་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་གོ་རིམས་ཇི་བཞིན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བདུན་པོ་དེས་གསུངས་ཤེ་ན། ཚད་མེད་པས་ནི། སེམས་ཅན་
Chinese
是随顺于彼，因为是相应之故。如是对意欲二者所说。若许意欲与贪欲二者为相应，则二者皆不应贪著，此乃心生实有，而二实有不可能相应故。因此，应对境决定的意欲而行。相和罪过寂灭之相，是对于未来天人身显现欢喜之有之对治。当舍弃之三者，是集起之体性的相，任何因即是彼。无有贪欲等三者之相，是贪欲等三者之对治，彼三者是集起之体性的相，任何集起即是彼。远离烦恼之因非理作意，由此无有彼之相，是清净安乐等中周遍分别之对治，彼是集起之体性的相，任何增长即是彼。知晓有情或无我之相，是对有情显现耽著之坏聚见之对治，彼是集起之体性的相，任何缘起即是彼。诸注释的词句中，似乎将彼八对治引向集起之八相，然因是义类的场合，故先前所说方为合理。如是，经中未示集起之真实相，而说对治，是为显示集起是应舍弃之故。 第二，是从体性的角度广说有法之第二，即从立宗和理证的角度宣说道谛之相。第二，是于道之真谛，彼之相有七。理由是，道之相有二，以及理之二，以及修证之二和决定出离之相一，如是宣说七者。七者如何呢？即是体性。何者呢？即经中所说的从无量之相到无染著之相之间的七者。何者的呢？即从开启一切有情之门到决定出离之间的七者。如何呢？即如七组二者的数量次第一样。为何宣说彼七者呢？以无量故，有情
English
It is in accordance with that, because it is in agreement. As it is said about the two desires. If one accepts that desire and attachment are in agreement, then both should not be craved, because it is a mental phenomenon that exists, and two existing things cannot agree. Therefore, one should act on the desire that determines the object. The aspect of the pacification of signs and faults is the antidote to existence, which is the manifestation of joy in the future bodies of gods and humans. The three to be abandoned are the nature of the origin of all things, whatever the cause is that is it. The aspect of the absence of the three, such as attachment, is the antidote to the three, such as attachment, and those three are the nature of the origin of all things, whatever arises is that. Separated from the cause of affliction, non-reasoning attention, the aspect of the absence of that is the antidote to the pervasive discrimination in purity, happiness, etc., that is the nature of the origin of all things, whatever increases is that. The aspect of knowing beings or selflessness is the antidote to the view of the destruction of the aggregates, which is the manifestation of attachment to beings, that is the nature of the origin of all things, whatever the condition is that is it. In the words of the commentaries, it seems that the eight antidotes are directed to the eight aspects of the origin of all things, but because it is a matter of meaning, what was said earlier is reasonable. Thus, the Sutra does not show the true aspect of the origin of all things, but speaks of the antidote, in order to show that the origin of all things is to be abandoned. Secondly, the second of explaining the existing dharmas extensively from the perspective of their nature, that is, explaining the aspect of the truth of the path from the perspective of commitment and validity. Secondly, in the truth of the path, there are seven aspects of it. The reason is that there are two aspects of the path, and two of reason, and two of accomplishment, and one aspect of definite departure, thus seven are spoken of. What are the seven like? They are the nature itself. What are they? They are the seven from the aspect of immeasurability to the aspect of non-attachment mentioned in the Sutra. Of what? They are the seven from opening the door to all beings to definite departure. How? Just like the numerical order of the two sets of seven. Why are those seven spoken of? Because of immeasurability, beings
Tibetan
ཐམས་ཅད་ལ་གོ་སྐབས་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་བསྟན་ལ། མཐའ་གཉིས་དང་མ་འབྲེལ་བས་ནི། དེས་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གོ་སྐབས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ཏེ། སྲིད་ཞིའི་མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་སྲིད་ཞི་གང་རུང་ལ་ཞེན་ན་ཚད་མེད་པའི་དོན་བྱེད་པ་མི་འབྱུང་བས་སོ། །ཐ་མི་དད་པས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཐ་མི་དད་པར་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པ་རིགས་པ་གང་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་ལ། མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པས་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་མ་ལུས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ཏེ། ཉན་རང་གི་ས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་མི་ཤེས་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པས་སོ། །དེ་ཡང་ཉན་རང་གི་ས་ལ་མཆོག་ཏུ་ བཟུང་ན་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་རིགས་པར་འགྱུར་བས་སོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་ནི་བདག་གཉིས་སུ་མི་རྟོག་པར་ཡུལ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་ལ། གཞལ་དུ་མེད་པས་ནི་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་དེ་ཇི་ལྟར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ཏེ། ཐོབ་ཟིན་ཉམས་པ་ལ་དམན་པ་དང་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་ལ་གྱ་ནོམ་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་ཆོས་ཉིད་ལ་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་དུ་མི་འཛིན་པས་སོ། །ཆགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པས་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངེས་པར་འབྱིན་པ་གང་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་ལ། དེ་ལ་འཐད་པ་མ་གསུངས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་ཉེ་བའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་མདོར་ལམ་བདེན་དམ་བཅའ་དང་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པར་གསུངས་པ་ནི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡོད་ཆོས་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གསུམ་པ་སྟེ་སྡུག་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པ། གསུམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། སྐྱེ་འཇིག་གི་ངོ་བོར་གནས་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱབ་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། རྟེན་པར་བྱེད་པའི་བདག་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པས་སྟོང་པ་དང༌། རང་ཉིད་བདག་མ་ཡིན་པས་བདག་མེད་པ་དང༌། གྲངས་ལྔ་པ་དེ་ཁོ་ནར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་མ་གྲུབ་པས་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྣམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་ཏེ་དེ་ལྟར་ནའོ། །སྔ་མ་བཞི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མ་ནི་བཞི་གའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞིང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་རང་དང་སྤྱི་ མཚན་ནོ། །བཞི་བ་ནི་ཡོད
Chinese
为了开启一切众生的机会，阐述大乘道的体性，由于不涉及两边，因此阐述了它如何开启一切众生机会的理由，即通过脱离有寂两边的执着来利益他人。因为如果执着于有寂任何一边，就不会产生无量的利益。通过无差别性，阐述了所有法在法界中无差别地完全证悟的道理是什么的体性，由于没有执着为殊胜，因此阐述了大乘的道理是如何完全证悟的理由，即不满足于声闻、独觉的果位，而是成就大乘的一切功德。因为如果将声闻、独觉的果位执着为殊胜，就会变成片面的道理。通过不分别，阐述了不分别二取而证悟对境的修行是什么的体性，由于不可衡量，因此阐述了大乘修行是如何不分别的理由，即首先舍弃了认为得到已失去是低劣，未得到而得到是殊胜的分別念，并且不将法性执着为所知的对境。通过无执着的相，阐述了对于一切法如虚空般无执着的决定性是什么的体性，对于此未说适合，是因为取决于所化众生相应的意乐。如是简而言之，宣说以道谛的承诺和两个理由而成为殊胜，是因为依赖于相续。第三是存在之法的广说之第三，即从自相和共相的特征方面宣说苦谛的相。第三是苦谛有五种相。理由是：由于安住于生灭的体性，所以是无常；由于遍布行苦，所以是痛苦；由于与所依赖的我和合不存在，所以是空性；由于自身不是我，所以是无我；第五个数量，仅仅是那个，因为一切法没有显现成立，所以是自性或无自性的相的体性。如果是这样，那么，前四个是各自的体性，最后一个是四个的体性，并且遍及一切，所以是自相和共相的特征。第四是存在
English
To open the opportunity for all beings, the nature of the Mahayana path is explained. Because it is not related to the two extremes, it explains how it opens the opportunity for all beings, that is, by benefiting others through detachment from the clinging to the two extremes of existence and peace. Because if one clings to either existence or peace, immeasurable benefit will not arise. Through non-difference, it explains the nature of what is the reason for realizing all dharmas completely without difference in the realm of dharma. Because there is no clinging to superiority, it explains the reason why the Mahayana reason is completely realized, that is, not being satisfied with the level of Hearers and Solitary Realizers, but accomplishing all the qualities of the Mahayana. Because if one clings to the level of Hearers and Solitary Realizers as superior, it will become a one-sided reason. Through non-discrimination, it explains the nature of the practice that realizes the object without discriminating between the two selves. Because it is immeasurable, it explains the reason why the Mahayana practice is non-discriminating, that is, first abandoning the discriminating thought that considering what has been obtained and lost is inferior, and what has not been obtained and obtained is superior, and not clinging to the nature of dharma as an object of knowledge. Through the aspect of non-attachment, it explains the nature of what is the definitive emergence of non-attachment like the sky for all dharmas. The reason why it is not said to be suitable for this is because it depends on the intention of the disciples. Thus, in short, it is said to be superior with the promise of the truth of the path and two reasons, because it relies on the continuum. The third is the third of the extensive explanation of existent dharmas, that is, explaining the aspect of the truth of suffering from the characteristics of self and common. The third is that the truth of suffering has five aspects. The reason is: because it abides in the nature of arising and ceasing, it is impermanent; because it is pervaded by the suffering of conditioning, it is suffering; because it is not related to the self that is relied upon, it is emptiness; because it is not self, it is selflessness; the fifth number, only that, because all dharmas are not manifestly established, it is the nature of the aspect of nature or no-nature. If so, then, the first four are their respective natures, and the last is the nature of the four, and because it pervades everything, it is the characteristic of self and common. The fourth is existence.