Tibetan
ལྡན་པས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱོད་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཁྱད་པར་ཅན་ སེམས་བསྐྱེད་དང་ཤེས་རབ་སོགས་བསྒྲུབས་པས་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་འདོད་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་ལོག་ཅིང་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྗེས་བཟོད་ནི། བྱང་ཆེན་གང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལས་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དེ་ནི་རབ་འབྱོར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་པ་འདིར་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་སྔར་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་དང་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཞི་བ་ན་ཞི་བ་ལ་གཞོལ་སེམས་སྐྱེ་སྲིད་པས་ཉན་རང་གི་སར་ལྟུང་སྲིད་པར་འཆད་དེ། རྐྱེན་ཙམ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མཐུས་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་དང་སོགས་པས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཀྱང་ས་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་ཟད་པ་སྟེ་དེ་དག་གི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་བར་སེམས་ཅན་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པའི་སྐྱེ་བ་འཛིན་ནུས་པའི་རྗེས་ཤེས་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ། །འགོག་པའི་བར་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཏོ། །ཞེས་ཆོས་སོ་བདུན་དང་རྣམ་ཐར་གསུམ་ལ་འཇུག་ཀྱང་དེའི་འབྲས་བུ་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ཡང་བཤད་དོ། །རྟོགས་དཀར། སྙོམས་འཇུག་དགུ་རྫོགས་བྱང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་དང་དེ་ཟད་པ་དེ་ལ་མ་ཆགས་ པ་ལ་འཆད་པ་མདོ་འགྲེལ་གསུམ་དང་མི་མཐུན་ནོ། །ཉི་སྣང་ལས། ཡན་ལག་ཟད་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གང་ལ་ཡན་ལག་གང་དག་ཡོད་པ་དེ་སྤོང་བ་ལྷུར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དཔེར་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡན་ལག་ཟད་པ་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་བ་ལ་ཡན་ལག་ཟད་པ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་ཤེས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སའི་མཐོང་སྤང་རྣམས་སྤོང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་ཡན་ལག་ཟད་པའི་དོན་དེ་ལ་མཛད་པ་དང༌། སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་འཇུག་ཀྱང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་མི་
Chinese
因此，如果具备了（菩萨）行持六度，那么菩萨就不会有缺失地进入（菩萨道）。 大乘佛法的殊胜之处在于，通过修持发心和智慧等，（菩萨的）心从希求声闻和独觉乘法的心态中彻底转变，并且与遍知（一切种智）的作意不分离的随顺忍，即是伟大的菩萨，从声闻地或独觉地退转的，就是善现（须菩提），不再退转的菩萨。 在这第三刹那，法忍对先前希求的见道所断和随顺忍的上方二界（欲界，色界）的对治，因为三界的所断寂灭时，可能会生起执着于寂灭的心，因此解释说可能会堕入声闻和独觉地。这是就仅仅存在某种因缘而言的。 通过无分别智慧彻底辨别一切色等法无生，凭借这种力量，即使进入世间的四禅定和四无色定等，以及进入灭尽定，由于在那些地界出生的支分已经完全耗尽，即由于那些（禅定）的力量而不再出生，能够持有与调伏众生相符的（化）生的随顺智，也不会完全执取禅定的果报，也不会完全执取灭尽定之间的等持的果报。 也就是说，即使进入三十七道品和三种解脱门，也不会显现声闻和独觉的菩提果。 证悟白色（རྟོགས་དཀར།）。 由于九次第定是圆满菩提的因，因此说不执着于支分和支分耗尽，这与经论三者不符。 如日藏（ཉི་སྣང་）所说：所谓“具有支分耗尽”，是指从禅定到等持，对于其中存在的支分，致力于断除，这是一种委婉的说法。例如，初禅有五支等。 说“具有支分耗尽”是为了了解随顺智是色界和无色界的对治。因此，在第四刹那显示“具有支分耗尽”，是为了表明以苦法智忍断除禅定和无色界的见道所断。 并且在那支分耗尽的意义上造作，即使进入九次第定，也不会（获得）那些果报。
English
Therefore, if one possesses and practices the six perfections, Bodhisattvas will enter (the Bodhisattva path) without any flaws. The special characteristic of the Mahāyāna Dharma is that through cultivating bodhicitta and wisdom, etc., (the Bodhisattva's) mind completely turns away from desiring the Śrāvakayāna and Pratyekabuddhayāna, and the subsequent forbearance that is inseparable from the intention of omniscience (sarvākārajñāna) is the great Bodhisattva who turns away from the Śrāvaka or Pratyekabuddha ground. Subhūti, the Bodhisattva who does not turn back. In this third moment, the Dharma-kṣānti is the antidote to the dṛṣṭi-heya that was previously desired and the higher realms of the subsequent kṣānti, because when the afflictions to be abandoned of the three realms are pacified, the mind that is inclined to peace may arise, so it is explained that one may fall into the Śrāvaka and Pratyekabuddha grounds. This is in consideration of the mere existence of a certain condition. Through the power of non-conceptual wisdom that thoroughly distinguishes all phenomena such as form as unborn, even if one enters the four worldly dhyānas and the four formless attainments, etc., and enters nirodha-samāpatti, since the limbs of birth in those grounds are completely exhausted, i.e., one is no longer born due to the power of those (dhyānas), the subsequent knowledge that is able to hold births that are in accordance with taming sentient beings does not completely grasp the fruits of dhyāna, nor does it completely grasp the fruits of samāpatti between nirodha. That is to say, even if one enters the thirty-seven dharmas of enlightenment and the three doors of liberation, one will not manifest the fruits of the Śrāvaka and Pratyekabuddha bodhi. Realization White (རྟོགས་དཀར།). Since the nine successive attainments are the cause of complete enlightenment, saying that one is not attached to the limbs and the exhaustion of those limbs is inconsistent with the three scriptures and commentaries. As stated in Nyinang (ཉི་སྣང་): "Having exhausted limbs" is a euphemism for taking the abandonment of whatever limbs are present in dhyāna to samāpatti as one's task. For example, the first dhyāna has five limbs, etc. Saying "having exhausted limbs" is to know that subsequent knowledge is the antidote to form and the formless realms. Therefore, showing "having exhausted limbs" in the fourth moment is to show that the afflictions to be abandoned of the dhyāna and formless realms are abandoned by the knowledge of suffering. And acting on that meaning of exhausted limbs, even if one enters the nine successive attainments, one will not (obtain) those fruits.
Tibetan
འཛིན་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྐྱེ་བ་མདོར་བསྟན་པས་སྙོམས་འཇུག་གི་མཐུས་དབང་མེད་དུ་ཁམས་གོང་དུ་མི་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་ཉིད་ཡན་ལག་ཟད་པའི་དོན་དུ་བཤད་པ་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ། ས་དེའི་ཉོན་མོངས་ཟད་ན་དེར་དེའི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་བས་སོ། །རྒྱན་སྣང་དུ། སྐད་ཅིག་མ་ཐ་མ་འདི་གཉིས་ལ་ཉི་སྣང་གི་བཤད་པ་རྣམས་མཛད་པ་ནི་འཕགས་པའི་བཤད་པ་དྲངས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་ལུགས་སུ་མི་རུང་སྟེ། ཡིན་ན་ལམ་འདི་དག་ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལམ་ཤེས་སུ་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གའི་མཐོང་སྤང་སྤོང་བར་ བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་ཏེ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་འབྱུང་བ་རྟོགས་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གང་ན། མི་དགེ་བ་མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བའི་ལྗི་བ་དང་བྲལ་བས་ལུས་སེམས་ཡང་བའི་ཆོས་བཟོད་ནི། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆེན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལྡན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་གཟུགས་ལྷུར་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། །ཡིད་བྱེད་དེས་རྟོག་པ་བསལ་བས་ལུས་སེམས་ཡང་བ་སྐྱེད་པ་ན་གཟུགས་སོགས་ལྷུར་མི་ལེན་ནོ། །ཁྱིམ་ན་གནས་པ་སོགས་ཐབས་གང་གིས་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མཐུས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་ཁྱིམ་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཤེས་ནི། ཁྱིམ་པར་གྱུར་ན་རྟག་ཏུ་དངོས་པོ་ཀུན་མ་ཆགས། །ཞེས་སོ། །སྡུད་འགྲེལ་ཆེ་བར་འདི་གོང་མ་དང་གཉིས་ཀ་ལ་སྦྱར་རོ། །ཁྱིམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་པའི་ཉེས་དམིགས་མཐོང་བས་རང་དོན་དུ་ཁྱིམ་དུ་མི་གནས་པར་ཚེ་རབས་རྟག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་རྗེས་བཟོད་ནི། དེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་སྤྱོད་དེ་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཅིང་གནོད་པ་གང་གིས་གཞན་མི་དགའ་བར་འགྱུར་པའི་གནོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཞེས་སོ། །སེམས་མི་གཡེང་བ་དང་དད་སོགས་ཀྱི་དབང་པོ་ཚང་བར་ཐོབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་བརྗེད་ པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམ་ངང་ཚུལ་གྱིས་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་བུད་མེད་དབང་དུ་སྡུད་པ་སོགས་མི་བྱེད་པའི་རྗེས་ཤེས་ནི། འཚོ་བའི་ཕྱིར་ནི་ཡ་ངས་ལོངས་སྤྱོད་ཚོལ་མི་བྱེད། །དྲག་ཤུལ་སྤྱོད་སྔགས་མི་བྱེད་བུད་མེད་སྦྱོར་སྔགས་མིན། །འདོད་པའི་ལས་ཅན་ཕོ་མོར་གྱུར་ཞེས་སྟོན་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ཡ་ང་བས་ལོངས
Chinese
执持，为利有情故，略示生处，以等持力，无自在故，说不生于上界，与说支分尽之义不相违，谓彼地之烦恼尽，则不生于彼故。《庄严经论》中，于此二最后刹那，所作之日想之解说，乃是引圣者之解说而已，于自宗不容许，若尔，此等道是于八地以上所作，及于道智中，说以法忍断三界之见断相违故。如是之语，于一一之末尾加之，于下者等亦然。二者是，通达集起之境之相有四。彼等为何？不善之见断，以离分别之性，离身心不堪能之沉重，故身心轻安之法忍乃是不退转之大菩萨，具有菩提作意，不离菩提心，且非纵任形色。以彼作意遣除分别，生起身心轻安时，不纵任形色等。住于家等，以任何方便调伏有情之方便善巧力，不现行耽著，而近行于家之欲妙之法智乃是：若成居家者，恒常不著一切事物。如是说。于大集论中，此与前二者皆可合之。见居家之境之过患，为自利故，不住于家，而生生世世恒常梵行之后忍乃是：彼不全享用五欲功德，恒常不间断地行梵行，且任何损害令他不喜之损害，如是之损害皆不生起。如是说。以心不散乱，及获得信等诸根圆满，于不忘失菩提心 得自在之圣者，以法性或自性而活命之资具清净，即不作摄受妇女等之随智乃是：为活命故，不寻觅粗暴之受用，不作猛利行咒，非妇女合咒，不示现成为贪欲之男女。如是说。以粗暴而受用
English
Holding, for the sake of benefiting sentient beings, briefly indicating the place of birth, due to the power of meditative absorption, without freedom, it is said that one is not born in the higher realms, which is not contradictory to saying that the meaning of the exhaustion of the limbs is that when the afflictions of that ground are exhausted, one is not born there due to that power. In the Ornament of Realization, the explanation of the solar illusion made for these two final moments is merely quoting the explanation of the noble ones, and it is not permissible in one's own system, because if so, these paths are practiced from the eighth ground onwards, and in the knowledge of the path, it contradicts the statement that the forbearance of dharma abandons what is to be abandoned by seeing in the three realms. Such words should be added to the end of each one, and also to the lower ones. Secondly, the aspects of the object of understanding the origin are four. What are they? The forbearance of dharma, which is the abandonment of non-virtuous things to be abandoned by seeing, by the very nature of being free from conceptualization, and by being free from the heaviness of body and mind being unserviceable, thus the lightness of body and mind, is the great bodhisattva who does not turn back, who possesses the thought of enlightenment, who is inseparable from the mind of enlightenment, and who does not indulge in form. When that thought eliminates conceptualization and generates lightness of body and mind, one does not indulge in form, etc. The knowledge of dharma, which is the skill in methods of taming sentient beings by whatever means, such as dwelling in a house, without manifest attachment, and closely practicing the qualities of desire of the house, is: If one becomes a householder, one is always unattached to all things. So it is said. In the Great Compilation Commentary, this can be combined with both the previous two. The subsequent forbearance, which sees the faults of attachment to the objects of the house, and for one's own benefit, does not dwell in the house, but constantly practices celibacy in lifetime after lifetime, is: He does not fully enjoy the five qualities of desire, but constantly and uninterruptedly practices celibacy, and no harm arises, such as any harm that would make others unhappy. So it is said. Because the mind is not distracted, and because one has obtained the perfection of the faculties of faith, etc., the noble being who has obtained power over not forgetting the mind of enlightenment, the pure requisites of life that live by the nature or essence of dharma, that is, the subsequent knowledge that does not engage in subjugating women, etc., is: For the sake of livelihood, one does not seek rough enjoyments, one does not practice violent mantras, not women's union mantras, one does not show oneself to be a male or female with desire. So it is said. With roughness and enjoyment