Tibetan
་སྐབས་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེས་པའི་ལན་དུ། ས་བཅུ་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་གཉིས་དང་དེའི་གནས་ངན་ལེན་སྤོང་བར་གསུངས་པས་དེ་དང་འབྲེལ་བ་རྩེ་མོའི་མངོན་རྟོགས་ལ་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་པས་དེའི་འབྲས་བུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་གཏན་ནས་སྤོང་ལ་ས་གཞན་དུ་ནི་རེས་འགའ་བའི་སྤོང་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་པ་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་བཞེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འགྲེལ་པ་གཉིས་སུ་བཀོད་པ་ནི་གཞན་འདོད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ཡང་མི་བཞེད་ན་རང་ལུགས་ལོགས་སུ་བཞག་དགོས་པ་ལས་མ་མཛད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འགྲེལ་ཆུང་འདིར་རང་གི་བཞེད་པ་ཉིད་འགོད་པ་དང༌། འགྲེལ་བཤད་གཉིས་དང་བསྡུས་དོན་དུའང་བཞེད་པར་བཀྲལ་གྱི་གཞན་ལུགས་སུ་མ་བསྟན་པ་དང༌། རྒྱན་སྣང་ལས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོའི་ཞེས་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པར་གསལ་ཞིང་དེ་ཡང་དག་པ་ས་གསུམ་ནི་རྣམ་རྩེ་མཐར་གྱིས་པ་མཚན་ཉིད་པ་དང༌། དེ་དག་ནས་བསྟན་པའི་སྦྱོར་མཐོང་དང་ས་དགུ་ནང་ཚན་དུ་ཡོད་པའི་སྒོམ་ལམ་བཏགས་པ་བ་དང༌། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྒོམ་ལམ་ས་བདུན་པ་ཕྱིན་ཆད་ལ་བཞེད་དོ། །མདོར་ན་ འགྲེལ་བཤད་དང་བསྡུས་དོན་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམས་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་དང་པོ་གསུམ་དུ་ལམ་གསུམ་གྱི་སྒྲས་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་ཞིང་དེ་གཉིས་དུས་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་དགོས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་སྦྱོར་ལམ་བཞི་རྫོགས་པར་ཐོབ་རྗེས་སུ་ཡང་དེ་མཚན་ཉིད་པ་གཅིག་སྐྱེ་དགོས་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་དུ་དྲོད་སོགས་བཞི་རྟོགས་པར་བཤད་པས་སོ། །ལམ་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་ཏེ། དོན་འདི་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་མཁྱེན་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་ལམ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་གནས་སྐབས་དང་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམས་སྔར་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་བཞིན་ཕྱིས་ཁྱད་པར་ལམ་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ན། སྔར་གྱི་དེ་དང་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་མཛད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་འདིའི་ཐུགས་རྩེ་གཏད་ས་རུ་སྣང་ཞིང་མངོན་རྟོགས་ཐ་མ་གཉིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སློབ་ལམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མཐར་ཐུག་པ་དང་བྱ་བ་ཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྔ་མ་ནས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་གསུམ་གྱི་ཟློས་སྤོང་མ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པར་མི་འདོད་པའི་སུན་འབྱིན་འགོད། དེ་གནོད་བྱེད་དུ་སོང་མ་སོང་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཨ་བྷྱས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་འགོག་པ་དང་རང་ལུགས་བཞག་པ་གཉིས་ མཛད་དེ། དེ་ཡང་ཉི་སྣང་ལས་ཐར་ཆའི་སྐབས་སུ་དད་སོགས་ལྔ་ལ་དབང་པོའི་དོན་མེད་པ་དང་ཐོས་བསམ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་དང་རྣམ་ཀུན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་རིམ་པ་ལྟར་མངོན་རྟོགས་དང་ལྡན་པ་དང་སྦྱོར་བ་པར་བཤད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ཡིན་མིན་གྱིས་མ་བཤད་པ་དང༌། མཐོང་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་ཉན་རང་གི་སར་ལྟུང་སྲིད་པར་བཤད་པ་ཁྱད་པར་ལམ་ལ་མི་འཐད་པས་སོ་ཞེས་སོགས་དང༌། གཞན་ཡང་ཉི་སྣང་ལས་མཁྱེན་གསུམ་དང་རྣམ་ཀུན་གྱི་ཟློས་སྤོང་ལ་མཚན་ཉིད་པ་དང་སྦྱོར་བ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སྡུད་འགྲེལ་དུ་རྣམ་ཀུན་ཁྱད་པར་ལམ་ལ་འཆད་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་བཀག་ཅིང་ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བག་མེད་པ་ལས་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། དེས་ན་རྣམ་ཀུན་ཏུ་བཤད་པ་རྣམས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ལ་རྩེ་མཐར་གཉིས་ཀྱི་དེ་རྣམས་བཏགས་པ་བའོ། །དེ་ལ་གདགས་གཞི་ནི་ས་བཅུ་པའི་ཁྱད་པར་ལམ་ལ་བཞག་པའི་སེམས་བསྐྱེད་བཅོ་ལྔ་པ་ནས་ཉི་ཤུ་པའི་བར་དྲུག་ལས་དྲུག་པ་སྐད་ཅིག་སྦྱོར་ཡིན་པས་དང་པོ་ལྔ་ལ་བཞག་གོ །དེ་ཡང་དེ་ལྔ་རེ་རེ་ལ་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་དུ་ཡོད་པའི་དངོས་གཞི་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་བཞི་བཞི་དང༌། དེ་རེ་རེ་ལ་ཆུང་སོགས་གསུམ་གསུམ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་སྦྱོར་མཇུག་གཉིས་དང་བཅུ་བཞི་སྟེ་བསྡོམས་པས་བདུན་ཅུའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བཞི་པའི་སྒོམ་ སྤང་དང་པོ་གསུམ་མན་ཆད་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཉེར་བརྒྱད་དང་གསུམ་པའི་གཉིས་བསྣན་པའི་སུམ་ཅུ་པ་ལ་ནི། རྩེ་མོའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་ཐར་ཆ་ཆུང་འབྲིང་གསུམ་པ་སྦྱོར་ལམ་བཅུ་གཉིས། །མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་གཉིས་དང་དངོས་གཞི་འཛིན་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་གཉིས་སྟེ་བཞི། སྒོམ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་གཉིས་དང༌། དངོས་གཞི་འཛིན་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་ཆེ་འབྲིང་དགུ་སྟེ་སུམ་ཅུས་བཏགས་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སྒོམ་སྤང་བཞི་པ་ནས་སྲིད་རྩེའི་དྲུག་པའི་བར་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་སེམས་བསྐྱེད་ལྷག་མ་བ
Chinese
關於“此時如何捨棄”的回答是：經中說，十地菩薩捨棄兩種極其愚昧和它們的過患，因此與之相關的頂點現觀捨棄了隨眠，由於其果是遣除能取所取的念頭，所以是完全捨棄，而在其他地上則是偶爾捨棄，因此沒有過失，這是過去的學者的觀點。雖然有人說在兩個注釋中記載的是他人的觀點，但不贊同的話，就必須另外建立自己的體系，但他們沒有這樣做。特別是，這個小注釋記載的是自己的觀點，並且在兩個注釋和總義中也闡述了這種觀點，而沒有將其展示為他人的觀點。而且，《莊嚴經釋》中也說：“獲得一切相圓滿現證，是殊勝道的現證之極致”，因此，為了闡述頂點現觀的意義。因此，學者的觀點很明確，並且正確的是，三地是逐漸達到頂點的自性者，以及從這些地開始闡述的加行道和見道，以及九地中所包含的修道假立者，以及認為從七地開始是三智的修道。總之， 如注釋和總義中所述，三智之道是現觀的次第，因此不是僅僅作為需要了解的對象來闡述，而是需要在相續中生起。在最初的三個加行中，以三道之名所闡述的也需要在相續中生起，並且這兩者必須按時間順序發生，因此這兩者不是自性者。如果是自性者，那麼在圓滿獲得四個加行道之後，也必須產生一個自性者，因為在三智中，據說證悟了暖等四者。後面的兩個道也同樣適用。將這個道理銘記於心，然後將三智中所闡述的道次第地與最初生起時的情況以及三個加行之道，像以前經歷過的那樣，後來習慣於殊勝道時，以先前那個名稱來命名的情況來做，這似乎是這位學者的關注點。最後的兩個現觀依次是學道的最終瑜伽和事業斷絕之時，因此從前者開始。
English
Regarding the answer to "How to abandon at this time?" It is said in the scriptures that the tenth-ground Bodhisattva abandons the two extremely ignorant states and their faults. Therefore, in relation to this, the peak realization abandons the latent tendencies. Because its result is the reversal of the thoughts of grasping the grasper and the grasped, it is completely abandoned. On other grounds, it is occasionally abandoned, so there is no fault. This is the view of the previous scholars. Although some say that what is recorded in the two commentaries is the view of others, if they do not agree, they must establish their own system separately, but they have not done so. In particular, this small commentary records its own view, and it is also explained in the two commentaries and the summary meaning, without presenting it as the view of others. Moreover, the Ornament Illumination also says, "Obtaining the complete realization of all aspects is the ultimate of the realization of the extraordinary path." Therefore, to explain the meaning of the peak realization. Therefore, the scholar's view is clear, and it is correct that the three grounds are the nature of gradually reaching the peak, and the path of application and the path of seeing explained from these grounds, and the imputed path of meditation contained in the ninth ground, and the path of meditation of the three wisdoms is considered to be from the seventh ground onwards. In short, As stated in the commentary and the summary meaning, the paths of the three wisdoms are the stages of realization, so they are not explained merely as objects to be understood, but need to be generated in the continuum. In the first three applications, what is explained by the name of the three paths also needs to be generated in the continuum, and these two must occur sequentially, so these two are not the nature. If they were the nature, then after completely obtaining the four paths of application, one nature would also have to be generated, because in the three wisdoms, it is said that the four, such as heat, are realized. The same applies to the latter two paths. Keeping this point in mind, then the paths explained in the three wisdoms, in order, with the situation when they first arise, and the paths of the three applications, as experienced before, later when becoming familiar with the extraordinary path, the situation named with the previous name, this seems to be the focus of this scholar. The last two realizations are, in order, the ultimate yoga of the path of learning and the time of cessation of activity, so starting from the former.
Chinese
考虑到没有成为特殊之路的道次第，所以没有避免这三者的重复。第二，分为两部分：记录不符合论典意图的驳斥；检验它是否成为了损害。第一部分是：阿毗遮阻止了学者的观点，并确立了自己的体系。也就是在《日光》中，在解脱分中，说信等五者没有根的作用，只是听闻和思考；以及在区分遍智和一切相智的加行道时，没有按照次第说具有现观和说是加行者的差别，而是以是否为差别之道来说明；以及说见道的第三刹那可能会堕入声闻和独觉之地，这与特殊之道不符等等。此外，在《日光》中，对于三智和一切相智的重复避免，说是自相者和加行者。因此，在《摄类学释》中，阻止了将一切相智解释为特殊之道，并且对于一些大人物来说，也因为凡夫自身可能会因放逸而犯错。因此，所有关于一切相智的解释都是自相者，而顶峰二者的那些是假立者。其中，假立的基础是安立在十地特殊之道上的第十五到第二十的六种发心中，第六种是刹那加行，所以安立在前五种上。也就是，这五种各自都有加行、正行和后行三种，其中正行有小、中、大、极大四种，每一种又有小等三种，即十二种，加上加行和后行两种，共十四种，总共七十种。其中，对于从初禅到四禅的修 断前三品以下的对治所生的前两种发心的二十八种，加上第三种的两种，即第三十种，是：顶峰时所说的解脱分小、中、大三种，即十二种加行道。见道的加行是所取分别的对治两种，正行是能取分别的对治两种，共四种。修道的加行是所取分别的对治两种，正行是能取分别的对治大、中九种，共三十种假立。对于从四禅的修断第四品到有顶第六品之间的对治所生的剩余发心。
English
Considering that there is no path of the stages of the path that becomes special, therefore, the repetition of these three is not avoided. Secondly, there are two parts: recording the refutation that does not conform to the intention of the treatise; examining whether it has become a harm. The first part is: Abhya prevented the scholar's view and established his own system. That is, in "Sunlight," in the section on liberation, it is said that the five, such as faith, have no function of the senses, but only hearing and thinking; and in distinguishing the path of joining of omniscience and all-aspects-knowledge, it is not said in order that there is a difference between having direct realization and saying that it is a practitioner, but it is explained by whether it is a path of difference; and it is said that the third moment of the path of seeing may fall into the ground of hearers and solitary realizers, which is inconsistent with the special path, and so on. In addition, in "Sunlight," for the repetition avoidance of the three knowledges and all-aspects-knowledge, it is said to be the characteristic and the practitioner. Therefore, in the "Compendium of Categories Commentary," it is prevented to explain all-aspects-knowledge as a special path, and for some great people, it is also because ordinary people themselves may make mistakes due to carelessness. Therefore, all explanations about all-aspects-knowledge are characteristic, and those of the two peaks are imputed. Among them, the basis of imputation is the fifteen to twenty of the six bodhicittas established on the special path of the tenth ground, the sixth of which is the momentary practice, so it is established on the first five. That is, each of these five has three: practice, main practice, and subsequent practice, of which the main practice has four: small, medium, large, and very large, and each of them has three: small, etc., that is, twelve, plus two of the practice and the end, that is, fourteen, totaling seventy. Among them, for the first two bodhicittas that are the antidote to the first three below the meditative abandonment of the first to fourth dhyanas, twenty-eight, plus two of the third, that is, the thirtieth, are: the three small, medium, and large liberation parts taught at the peak, that is, twelve paths of joining. The practice of the path of seeing is two antidotes of the apprehended concept, and the main practice is two antidotes of the apprehender concept, totaling four. The practice of the path of meditation is two antidotes of the apprehended concept, and the main practice is nine large and medium antidotes of the apprehender concept, totaling thirty imputations. For the remaining bodhicitta that is the antidote to the fourth to sixth of the peak of existence from the fourth meditative abandonment.