Tibetan
པོ་མེད་པ་དང་སོགས་པས་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་དམིགས་ཏེ་གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ཉིད་མི་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་དེ་ལྟར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་དག་ནི་ཞེས་སྔ་མ་ཐམས་ཅད་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་རོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ནི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་བཤད་པས་འདི་སངས་རྒྱས་སར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤེས་མཚན་ཞེ་བརྒྱད་ཁྱད་པར་བཅུ་དྲུག་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་ངོ་བོ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་སོགས་སོ། །བཞི་པ་སྦྱོར་བའི་སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་ཀྱི་བཞི་སྟེ་རྒྱུད་ལ་བསྟེན་བྱ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་བཤད་པའི་ས་བཅད་སྤྲོ་སྟེ་དང་པོར་གཞུང་དང་མ་སྦྱར་བར་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་སྤྱིར་བཤད་པ། བཞི་པ་ལ་གཉིས། མཚམས་སྦྱར། དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་འཆད་དེ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་དང་ལྡན་པ་ སྟེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱེད་པ་འབྱུང་བས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་བཤད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་དྲུག་ཅུ་དམན་པའི་དགྲ་བཅོམ་དུ་གྱུར་པར་གསུངས་པའི་འཐད་པར་དེ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་ལྔ་བརྒྱ་བསྙེན་བཀུར་ཞིང་སྦྱིན་སོགས་ལ་སྤྱད་ཀྱང་ཡུམ་དང་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པས་སོ་ཞེས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། གང་ལ་སྐྱེ་བའི་རྟེན། བརྟེན་པ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ། རྟགས་དང་སྒྲ་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ལུས་རྟེན་ནི། མཛོད་འགྲེལ་ནས། མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ཁོ་ན་དང༌། གླིང་གསུམ་ནས་འཕེན་གྱི་གཞན་ནས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཅི་རིགས་པར་ཤེས་རབ་དང་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ངན་སོང་ན་ཤེས་རབ་དང་སྒྲ་མི་སྙན་དང་ལྷ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པས་དེ་དག་ལ་མི་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་ནི་བྱེ་སྨྲའི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཚེ་ལྷ་མི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་དང་ཀླུ་ཉི་ཁྲི་གཅིག་སྟོང་གིས་ཐེག་ཆེན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ལྷའི་བུ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཀྱི
Chinese
无有等，以二者与非二者之蕴三之自性，如是了知无所缘，即是如是无所缘。于彼，色与色之如是无所缘，何时色自性无所缘，彼时色之如是性缘何能见？如是直至遍智之间。如是等等，前者一切，自性者，后者一切之末。此十六者，唯说为加行之自性，故欲于此成佛是不应理。三者，说识相四十八，差别十六，作者十一，自性十六，如是等等。四者，加行之前行法之四，谓依于相续，说解脱分，广说科判，初不与经文相合而总说解脱分。四者有二，联结，说义。初者，于相之下，说与解脱分相应，谓具足解脱分之善，即唯于相续中生起者，如所说之加行等，由相之门而知故。经之关联者，说如是性之品时，菩萨退失之法，说六十减损而成阿罗汉之理，以彼等供养五百佛，行布施等，然以母与方便善巧所未摄故，由是而说。二者有二，总与支分之义。初者有三，于何生之所依，所依道之体性，相与语义。初者有二，初者身所依者，俱舍释中云：唯于人中，及由三洲而生，非由余处，以随其所应有智慧与无厌离故。如是说于恶趣则无智慧与语不悦耳，于天则无厌离，故不生于彼等，此是分别说者之意。大乘者，如云：彼时天人千百众，于菩提心而生起。如是二万一千龙众亦云生起大乘心，及色界之天子等，亦以如来之光
English
Without and so on, the nature of the three aggregates of both and non-both, realizing that there is no object of suchness, is the non-object of suchness. In that, the suchness of form and form is not an object, when the nature of form itself is not an object, how can the suchness of form be seen as an object? Thus it is up to omniscience. Such as these, all the former, the nature, the end of all the latter. These sixteen are said to be only the nature of application, so it is unreasonable to want to become a Buddha here. The third is that the forty-eight characteristics of knowledge, the sixteen differences, the eleven actors, and the sixteen natures are described as such. The fourth is the four preliminary dharmas of application, namely, relying on the continuum, explaining the part of liberation, and elaborating on the chapter headings, first explaining the part of liberation in general without combining it with the scriptures. The fourth has two parts: connection and explanation of meaning. The first is that under the characteristics, it explains what is in accordance with the part of liberation, that is, possessing the virtue of the part of liberation, that is, only those who are born in the continuum, such as the applications mentioned, are known through the door of characteristics. The connection of the sutra is that when the chapter on suchness is explained, the dharma of the Bodhisattva's degeneration is said to be the reason why sixty are reduced to become Arhats, because they have served five hundred Buddhas and practiced generosity, etc., but they are not included by the mother and skillful means, so it is said from this. The second has two parts: the meaning of the general and the branch. The first has three parts: the basis of where it is born, the nature of the path on which it depends, and the meaning of the sign and sound. The first has two parts, the first is the physical basis, from the Abhidharmakosha commentary: Only among human beings, and from the three continents, not from other places, because there is wisdom and no aversion as appropriate. It is said that there is no wisdom and unpleasant sound in the lower realms, and there is no aversion in the heavens, so they are not born in them, this is the intention of the Vaibhashikas. The Mahayana is as it is said: At that time, hundreds of thousands of gods and humans arose in the mind of Bodhi. Similarly, twenty-one thousand nagas are also said to have generated the Mahayana mind, and the sons of the form realm gods are also with the light of the Tathagata.