Tibetan
དག་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མཚན་མས་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་མེད་པ་དང་སོགས་པས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གཉིས་དང་དེ་མེད་པ་རྣམས་རིམ་པ་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག་ལ་ཞེན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མི་མཐུན་གཉེན་པོས་ཏེ། བྱང་ཆེན་གང་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་མོས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་མེད་པས་རྣམ་པར་དབེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དབེན་པ་ཞེས་བཞི་ག་ལ་སྦྱར་ལ་སྔ་མ་གསུམ་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཐ་མ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱིས་དབེན་པའོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་ལྔའོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་གོ་ཆ་བགོས་པ་མེད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་གོ་བགོས་པ་ནི་དཀའ་བ་སྟེ། བྱང་ཆེན་གང་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་གོ་ཆ་འདི་འཚལ་ཀྱང་དེ་ལ་སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པ་མི་དམིགས་པ་དེ་དག་ནི་དཀའ་བ་བགྱིད་པར་འགྱུར་བའོ། །ཞེས་སོ། །ཐེག་པ་གཞན་ཉན་རང་དུ་མི་ལྟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་དུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ནི་ངེས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་གོ་ཆ་འཚལ་བའི་བྱང་ཆེན་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་འམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་བའི་གནས་དང་སྐབས་མ་མཆིས་ཏེ། ཞེས་ སོ། ཡུན་རིང་པོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མཆོག་ཆེན་པོ་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སྟེ། བྱང་ཆེན་གྱིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བ་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དུ་གོ་ཆ་བགོས་སོ། །ཞེས་སོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་དང་སྒོམ་གྱི་ཆོས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟེ། ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་གང་སྒོམ་པར་བགྱི་བའམ་སྒོམ་པ་གང་ལགས་པའམ་གང་གིས་སྒོམ་པར་བགྱི་བའི་ཆོས་གང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་མ་མཆིས་ཏེ། ཞེས་སོ། །ཡུམ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐའ་དག་བཀག་པ་ནི་མངོན་ཞེན་བཀག་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་འགའ་ཞིག་གིས་གང་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆེན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་རོ། །གསུམ་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ནི་བདུན་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དང་ལམ་ཤེས་
Chinese
这些就变成了远离贪欲之相的自性。如是说。贪欲和无贪欲等等，以嗔恨、愚痴二者和无彼二者，次第对不相符的方面和对治生起执着，以空性之故，乃是不相符的对治。任何大菩萨对这部甚深般若波罗蜜多生起信解，那些就变成了以贪欲和无贪欲而完全远离的自性。如是说。远离二字与四者都相连，前面的三个是烦恼障，最后一个是所知障所远离。第二，道智之加行的自性有五种。也就是，从胜义谛上说，没有为了众生的利益而披甲，但在世俗谛中，将所有众生从痛苦中解脱出来而披甲是困难的。任何大菩萨发愿说：我要将所有众生从痛苦中完全解脱出来，即使他发起了这样的誓愿，但对于他来说，既不观察到众生，也不观察到众生之相，那些就是行难行之事。如是说。不堕入其他声闻缘觉乘的体性，或者以自性而唯一安住于大乘，这是决定的。发愿说：我要将所有众生从痛苦中完全解脱出来，如此发起誓愿的那个大菩萨，没有堕入声闻地或者独觉地的处境和机会。如是说。长久从无数劫中所要成办的三大殊胜之事，为了这些而精进修持，就是所为之事。大菩萨为了将所有众生从痛苦中完全解脱出来，并且为了以一切种智而获得智慧，披上了盔甲。如是说。对于所要修习之法，以及修行者之人，以及修行的法，如果证悟到不可得，这就是不可得。对于这部甚深般若波罗蜜多，无论是所要修习的，还是修习者，还是以何而修习的法，都没有任何圆满成就。如是说。从般若波罗蜜多到一切种智之间，所有对实有的显现执着全部遮止，这就是遮止显现执着。有些大菩萨对于这部甚深般若波罗蜜多不生起显现执着，那就可以被完全视为不退转的大菩萨。如是说。自性二字在所有句子的最后。第三，一切种智之加行的自性有七种。也就是，一切智性和道智
English
These then become the nature of being devoid of the characteristics of desire. Thus it is said. Desire and non-desire, and so forth, with hatred and ignorance, and the absence of these two, in sequence, by emptiness, clinging to the dissimilar aspects and antidotes, are dissimilar antidotes. Those great Bodhisattvas who develop faith in this profound Prajñāpāramitā, those become the nature of being completely devoid of desire and non-desire. Thus it is said. The word "devoid" is connected to all four, the first three are devoid of afflictive obscurations, and the last is devoid of cognitive obscurations. Second, the nature of the application of the path knowledge has five aspects. That is, in ultimate truth, there is no donning of armor for the sake of sentient beings, but in conventional truth, it is difficult to don armor to liberate all beings from suffering. Any great Bodhisattva who vows, "I shall completely liberate all sentient beings from suffering," even if he makes such a vow, but for him, neither sentient beings nor the characteristics of sentient beings are observed, those are engaging in difficult deeds. Thus it is said. The characteristic of not falling into other Śrāvakayāna or Pratyekabuddhayāna, or abiding solely in Mahāyāna by nature, is certainty. That great Bodhisattva who vows, "I shall completely liberate all sentient beings from suffering," and thus initiates the vow, has no situation or opportunity to fall into the ground of a Śrāvaka or a Pratyekabuddha. Thus it is said. The three great supreme things to be accomplished from countless eons, striving to accomplish for the sake of these, is the purpose. The great Bodhisattva has donned armor in order to completely liberate all sentient beings from suffering, and for the sake of wisdom with omniscience. Thus it is said. Understanding that the object to be meditated upon, the person who meditates, and the Dharma of meditation are unobservable, is unobservability. In this profound Prajñāpāramitā, there is no complete accomplishment of what is to be meditated upon, who is the meditator, or the Dharma by which one meditates. Thus it is said. From Prajñāpāramitā to omniscience, all clinging to the appearance of reality is completely prevented, this is the prevention of clinging to appearance. Some great Bodhisattvas do not develop clinging to appearance in this profound Prajñāpāramitā, that can be completely regarded as a non-returning great Bodhisattva. Thus it is said. The word "nature" is at the end of all sentences. Third, the nature of the application of omniscience has seven aspects. That is, omniscience and path knowledge.
Tibetan
ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་གཞི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་གཞོལ་བའི་བསམ་པས་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་འཛིན་པ་སྟེ་འདི་ནི་བདག་ཉིད་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཞེན་པ་དང་སོགས་པས་འདི་ནི་གཟུང་བྱ་ མིན་ཞེས་རྣམ་བཅད་དུ་ཞེན་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཞེན་ནས་གཟུང་མི་གཟུང་གི་མཐའ་བྲལ་དུ་བསྟན་པའམ་རྟོགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པ་སྟེ། ཆོས་འདི་ནི་གཟུགས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་མི་གཟུང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་མ་ཡིན། ཞེས་སོ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་འདི་ནི་གང་ལ་ཡང་ཐོགས་པ་མ་མཆིས་ཏེ་གཟུགས་ལ་ཐོགས་པ་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་སོ། །ཤེས་བྱ་གཟུང་བ་དང་ཤེས་པ་འཛིན་པ་མི་དམིགས་པས་རྟེན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཞི་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་འདི་ནི་གཞི་མ་མཆིས་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་མི་དམིགས་པའི་སླད་དུ་དང༌། ཞེས་སོ། །རྩ་བར་གཞི་མེད་ཅེས་པ་ལ་དག་ལྡན་ལས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཞིན་པའི་ཆོས་དེ་གཞི་མེད་པ་དང་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་འཆད་བཞིན་པའི་ཆོས་གཟུགས་སོགས་ལ་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་འགྲོ་བ་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་འོངས་པ་མ་སོང་བ་བཞིན་དུ་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མ་འོངས་མ་སོང་བ་སྟེ། ཞེས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་སྐྱེ་མེད་དེ། གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མ་སྐྱེས་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ མ་སྐྱེས། གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གྲགས་ཆར་དེ་ཆོས་སྟོན་པར་གྱུར་པ་ན་གནས་མེད་པ་དང་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ་གནས་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅེས་པ་ནི་གནས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །འདིར་འགྲོ་བ་མེད་ཅེས་པ་ནི་འགྲོ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་འདིར་མེད་ཅེས་པས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འདི་ལ་མེད་འདིར་འགྲོ་བ་མེད་འདི་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་པ་གསུམ་གཞི་མེད་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་འཆད་དོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་
Chinese
由……所归纳，即以所对境的事物差别、基道之相以及如是性为所缘，是为所缘。应以趋向大菩提一切智之心，来考察这部甚深般若母经。如是说。对于具有世间显现执著的修行之执取，即认为此是应执取的自体，而执著于完全断除；以及以“等”字所包括的认为此非应执取之物，而执著于完全判别，从这些执著中返回，而执著于色乃至一切智之间，从而显示或证悟远离执取与不执取之边，是为不相符。此法并非为了执取色而宣说，亦非为了不执取而宣说。如是说。对于色等一切，了知没有智慧之法的障碍，是为无障碍。此法对于任何事物都没有障碍，对于色也没有障碍。如是说。由于不缘取所知与执持能知，从而证悟无所依，是为无基。此法具有无基性，因为不缘取色的基。如是说。在根本中说“无基”时，从具足清净中说“彼”字，是指正在宣说的法，即此法是无基、无行、无生的。正在解释的法，是对色等说的。由于如是性本身，而证悟没有去来，是为无去。如来之如是性，如同没有未来没有过去一样，尊者善现之如是性也没有未来没有过去。如是说。由于色等是无自性的空性，从而证悟没有生，是为无生。尊者善现，不是随色而生，不是随色的如是性而生，不是随色之如是性以外的其他而生。如是说。当名声传扬，成为说法者时，无处所、无去来、无生，即说此地没有色等，是为无处所的自性。此处说“无去”，是为无去的自性。此处说“无生”，是为无生的自性。如是，此处说“无”，此处说“无去”，此处说“无生”，这三者是作为无基等意义来解释的。事物与非事物
English
That which is gathered by... is that which is focused upon, with the distinctions of objects, the aspects of the ground and path, and suchness as the object. One should examine this profound Mother Prajñāpāramitā with a mind devoted to great enlightenment and omniscience. Thus it is said. The grasping of practice with worldly attachment, that is, clinging to the complete severance, thinking, "This is the self to be grasped"; and conversely, clinging to the complete distinction, thinking, "This is not something to be grasped," included by "etc."; turning back from these clingings, and clinging to form up to omniscience, thereby showing or realizing the absence of extremes of grasping and non-grasping, is non-conformity. This Dharma is not taught for the sake of grasping form, nor is it taught for the sake of not grasping. Thus it is said. Knowing that there is no obstruction of the Dharma of wisdom in all things such as form, is non-obstruction. This Dharma has no obstruction to anything, and no obstruction to form. Thus it is said. Because the object of knowledge is not grasped and the knower is not held, realizing that there is no support is being without a basis. This Dharma possesses no basis, because the basis of form is not apprehended. Thus it is said. When "without a basis" is said in the root, the word "that" from the pure possession refers to the Dharma being taught, that is, this Dharma is without a basis, without going, and without arising. The Dharma being explained is spoken of in relation to form, etc. Realizing that there is no going or coming because of suchness itself is being without going. Just as the suchness of the Tathāgata has no future and no past, so too the suchness of the Venerable Subhūti has no future and no past. Thus it is said. Because form, etc., is emptiness without inherent existence, realizing that there is no arising is being without arising. The Venerable Subhūti is not born following form, not born following the suchness of form, not born following anything other than the suchness of form. Thus it is said. When fame spreads and one becomes a teacher of the Dharma, there is no place, no going, and no arising, that is, saying that there is no form, etc., in this place is the nature of being without a place. Here, saying "no going" is the nature of being without going. Here, saying "no arising" is the nature of being without arising. Thus, saying "no" here, saying "no going" here, saying "no arising" from here, these three are explained as the meaning of being without a basis, etc. Things and non-things.