Tibetan
།དེ་ལ་དང་པོ་ནི། མདོ་ནས་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་ནས་མི་གཡོ་པའི་བར་བཅོ་ལྔ་གསུངས་པ་དེ་བསྟན་བཅོས་སུ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ལ། འཕགས་པས་དང་པོ་བཞི་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་དང༌། ལྷག་མ་རྣམས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ས་གཅོད་མཛད་ཅིང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་དང་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མཛད་དོ། །དེ་ཡང་ཚོགས་སྦྱོར་ལམ་བདེན་མིན་པ་དང་མི་སློབ་ལམ་སྒྲིབ་པའི་སྤོང་གཉེན་མིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་མ་མཛད་དོ། །སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོར་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་སོགས་བཞི་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་དང༌། དེ་བཞི་ལམ་རིགས་པ་སྒྲུབ་པ་ངེས་འབྱིན་བཞི་ཡིན་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང༌། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཀྱང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་ན་དང་པོ་བཞི་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །ལྷག་མ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ནི། ལམ་གྱི་ རྣམ་པ་འདི་རྣམས་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་ནི་བསྟན་དགོས་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟན་ཟིན་པས་འོས་མེད་ཀྱི་རིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྙིང་མཆོག་ཏུ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལྔས་ནི་ཡུལ་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་པའི་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྟོགས་པ་མཚོན་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཟག་བཅས་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གི་སྤང་གཉེན་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་དེ་དག་མེད་པའི་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་མཚོན་པས་དེ་ཟག་མེད་དུ་གཞག་གོ །གསུམ་པ་ནི། མཐོང་ལམ་མཉམ་གཞག་བར་མ་ཆད་དུ་དང༌། སྒོམ་ལམ་དུས་རིང་བས་རྗེས་ཐོབ་མངོན་གྱུར་དང་སྤེལ་ནས་ཀྱང་སྐྱེ་བས་ཟག་མེད་དང་པོ་དང་ཟག་བཅས་གཉིས་པ་ལ་བཞག་གོ །བཞི་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་སྤང་དཀའ་ཞིང་ཉོན་སྒྲིབ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་ཀ་དང་ཟག་མེད་གཅིག་ཏུ་བཞག་གོ །ལྔ་པ་ནི། འཕགས་པས་གང་ཟག་ལ་གསལ་ཁ་བཏོད་པ་མེད་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཁྱེན་གསུམ་ལས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ལམ་བདེན་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཉན་རང་གཉིས་དང་འབྲེལ་བར་གསུངས་སོ། །ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཉི་སྣང་རྣམ་འགྲེལ་རྒྱན་སྣང་རྣམས་སུ་ལམ་དང་པོ་ལ་གསལ་ཁ་མེད་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་མཐོང་སྒོམ་ལ་བཤད་དོ། །ཚིག་གསལ་ལས། །སྒོམ་ལམ་གཅིག་པུ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་བཞག་པ་ནི་འགྲེལ
Chinese
那么，第一点是，经中从“无作者”到“不动”之间所说的十五种，在论典中被解释为基础智的道谛之相。圣者认为，前四种是烦恼障的对治，是无漏的；其余的是所知障的对治，并作出了界定。随后的《释量论》和师长及其追随者们也都是这样做的。这是考虑到集合道和加行道不是道谛，以及无学道不是障碍的断除对治，所以没有对这些进行分类。这样示现两种障碍的对治，是因为“无作者”等四种显现为具有无我之相，这四种是道的四种理证、确立和决择，而执着于人我是烦恼障的因。又因为将无常等十六种也分为了烦恼障的对治，所以前四种是烦恼障的对治。其余的被示现为所知障的对治，是因为必须将这些道的相状示现为障碍的对治，而烦恼障的对治已经示现完毕，所以这是没有必要的道理。第二点是，在《心髓》中说：“因为与梦等相似，所以是梦等。”就像这样，梦等五种代表了无境而显现的后得清净世间之证悟。因此，它代表了没有那些有漏和无遍行烦恼等六种的断除对治等显现的等持之证悟，所以将其安立为无漏。第三点是，见道等持之间没有间断，而修道因为时间长，所以也与后得显现交替产生，因此将第一个安立为无漏，第二个安立为有漏。第四点是，因为所知障难以断除，而烦恼障不是这样，所以将其安立为有漏无漏两种，以及无漏一种。第五点是，虽然圣者没有明确指出是哪种补特伽罗，但论师考虑到这是从三智中示现基础智之相的道谛的场合，所以将其与声闻和独觉二者联系起来进行了阐述。关于道的体性，在《日光释》、《释量论》和《庄严日光》中，第一个道没有明确指出，而后两个则在见道和修道中进行了阐述。《明句论》中说，只在修道中安立后两种，这是解释。
English
Now, the first point is that the fifteen mentioned in the sutra from "no maker" to "immovable" are explained in the treatises as aspects of the path of truth of the basis of knowledge. The noble ones considered the first four to be the antidote to afflictive obscurations, being uncontaminated, and the rest to be the antidote to cognitive obscurations, making a distinction. The Pramāṇavārttika and the teachers and their followers also did the same. This is because they considered that the accumulation and joining paths are not the path of truth, and that the path of no-more-learning is not the antidote to the obscurations, so they did not classify them. The reason for showing the antidotes to the two obscurations in this way is that the four, such as "no maker," appear to have the aspect of selflessness of the person, and these four are the four proofs, establishments, and determinations of the path, and grasping at the self of the person is the cause of afflictive obscurations. Also, because the sixteen, such as impermanence, are also divided into the antidotes to afflictive obscurations, the first four are the antidotes to afflictive obscurations. The reason for showing the rest as the antidotes to cognitive obscurations is that these aspects of the path must be shown as the antidotes to obscurations, and the antidotes to afflictive obscurations have already been shown, so this is unnecessary. The second point is that in the Heart Essence, it says, "Because it is similar to dreams and so on, it is dreams and so on." Like this, the five, such as dreams, represent the subsequent attainment of pure worldly realization that appears without an object. Therefore, it represents the realization of equipoise that lacks the appearance of the antidotes to abandonment of the six, such as the contaminated and the non-pervasive afflictions, so it is established as uncontaminated. The third point is that there is no interruption between the equipoise of the path of seeing, and because the path of meditation is long, it also arises in alternation with the subsequent attainment of manifestation, so the first is established as uncontaminated and the second as contaminated. The fourth point is that because cognitive obscurations are difficult to abandon and afflictive obscurations are not like that, it is established as both contaminated and uncontaminated, and as one uncontaminated. The fifth point is that although the noble ones did not explicitly point out which person, the teachers, considering that this is the occasion for showing the path of truth of the aspect of the basis of knowledge from the three knowledges, explained it in relation to the two, hearers and solitary realizers. Regarding the nature of the path, in the Sunlight Commentary, the Pramāṇavārttika, and the Adornment of Sunlight, the first path is not explicitly pointed out, and the latter two are explained in the paths of seeing and meditation. In the Clear Words, it says that the latter two are established only in the path of meditation, this is an explanation.
Tibetan
་པ་འདིའི་འགྱུར་ལ་མངོན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་ཆེ་བ་གཉིས་དང་མི་མཐུན་པས་ འབྲོམ་འགྱུར་དང་ཤེར་འབྱུང་གིས་མཐོང་སྒོམ་ལ་བྱས་པ་ལྟར་གཟུང་ངོ༌། ལམ་དང་པོ་ལ་རྟོགས་དཀའ་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་ལ་ཞེས་ཉན་ཐོས་ལ་སྦྱར་བ་དང༌། ཚིག་གསལ་ལས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་སྨོས་པ་ནི་དེ་དག་གི་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅོ་ལྔ་སྨོས་པ་ནི་དེ་དག་གི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་དང༌། ལམ་བདེན་གྱི་དང་པོ་བཞི་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཆར་ལ་བཞེད་པ་ལེགས་ཀྱང་དང་པོ་བཅུ་གཉིས་ཉན་ཐོས་ཉི་ཚེ་ལ་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་དོ། དེས་ན་ཤེར་འབྱུང་གིས་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དེ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་གནས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པ་ལྟར་ལེགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡང་དེའི་གཉེན་པོ་མཐོང་སྒོམ་གཟུང་ངོ༌། །སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་དེ་ལ་རྔོག་ཆེན་པོ་ནི་ལམ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་འདི་དག་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རྣམ་ཡིན་ནམ། དེས་རྟོགས་བྱ་དོན་རྣམ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ལམ་འདི་དག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་མ་བསྟན་པས་སྐབས་དང་འགལ་ཏེ། འདིར་ནི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། འདིའི་ལམ་བདེན་ཉན་རང་དང་འབྲེལ་བའི་གཞི་ཤེས་སུ་འཆད་མི་རིགས་ཏེ། གཞི་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་དེར་འདུ་བས་མ་ཁྱབ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་བདེན་པ་དང་པོ་གསུམ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་འདི་ནོར་བ་ཡིན་པས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་ནི། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་རྒྱལ་བྱང་སེམས་སངས་རྒྱས་གསུམ་གའི་རྒྱུད་ཀྱི་དེའི་གཉེན་པོ་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་ཐམས་ཅད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པས་གང་ཟག་འདིའི་འོ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་མེད་ལ་སྤྱིའི་སྒྲ་ཡང་རིགས་པས་འཐད་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྤྱིར་གཞི་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་དེར་འདུ་བས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་ལམ་བདེན་གྱི་སྐབས་སུ་འདུ་དགོས་ཏེ། འདི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་གཞི་ཤེས་འབའ་ཞིག་གི་སྐབས་ཡིན་པ་དང༌། ཉན་རང་གིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལུས་ཚོར་སེམས་ཆོས་ཉི་ཚེ་ལ་དམིགས་པས་ཐེག་ཆེན་ལས་དམིགས་པ་དམན་པར་དབུས་
Chinese
這個翻譯似乎是根據《現觀莊嚴論》，但與兩位大師的觀點不一致，因此應當按照仲敦巴和喜饒迥乃對見道和修道的理解來理解。在第一條道上理解困難，因為將「聲聞的無漏道」與聲聞聯繫起來。《詞句明釋》中說：「在一切智的章節中，提到聲聞的十六種相狀，是他們見道和修道的特徵。提到獨覺的十五種相狀，是他們修道的特徵。」也就是說，前三個諦的十二種相狀，以及道諦的前四種，認為聲聞同時具有見道和修道是好的，但是將前十二種相狀僅僅與聲聞聯繫起來是不恰當的。因此，喜饒迥乃說，聲聞和獨覺的煩惱障是相同的，因為它們都是需要斷除的。安住在苦等諦上，具有無常等特徵，以及無我等十六種相狀是相同的，這樣說很好，因此獨覺也應當理解為具有對治道的見道和修道。對於阿闍黎的觀點，大譯師仁欽桑波說：「這三條道的相狀是阿賴耶識的能知相，還是它們所證悟的所知義相？」如果是前者，那麼這些道沒有顯示出所要證悟的相狀，這與上下文不符，因為這裡是要解釋阿賴耶識的對境等。如果是後者，那麼在這裡將與聲聞和獨覺相關的道諦解釋為阿賴耶識是不恰當的，因為阿賴耶識的對境並不完全包括它們，就像前三個諦一樣。因此，這位阿闍黎是錯誤的，聖者的觀點是：兩種智障的對治道顯示了聲聞、獨覺、菩薩、佛陀三者相續中的所有有漏和無漏的對治道，因為聖者沒有使用『這個補特伽羅的』這樣的限定詞，並且普遍的詞語也符合邏輯，因此應當這樣解釋。」然而，總的來說，阿賴耶識的對境並不完全包括它們，但在道諦的章節中必須包括，因為這是三智中的阿賴耶識的章節，並且聲聞和獨覺僅僅以自己相續的身、受、心、法為對境，因此他們的對境比大乘更低劣。
English
This translation seems to be based on the Abhisamayalankara, but it is inconsistent with the views of the two great masters, so it should be understood according to the understanding of Dromtönpa and Sherjung regarding the path of seeing and the path of cultivation. It is difficult to understand on the first path, because the phrase "the uncontaminated path of the Hearers" is associated with the Hearers. The Commentary on the Words states: "In the chapter on omniscience, mentioning the sixteen aspects of the Hearers is the characteristic of their path of seeing and path of cultivation. Mentioning the fifteen aspects of the Solitary Realizers is the characteristic of their path of cultivation." That is, the twelve aspects of the first three truths, and the first four of the path truth, it is good to consider that the Hearers have both the path of seeing and the path of cultivation, but it is inappropriate to associate the first twelve aspects only with the Hearers. Therefore, Sherjung said that the afflictive obscurations of the Hearers and Solitary Realizers are the same, because they are both to be abandoned. Abiding in the truths such as suffering, having characteristics such as impermanence, and having sixteen aspects such as selflessness are the same, which is good, so the Solitary Realizers should also be understood as having the antidote paths of seeing and cultivation. Regarding the view of the master, the great translator Rinchen Zangpo said: "Are these aspects of the three paths the knowable aspects of the base consciousness, or are they the objects of meaning to be realized?" If it is the former, then these paths do not show the aspects to be realized, which is inconsistent with the context, because here it is to explain the objects of the base consciousness, etc. If it is the latter, then it is inappropriate to explain the path truth related to the Hearers and Solitary Realizers as the base consciousness here, because the objects of the base consciousness do not completely include them, just like the first three truths. Therefore, this master is wrong, and the intention of the noble ones is: the antidote paths of the two cognitive obscurations show all the contaminated and uncontaminated antidote paths in the continuums of the Hearers, Solitary Realizers, Bodhisattvas, and Buddhas, because the noble ones did not use limiting words such as 'of this person,' and the general words are also logically consistent, so it should be explained in this way." However, in general, the objects of the base consciousness do not completely include them, but they must be included in the chapter on the path truth, because this is the chapter on the base consciousness among the three knowledges, and the Hearers and Solitary Realizers only take their own continuums of body, feeling, mind, and phenomena as objects, so their objects are inferior to the Great Vehicle.