Tibetan
་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་གཉིས་ མ་ཡིན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ་དེས་ནི་དེ་གཉིས་དང་པོ་ནས་མི་འགྱུར་བར་ཡོད་པ་དང་ཕྱིས་གློ་བུར་དུ་བྱུང་བ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མིན་དུ་འཛིན་པས་སྔོན་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། དེས་ནི་དེ་གཉིས་ཕྱིས་ཀྱི་ཚེ་མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་སོགས་སུ་འཛིན་པས་ཕྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ནས་འབྱུང་མི་འབྱུང་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། དེས་ནི་བདག་གི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཅན་ཤི་ནས་འབྱུང་མི་འབྱུང་སོགས་སུ་འཛིན་པས་མྱང་འདས་ལ་བརྟེན་པའོ། །ལེ་བརྒྱད་མར། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ཤི་ནས་འབྱུང་མི་འབྱུང་མི་འབྱུང་ཞེས་སོགས་སྦྱར་ལ་བརྒྱད་སྟོང་པ་དང་འབུམ་འགྲེལ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྦྱར་རོ། །མཛོད་འགྲེལ་དུ་མདོ་དྲངས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་ཅེས་འཇིག་རྟེན་ཉིད་འབྱུང་ངོ༌། །བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ནི་སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ལ་འདི་དག་རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་འདྲི་བ་པོའི་བསམ་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་དང་དེས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གཞི་ལ་བསམས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྒྱན་སྣང་དུ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་བདག་གི་རང་བཞིན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་གནས་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་ཞིང༌། གནོད་འཇོམས་ཆུང་བར་ཡང་བདག་གི་རང་བཞིན་ལ་བཤད་པས་བདག་གི་ངོ་བོའི་སེམས་ཅན་ལ་བྱའི་གྲོལ་བའི་བདག་ལ་བྱས་ན་རྒྱང་ ཕན་ལ་མི་བགྲིག་གོ །བཞི་པ་ནི། ལུས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྲོག་གོ་ཞེས་དང་སྲོག་ཀྱང་གཞན་ལ་ལུས་ཀྱང་གཞན་ནོ་ཞེས་འཛིན་པའོ། །ཡང་སའི་དངོས་གཞིར། གང་ལ་ལ་སྲོག་དེ་ལུས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་དེ་ནི་བདག་གཟུགས་ཅན་དུ་ལྟའོ། །སྲོག་ཀྱང་གཞན་ལ་ལུས་ཀྱང་གཞན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པར་ལྟའོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་སེམས་བཞི་པོ་དེ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་གང་ཞེ་ན། ཉི་སྣང་ལས། དེ་ལ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་ནི་གཏི་མུག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྲོག་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ལུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་ལ་སེམས་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཡོ་བ་ཞེས་བྱའོ་བཅུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དགག་པའི་སྒོ་ན
Chinese
认为世界是常与非常，既是常又非常，既不是常也不是非常，这四种观点，是因为认为世界从一开始就存在且不变，后来突然产生，以及既是两者又是两者都不是，因此是依赖于前际的边见。第二种是，认为自我和世界是有边与无边，既是有边又无边，既不是有边也不是无边，这四种观点，是因为认为两者在后来的时间里是有边与无边等，因此是依赖于后际的边见。第三种是，认为如来（梵文，天城体：Tathāgata，梵文罗马拟音：Tathāgata，汉语字面意思：如来）死后存在与不存在，既存在又不存在，既不是存在也不是不存在，这四种观点，是因为认为自性的有情众生死后存在与不存在等，因此是依赖于涅槃的边见。《八十品》中，将自我和世界死后存在与不存在、不存在等结合起来，《八千颂》和《十万颂释》中，是与如来（梵文，天城体：Tathāgata，梵文罗马拟音：Tathāgata，汉语字面意思：如来）结合起来的。《俱舍论释》中引用的经文中说，世界是常与非常，这里仅指世界本身。自我和世界是指有情众生和器世界，询问这些是常与非常等的人的想法是，思考的是人我以及其所享用的基础。关于如来（梵文，天城体：Tathāgata，梵文罗马拟音：Tathāgata，汉语字面意思：如来），在《庄严经释》中说：“并非以某种方式见到安住于非真实的世俗谛中存在的自性如来（梵文，天城体：Tathāgata，梵文罗马拟音：Tathāgata，汉语字面意思：如来）。”《小摧魔》中也说是自性，因此如果将自性的有情众生视为应被解脱的自我，则与遥远的利益不符。第四种是，认为身体就是生命，以及生命是另一回事，身体又是另一回事。在《地之真实》中说：“认为生命就是身体，这是认为自我是有色。认为生命是另一回事，身体又是另一回事，这是认为自我是无色。”就像这样。第二种是，那么这四种心识是破斥还是成立呢？《日光疏》中说：“其中从成立的角度来说，动摇等是，认为‘自我和世界是常’，这才是真实的，其他都是愚痴，从这里开始，直到‘生命就是身体’，这是依赖于识的。所说的这些，凡是心识进入自己的对境，那就是动摇。”等等，是从破斥的角度。
English
The view that the world is permanent and impermanent, both permanent and impermanent, and neither permanent nor impermanent, is based on the belief that the world has existed and remained unchanged from the beginning, that it arose suddenly later, and that it is both and neither, thus relying on the extreme of the past. The second is the view that the self and the world are finite and infinite, both finite and infinite, and neither finite nor infinite, because they believe that the two are finite and infinite, etc., in later times, thus relying on the extreme of the future. The third is the view that the Tathāgata (Sanskrit, Devanagari: Tathāgata, IAST: Tathāgata, literal meaning: Thus Gone) exists or does not exist after death, both exists and does not exist, and neither exists nor does not exist, because they believe that sentient beings of self-nature exist or do not exist after death, etc., thus relying on the extreme of Nirvana. In the "Eighty Chapters," the self and the world are combined with existence and non-existence after death, and in the "Eight Thousand Verses" and the "Hundred Thousand Commentaries," it is combined with the Tathāgata (Sanskrit, Devanagari: Tathāgata, IAST: Tathāgata, literal meaning: Thus Gone). In the commentary on the Abhidharmakośa, the sutra quoted says that the world is permanent and impermanent, referring only to the world itself. The self and the world refer to sentient beings and the container world, and the thoughts of those who ask whether these are permanent or impermanent, etc., are thinking about the person and the basis of their enjoyment. Regarding the Tathāgata (Sanskrit, Devanagari: Tathāgata, IAST: Tathāgata, literal meaning: Thus Gone), the Ornament of Realization says, "It is not seen in any way that the Tathāgata (Sanskrit, Devanagari: Tathāgata, IAST: Tathāgata, literal meaning: Thus Gone) of self-nature exists in the non-real conventional truth." The Minor Destroyer of Harm also says that it is self-nature, so if the sentient beings of self-nature are regarded as the self to be liberated, it does not accord with distant benefits. The fourth is the view that the body is the same as life, and that life is different and the body is different. In the Basis of Earth, it says, "The view that life is the body is the view that the self is corporeal. The view that life is different and the body is different is the view that the self is incorporeal." Like this. The second is, then, which of these four minds are refuted or established? The Sun Ray Commentary says, "Among them, from the perspective of establishment, agitation, etc., is the belief that 'the self and the world are permanent,' which is the truth, and the rest is ignorance, starting from here until 'life is the body,' which relies on consciousness. What is said is that whatever mind enters its own object, that is agitation." And so on, from the perspective of refutation.
Tibetan
ས་སེམས་ཡུལ་གཞན་དུ་མི་འཇུག་པ་ནི། བདག་དང་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྲོག་ཀྱང་གཞན་ལ་ལུས་ཀྱང་གཞན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་བཞི་དང་དེའང་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་བསྡུ་སྟེ། དང་པོ་གསུམ་གཡོ་བ་དང་གསུམ་པ་གསུམ་དང་བཅུ་གསུམ་པ་ནི་སོགས་ཁོང་ནས་བཀྲམ་པ་བཏོན་ནས་དེ་ཡིན་པར་སྦྱར་ཏེ། བཅུ་གསུམ་པ་ནི་སྲོག་ཀྱང་ལུས་སོ་ལུས་ཀྱང་སྲོག་ཅེས་གཉིས་ཀར་ལྟ་བས་སོ། །གཉིས་པ་གསུམ་ནི། སོགས་ཁོང་ནས་འདུ་བ་གདོན་ལ་དེ་ལ་དང༌། བཞི་པ་ གསུམ་དང་བཅུ་བཞི་པ་ནི། བཅུམ་པ་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཅུ་བཞི་པ་ནི་སྲོག་ཀྱང་ལུས་མ་ཡིན་ནོ་ལུས་ཀྱང་སྲོག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉིས་ཀ་འགོག་པར་ལྟ་བས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་བྱ་བ་མི་འགོག་པར་རང་ཡུལ་ལ་སེམས་འཇུག་པས་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་བྱ་བ་བཀག་སྟེ་སེམས་ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་པས་དགག་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་སྦྱར་ཏེ། སྙིང་མཆོག་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ལས་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ལ་བྱ་བ་ཡོད་པས་ན་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་ལ་བྱ་བ་མེད་པས་ན་བཙུམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་ཀྱང་གཡོ་བ་སོགས་བཞི་མེད་པར་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱེ་བཙུམས་གཉིས་ཁོ་ན་གསུངས་ནས་དེའི་རྒྱས་བཤད་ལ་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་འབྱུང་བས་འདི་དག་གི་འཇུག་ཚུལ་ནི་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ལྟ་བ་གཉིས་ཀ་ཡོད་ཅིང་བཞི་བས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་བཀག་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པར་བཞག་སྟེ་བྱ་བ་ཡོད་པ་དང་མེད་པས་སོ། །འཕགས་པའི་དགོངས་པ་འདི་ཆེན་པོ་དག་གིས་སྦྱར་ཡང་མ་འབྱོར་སྣང་ངོ༌། །དག་ལྡན་ལས། འཕྲོ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་ཡོད་ཅེས་པའོ། ། འདུ་བ་ནི་དགག་པ་སྟེ་མེད་ཅེས་པའོ། །བཀྲམ་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་ཅེས་པའོ། །བཅུམ་པ་ནི་གཉིས་ཀ་བཀག་པ་སྟེ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང༌། རྟག་ཀྱང་ རྟག་ལ་མི་རྟག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་དང༌། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཡོད་མེད་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་བཞི་དང་ལྟ་བ་རྣམས་སྦྱོར་བར་བཤད་དོ། །གནོད་འཇོམས་ཆུང་བར། འཕྲོ་བ་ནི་རྟག་པར་ལྟ་བའོ། །འདུ་བ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བའོ། །བཀྲམ་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའོ། །བཅུམ་པ་ནི་སྐུར་བ་འདེབས
Chinese
不让心识进入他境，是从“我与世间无常”开始，直到“命亦是他，身亦是他”为止，这依赖于识。如是所说的心四种，也可归纳为肯定与否定两种。最初三种是动摇，第三种是三和十三，从等等之中取出展开，并将其结合在一起。第十三种是，命即是身，身即是命，因为两者都这样看。第二种三种是，从等等之中取出收拢，并将其置于其中。第四种是三和十四，将其与收拢结合，第十四种是，命也不是身，身也不是命，因为两者都否定地看。其中，第一种是不阻止行为，心识进入自身境，因此是肯定。后两种是阻止行为，心识不进入境，因此是通过否定的方式进入。在《心要》中说：“世尊，在此之中，第一和第三有行为，因此是分开的。第二和第四没有行为，因此是合拢的。”就像这样。因此，在《八千颂》中，也没有动摇等四种，只是说了肯定与否定的分开与合拢两种，并且因为对其广释而出现了十四种见，所以这些的进入方式是归纳为肯定与否定两种。第三种有肯定与否定的两种见，第四种虽然肯定与否定两种都否定，但却安立为肯定与否定，这是因为有行为和没有行为。大德们虽然结合了圣者的这种意旨，但似乎没有到位。在《具义》中说：“展开是肯定，即说有。收拢是否定，即说无。散布是既有也有无。合拢是两者都否定，即非有也非无。”同样地，常与无常，常也是常，无常也是无常，既非常也不是无常等等，也应当如此理解。如是宣说了具有有无、两者和两者都不是的四种形态与见解相结合。在《小摧魔》中说：“展开是看作常。收拢是看作断。散布是增益。合拢是诽谤。
English
Not allowing the mind to enter other realms begins with "I and the world are impermanent," and extends to "life is other, body is other," which relies on consciousness. These four minds, as spoken of, can also be summarized into two: affirmation and negation. The first three are wavering, and the third, three and thirteen, are extracted from the etcetera and spread out, then combined as such. The thirteenth is that life is body and body is life, because both are viewed that way. The second three are extracted from the etcetera and gathered, placing them therein. The fourth, three and fourteen, are combined with gathering, and the fourteenth is that life is not body and body is not life, because both are viewed negatively. Among these, the first does not prevent action, and the mind enters its own realm, thus it is affirmation. The latter two prevent action, and the mind does not enter the realm, thus it enters through negation. In the Heart Essence, it says, "Bhagavan, in this, the first and third have action, therefore they are separated. The second and fourth have no action, therefore they are gathered." Like this. Therefore, in the Eight Thousand Verses, there are not the four, such as wavering, but only the two of separation and gathering of affirmation and negation are spoken of, and because fourteen views arise from its extensive explanation, the way these enter is summarized into the two of affirmation and negation. The third has both the views of affirmation and negation, and the fourth, although both affirmation and negation are negated, is established as affirmation and negation, because of having action and not having action. Although the great ones have combined this intention of the noble ones, it does not seem to have arrived. In the Meaningful, it says, "Spreading is affirmation, that is, saying 'exists.' Gathering is negation, that is, saying 'does not exist.' Scattering is both exists and does not exist. Gathering is negating both, that is, neither exists nor does not exist." Similarly, constant and impermanent, constant is constant, impermanent is impermanent, neither constant nor impermanent, and so forth, should be understood in this way. Thus, it is explained that the four forms of existence and non-existence, both, and neither, are combined with the views. In the Small Destroyer of Harm, it says, "Spreading is viewing as constant. Gathering is viewing as annihilation. Scattering is superimposition. Gathering is defamation.