Tibetan
་པས་མཁྱེན་གསུམ་དུ་བྱེད་པ་ནོར་རོ། །བྱེད་མཚན་ཡང་སྤྱིར་སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུའི་ཆ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་ཁྱད་མཚན་ཐོབ་པའི་རྗེས་ལ་འགྱུར་བར་མ་ངེས་སོ། །ལུགས་གསུམ་པ་ཡང་རྨ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བར་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ལ་ཤེས་མཚན་ཉིད་བགྲངས་པ་དང༌། འགྲེལ་པར་ཡང་ཤེས་པའི་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་བཅུ་དྲུག་གིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་ཤེས་པ་ཉིད་མཚོན་བྱེད་དུ་གསུངས་ཀྱི་དེ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མཚོན་བྱེད་ཡིན་པ་ཟུར་ཙམ་ཡང་མི་འབྱུང་བས་སོ། །མདོ་ལས་ཡུམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་སྐྱེད་པར་གསུངས་པ། བསྟན་བཅོས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་དང་ཞེས་པ་འདིར་བསྡུས་ལ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་ཤེས་པ་ཞེས་སྦྱར་ནས་ཤེས་པ་མཚོན་བྱེད་དུ་གསུངས་ཀྱི་དེ་སྐྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་མ་གསུངས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་ པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྲོ་རྒྱུ་ཡང་སྦྱོར་བའི་སྟེང་གི་ནུས་པ་ལ་འདོད་ན་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་བཞིན་མཚོན་པར་སོང་ལ་དེ་ལྟ་ན་མཚན་ཉིད་དང་པོ་གསུམ་ལ་བྱེད་མཚན་དང་ཐ་མ་ལ་ལས་མཚན་དུ་གསུངས་པ་མི་རིགས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚོན་བྱེད་ནི་ཐ་མ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐ་མའི་མཚོན་ཚུལ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་མཚོན་པརབྱེད་་ཅེས་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལྟར་མཚོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་གསུངས་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མ་གསུམ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་སོ། །འཁྲུལ་པ་འདི་དག་ཀྱང་འདིའི་མཚན་མཚོན་དེ་དག་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་མཚན་ཉིད་པར་བཟུང་བས་ནོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་མཚན་མཚན་གྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་པ་སྟེ་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངེས་བཟུང་བ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་མཚོན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་དོ། །མེའི་ཚ་བ་ལྟ་བུ་རང་ཉིད་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་མཚོན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད། བདག་མེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་ལོག་ས་ལ་ལྟོས་ནས་ལྡོག་པ་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་ལྡོག་ཆ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད། གཙོ་བོར་དོན་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་གཅོད་པ་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་བློ་ངོར་དོགས་པ་སེལ་བའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དུ་བཀོད་པ་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ལས་འདིར་གང་གཟུང་ཞེ་ན། ཚིག་གསལ་ལས། འདིར་ ནི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་གཟུང་ངོ་དེ་ཡང་མཚོན
Chinese
因此，认为以三种智慧来行事是错误的。之所以这样行事，通常只是三种结合的果的一部分，不一定在获得特殊标志之后才改变。第三种观点也并非没有瑕疵，因为在根本上，三种特性的区分中，将“知”列为特性之一，并且在注释中也说，以十六种知的形态的差别，如实地表示知本身，而没有丝毫提及表示产生知的能力。经部中说，佛母生出如来的十力，论典中将“如来出现”概括于此。而且，将“如来出现”与“知”结合，说知是表示，而不是仅仅说产生知。此外，如果认为知的特性是结合之上的能力，那么结合的自性就变成了表示自性，如果是这样，那么前三个特性被说成是“行事特性”，最后一个特性被说成是“作用特性”就不合理了，因为结合的自性的表示在最后一个特性中也存在。并且，最后一个特性的表示方式是，如实地表示具有特性，虽然没有其他意义，但却像有一样地表示，如果特别强调这一点也是不合理的，因为前三个也是如此。这些错误也是因为将这些标志的表示视为建立和安立的特性而造成的。第二是标志的表示的第二种方式，即确定地抓住合理的方面。第二种方式分为两种：一般的建立和特殊的表示方式。第一种方式是：特性有许多种类。例如，火的热性，表示自身与他者不共有的，是自性特性。例如，无我和无常，普遍适用于是法和不是法的，是共相特性。对于一个事物，根据所观察的不同方面，具有多种不同的反体，是区分的反体特性。主要是不周遍于意义，截断过分周遍的，是区分不同种类的特性。虽然意义上没有，但为了消除心智上的疑惑而设置为特性，是消除邪念的特性。在这些特性中，这里应该取哪一种呢？《明句论》中说：这里 取自性特性，也就是表示
English
Therefore, it is wrong to think that one acts with three kinds of wisdom. The reason for acting in this way is usually only a part of the fruit of the three combinations, and it is not necessarily changed after obtaining a special mark. The third view is also not without flaws, because fundamentally, in the distinction of the three characteristics, "knowing" is listed as one of the characteristics, and in the commentary it is also said that the difference in the form of the sixteen kinds of knowing, truthfully expresses knowing itself, without mentioning at all that the ability to generate knowing is expressed. In the Sutra, it is said that the Mother of the Buddhas gives birth to the ten powers of the Tathagata, and the treatises summarize "the appearance of the Tathagata" here. Moreover, combining "the appearance of the Tathagata" with "knowing," it is said that knowing is the expression, not just saying that it produces knowing. Furthermore, if it is thought that the characteristic of knowing is the ability above combination, then the nature of combination becomes the expression of nature. If this is the case, then it is unreasonable to say that the first three characteristics are "acting characteristics" and the last characteristic is "functional characteristic," because the expression of the nature of combination also exists in the last characteristic. Moreover, the way the last characteristic is expressed is that it truthfully expresses having the characteristic, although there is no other meaning, it expresses it as if there is. It is also unreasonable to emphasize this point in particular, because the first three are also like this. These errors are also caused by regarding the expression of these marks as the characteristics of establishment and establishment. The second is the second way of expressing marks, which is to firmly grasp the reasonable aspect. The second way is divided into two types: general establishment and special expression. The first way is: there are many kinds of characteristics. For example, the heat of fire, which expresses itself as not being shared with others, is the characteristic of self-nature. For example, selflessness and impermanence, which universally apply to both dharma and non-dharma, are common characteristics. For one thing, depending on the different aspects observed, having many different opposites is the characteristic of distinguishing opposites. The main thing is that it does not pervade the meaning, and cuts off excessive pervasiveness, which is the characteristic of distinguishing different kinds. Although it does not exist in meaning, it is set as a characteristic in order to eliminate doubts in the mind, which is the characteristic of eliminating wrong thoughts. Among these characteristics, which one should be taken here? The Clear Word Treatise says: Here take the characteristic of self-nature, which is also the expression.
Tibetan
་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་དང་བྱེད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ཐ་དད་པ་གསུམ་ཆར་ཡང་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ནི་སྔ་རབས་པ་ལྟར་བྱེད་ན་བཀག་ཟིན་ལ། འོན་ཏེ་ཤེས་ཁྱད་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོར་བྱས་ནས་དེ་དག་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པའི་ངོ་བོར་གནས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་པ་སོགས་སུ་འདོད་ནའང་མི་འཐད་དེ། མདོ་ལས་ཤེས་པ་རྣམས་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུར་གསུངས་པས་ཐད་སོ་ཐད་སོར་འགལ་བས་སོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལས་མཁྱེན་པ་གསུམ་གས་ཡུམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེད་པའི་ཆེ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་ན་གཞི་ཤེས་ཀྱིས་ཆོག་པས་གཞན་གཉིས་དོན་མེད་དོ་སྙམ་པ་ལ་ཤེས་པར་བྱེད་པར་མཚུངས་ཀྱང་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་འདིའོ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱིས་སྟོན་ཞེས་འཆད་པ་ནི། ཤིན་ཏུ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་ཁྱད་མཚན་གྱིས་དམན་མཆོག་གི་ཁྱད་ཆེ་བ་ནི་ཉན་རང་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཡིན་ལ། འདིའི་གཞི་ཤེས་ནི་ཡུམ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཤེས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ཡང་ཁྱད་མཚན་གྱི་སྐབས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞི་ཤེས་མ་སྨོས་པས་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་ཏེ་དེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་ཤེས་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་དོན་བརྒྱད་བསྡུས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ མཚན་ཉིད་ཉི་ཤུ་ཉན་ཐོས་ལ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཡང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེས་དོན་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ནི་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱིས་བྱེད་པར་བཤད་པ་ཡང་ནོར་ཏེ། འགྲེལ་པར་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ཞེས་ཁྱད་མཚན་གྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པའི་སྦྱོར་བའི་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་སློབ་དཔོན་འདིས་ནོར་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་མཚན་ཉིད་འདི་དག་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ནི་ལྷ་དགའ་བར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། ཤེས་ཁྱད་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པས་ཤེས་པ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་རང་རང་ལ་ལྟོས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་མོད་འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་བཞི་བོ་འདི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་དགོས་པས། དེ་ལ་ལྟོས་ན་མཚན་ཉིད་ཐ་མ་འདི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་
Chinese
作为作用的相是知、差别和作为。其中，知的相是以三种一切智的差别，三种都是，胜母是能生如来等而知。如果按照前辈的说法，则已遮止。然而，如果认为知、差别、作为的自性相以自性来做，并且它们安住于三智的证悟自性中，所以是能生如来等，也是不合理的。因为经中说知是结合的果，所以直接地相互矛盾。另外，如果从这里以三种智知道佛母能生如来的伟大，那么以基智就足够了，另外两种没有意义，如果认为知是相同的，但它们之间的差别是这个，以差别相来显示，这种解释也是非常不合理的。因为以差别相来区分下劣和殊胜的差别大的是声闻、缘觉和和声闻缘觉和大乘的差别。而这里的基智是依靠佛母而产生如来等十六知的的大乘道。这里也是，在差别相的时候，因为阿阇黎没有说基智，所以造成了错误的根源，那个将会解释。因为不了解那个，所以在以三智归纳八义的时候，也将二十相安立于声闻。那个以前已经详细遮止了。又，如果认为从那个差别相的相要做什么，那么就显示了作为的相，以差别相来说明作为也是错误的。因为在解释中说，以差别的相所知的事物的作为，是以差别相所表示的结合的作为。因此，在相的场合，这位阿阇黎只是说了错误，如果跟随他的后面，想要如实地证悟这些相，那就只是为了让天神高兴。那么是什么呢？因为说了知、差别、作为、自性的相，所以从知到自性，如果各自相对，那么那些也会变成它们的自性和自己的相，然而这里必须将这四者说成是结合的相。如果相对于此，那么最后的相是自性，而差别是
English
The characteristics of acting are knowledge, distinction, and action. Among them, the characteristic of knowledge is that all three differences of the three omniscient ones are also known as the mother of the Victorious Ones, who gives birth to the Tathagatas, etc. If it is done according to the earlier generations, it has already been blocked. However, if one thinks that the characteristics of knowledge, distinction, and action are made into essence by the characteristics of essence, and that they abide in the essence of the realization of the three wisdoms, so they are considered to be the generators of the Tathagatas, etc., it is also unreasonable. Because the sutras say that knowledge is the fruit of combination, so they directly contradict each other. Furthermore, if one knows the greatness of the mother giving birth to the Tathagatas with the three wisdoms from this, then the base knowledge is enough, and the other two are meaningless. If one thinks that knowledge is the same, but the difference between them is this, and explains that it is shown by the distinguishing characteristic, this explanation is also very unreasonable. Because the great difference between distinguishing inferior and superior with distinguishing characteristics is that of Hearers, Solitary Realizers, and the Great Vehicle. And here, the base knowledge is the Great Vehicle path of knowing sixteen things such as the Tathagatas arising from relying on the mother. Here too, in the case of distinguishing characteristics, because the teacher did not mention the base knowledge, it caused a source of error, which will be explained. Because of not understanding that, when the eight meanings are summarized by the three wisdoms, the twenty characteristics are also established for the Hearers. That has already been thoroughly blocked before. Also, if one thinks about what the distinctive characteristic of that will do, then the characteristic of action is shown, and it is also wrong to explain action with distinguishing characteristics. Because the commentary says that the action of the things known by the characteristic of distinction is the action of the combination indicated by the distinguishing characteristic. Therefore, in the case of characteristics, this teacher only spoke of errors, and if one follows behind him and wants to realize these characteristics as they are, then it is only to make the gods happy. So what is it? Because it is said that the characteristics of knowledge, distinction, action, and essence, so from knowledge to essence, if they are relative to each other, then those will also become their own nature and their own characteristics, but here these four must be said to be the characteristics of combination. If it is relative to this, then the last characteristic is nature, and the distinction is