Tibetan
་དེས་སྐྱོ་བ་དང༌། སྔོན་དང་ཕྱི་མཐའ་མ་བརྟགས་པར་ཡུམ་ཤེས་པའི་སྤོབས་པ་ཧ་ཅང་མྱུར་བ་སྐྱེ་ཞིང་དེས་རློམ་པ་སྟེ། འདི་གཉིས་ནི་སྤོབས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྐྱོན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་ས་གཅོད་ལྟར་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཀླལ་བ་ཧ་ཧ་ཞེས་པ་རྒོད་པ་ལུས་སམ་ལུས་དང་འབྲེལ་བས་གཞན་ལ་ཀུ་རེ་བྱེད་པའི་སྟེགས་བཞིན་དུ་འདྲི་བ་སོགས་བྱེད་པའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཏེ་དེའི་རྣམ་གཡེང་དང༌། གཉེན་བཤེས་སོགས་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བདག་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་ཕན་ཚུན་ཆགས་པ་ཡུམ་འདིའི་རོ་མི་མྱོང་ངོ་ཞེས་སྟན་ལས་ལངས་ནས་གུད་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཏེ་དེའི་གཡེང་བ་དང༌། རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ལུས་ཀྱི་གསུམ་གྱིས་སྐྱེད་པའི་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་གསུམ་གྱིས་འཆད་པ་དང༌། རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་སེམས་ཀྱི་གསུམ་གྱིས་སྐྱེད་པའི་སོགས་པས་འཛིན་པ་ནས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བར་རོ། །འདི་དག་གི་གནས་ངན་ལེན་དུ་བཞག་པ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པའོ། །གསུམ་པ་ལ། གཉིས་ལས། ཐེག་ཆེན་ལས་ཉམས་པའི་རྒྱུ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པར་མ་ཞུགས་པ་ལུང་མི་སྟོན་པས་ལུང་མ་བསྟན་པ་ན་བདག་ལུང་མ་བསྟན་ཏོ། །གང་དུ་སྐྱེས་པའི་གྲོང་ལ་སོགས་པ་མ་བརྗོད་དོ་སྙམ་པ་ཡུམ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་སྟེ་མི་དད་ཅིང་སྤོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འཛིན་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཆོས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་དངོས་སོ། །འོག་མ་དྲུག་གིས་ ཡུམ་དོར་ནས་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་འཇུག་པར་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་བཞག་བ་ཙམ་མོ། །ཤིང་གི་རྩ་བ་དོར་ནས་ཡལ་ག་སོགས་ཚོལ་ན་དེ་མི་འགྲུབ་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུའི་ཡུམ་བོར་ནས་ཡལ་ག་སོགས་ལྟ་བུའི་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་འཇུག་པ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་ཡུམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པ་ཉམས་པ་དང༌། བཟང་མང་འོང་བའི་ཇོ་བོ་ལ་ཟན་སློང་བ་དོར་ནས་མི་འོང་བའམ་ངན་ཉུང་ཙམ་ལས་མི་འོང་བའི་ལས་མི་ལ་སློང་བའི་ཁྱི་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡུམ་བོར་ནས་དམན་སྡེ་ལ་འཇུག་པ་ནི། གྱ་ནོམ་པའི་རོ་འབྲས་བུ་མཆོག་གི་བདེ་བ་མྱང་པ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། སྔ་མ་ནི་རྒྱུ་དང་འདི་འབྲས་བུ་ལས་ཉམས་པའི་ལྡོག་པ་ནས་སོ། །གླང་པོ་རྙེད་པ་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་མི་བྱེད་པར་དེའི་རྗེས་ལས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཚོལ་བ་ལྟར་ཡུམ་ལས་ཐེག་ཆེན་མི་འཛིན་པར་དམན་སྡེ་ལས་དེ་འཛིན་པ
Chinese
因此感到沮丧，并且在没有考察前后始末的情况下，对般若佛母生起非常快速的理解，并因此而自负。这二者是因骄傲而产生的过失，虽然这样说，但就像断除根本一样是很好的。第二种是，身体发生变化的狂笑，即放荡不羁，身体或与身体相关联，像戏弄他人的舞台一样进行提问等，这是身体的不良状态，即其散乱。对亲友等心生散乱，依赖自他而对可喜之境相互贪恋，说“不品尝此般若佛母之味”，从座位上站起而独自离去，这是心的不良状态，即其散乱。以非理性的身体三门产生的诵读，即以这三者进行讲解。以非理性的心三门产生的等，从执持到作意之间。将这些置于不良状态是因为它们是同一方面的。第三个方面，分为两点。从大乘中退失的原因是：没有毫无过失地进入菩萨行，不说预言，当没有预言时，心想“我没有被预言”。不讲述在哪里出生的城市等等，这是背离般若佛母，即不相信并执持为舍弃的理由。这是舍弃佛法的真正原因。下面的六个方面，舍弃般若佛母而进入下劣的声闻乘，除了从反面的角度进行区分之外，没有其他差别。就像舍弃树根而寻找树枝等，那是不可能成功的。同样，舍弃了像世间和出世间功德之根本的般若佛母，而进入像树枝等的下劣声闻乘，是对般若佛母作为遍知之因的执着，即特别重视而退失。就像舍弃了能带来许多美好的施主，而去向不能带来或只能带来少量不好的佣人乞讨的狗一样，舍弃了如来一切佛法的根本般若佛母，而进入下劣的声闻乘，是从体验丰富的滋味、殊胜果位的安乐中退失。前者是从因上退失，后者是从果上退失的反面。就像得到大象时，不去了解它的特征，而是从它的足迹中寻找它的特征一样，不从般若佛母中领受大乘，而是从下劣的声闻乘中领受大乘。
English
Therefore, one feels discouraged, and without examining the beginning and the end, one develops a very quick understanding of the Prajnaparamita, and becomes arrogant because of it. These two are faults caused by pride, although it is said so, it is good like cutting off the root. The second is, the laughter of bodily transformation, which means being unrestrained, the body or related to the body, like a stage for teasing others, asking questions, etc., this is a bad state of the body, that is, its distraction. Being distracted in mind towards relatives and friends, relying on oneself and others, being mutually attached to objects of enjoyment, saying "I do not taste the flavor of this Prajnaparamita", standing up from the seat and leaving alone, this is a bad state of mind, that is, its distraction. Recitation generated by the non-rational three doors of the body, that is, explaining with these three. The non-rational three doors of the mind generate, etc., from holding to attention. Placing these in a bad state is because they are on the same side. The third aspect, divided into two points. The reason for falling away from the Mahayana is: not entering the Bodhisattva path without faults, not speaking prophecies, when there is no prophecy, thinking "I have not been prophesied". Not telling the city where one was born, etc., this is turning away from the Prajnaparamita, that is, not believing and holding it as a reason for abandoning. This is the real reason for abandoning the Dharma. The following six aspects, abandoning the Prajnaparamita and entering the inferior Sravakayana, there is no other difference except distinguishing them from the opposite perspective. Just like abandoning the root of a tree and looking for branches, etc., that is impossible to succeed. Similarly, abandoning the Prajnaparamita, which is like the root of worldly and transworldly qualities, and entering the inferior Sravakayana, which is like branches, etc., is attachment to the Prajnaparamita as the cause of omniscience, that is, paying special attention and falling away. Just like a dog abandoning a generous benefactor who can bring much good, and begging from a servant who cannot bring or can only bring a small amount of bad, abandoning the Prajnaparamita, which is the root of all the Buddhadharma of the Tathagatas, and entering the inferior Sravakayana, is falling away from experiencing the rich taste, the bliss of the supreme fruit. The former is falling away from the cause, and the latter is the opposite of falling away from the fruit. Just like when an elephant is found, one does not know its characteristics, but looks for its characteristics from its footprints, not receiving the Mahayana from the Prajnaparamita, but receiving it from the inferior Sravakayana.
Tibetan
་ཚོལ་བ་ནི། དེ་ལས་དེ་རྙེད་པ་མི་སྲིད་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐེག་པ་མཆོག་ཐེག་ཆེན་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་པའི་ལྡོག་པ་ནས་སོ། །ནོར་བུ་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་རྒྱ་མཚོ་མཐོང་ནས་དེ་རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུ་དང་སྙོམ་པ་ན་དེས་ཚིམ་ནས་རྒྱ་མཚོར་མ་ཞུགས་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནོར་བུ་ལས་མ་ཐོབ་པའི་ཉམས་པ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ། ཡུམ་དང་དམན་སྡེ་སྙོམ་པ་ན་དེས་ཚིམ་སྟེ་ཡུམ་ལ་མ་ཞུགས་པ་ན་དེ་ལས་འདོད་པའི་དོན་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་ མི་སྲིད་པས་རྟག་ཏུ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྣམ་མཁྱེན་ལས་ཉམས་པ་སྟེ་རེ་རེའི་མཐར་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱར་བ་ནི་བཅུ་ཚན་དང་པོའོ། །ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་བཟང་གི་ཚད་དང་མཉམ་པའི་ཁང་བཟང་བྱེད་འདོད་པའི་ཕྱ་མཁན་ནམ་ཤིང་བཟོ་མཁན་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེ་གཉིས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ལས་ཉམས་པ་དང༌། ཁམས་སམ་མཁར་གྱི་རྒྱལ་ཕྲན་མཐོང་ནས་འཁོར་བསྒྱུར་ཡང་འདི་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སྙམ་པ་དང༌། ཞག་དྲུག་ཅུ་པའི་འབྲས་ཆན་རྙེད་ནས་ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་འདོར་བ་དང༌། ནོར་བུ་རིན་ཐང་མེད་པ་རྙེད་ནས་ནོར་བུ་རིན་ཆུང་བ་དང་སྙོམ་པ་བཞིན་དུ་ཡུམ་བོར་ནས་དམན་སྡེ་ལས་རྣམ་མཁྱེན་ཚོལ་བ་ནི། གོང་ན་མེད་པ་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་གསུམ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ་ཉམས་པ་དྲུག་ལས་དང་པོ་གཉིས་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་གཅིག་དང་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་དང་རྣམ་མཁྱེན་དོན་དུ་གཉེར་ཡང་དེ་དག་ཡུལ་འདིའི་དོན་དང་དེ་ཁོ་ན་དེའི་རྒྱུར་མ་ཤེས་པ་ཡིན་པས། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་མ་གཉིས་དང་འོག་གི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ལས་ཉམས་པ་མི་ཟློས་པ་ནི་མདོའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་ལས་གཡེང་བའི་རྒྱུ་ནི། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པ་མང་པོ་ལ་ཞེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤོབས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བ་དང༌། ཡི་གེ་འདྲི་བ་ཉིད་ལ་ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ལ་ ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། ཡི་གེ་བྲིས་ཟིན་པ་ཙམ་ལ་ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། འདིར་ཡི་གེ་དང་ཡི་གེར་འདྲི་བའི་ཁྱད་པར་ནི་བྲིས་ཟིན་མ་ཟིན་ནོ། །ཡི་གེ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། མཉམ་དགའ་ལ་སོགས་པའམ་མ་ལ་ཡ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་སོགས་པས་ཁྱིམ་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་གྲོང༌། བཟོའི་བྱེ་བྲག་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་པའི་གྲོང་ཁྱེར། ཚོང་པ་མང་པོ་ཡོད་པའི་གྲོང་བརྡལ། རིགས་བཞི་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལྗོ
Chinese
寻求的方法是：因为不可能从中获得那个，所以在任何情况下，都会从至高无上的大乘法中退失，从因果两方面退失的相反之处开始。有些人想要得到珍宝，看到大海后，认为它和蹄印中的水一样，就满足了，没有进入大海，就像这样，因为没有从珍宝中获得想要的东西，就会发生退失。如果认为佛母和低劣的群体一样，就满足了，没有进入佛母，那么从中获得想要的意义，即遍知，是不可能的，所以总是会从想要获得的遍知中退失，在每一个的结尾加上“说”这个词，这是第一个十个。就像想要建造一座与日月轮的尺寸相当的殊胜宫殿的泥瓦匠或木匠一样，会从遍知的因和果的关联，即两者相互一致中退失。看到一个地方或城堡的小王国，也认为转轮王也是这样。找到六十天的粗米饭后，就抛弃了一百种味道的食物。找到无价的珍宝后，认为它和价值低的珍宝一样，就像这样，抛弃佛母，从低劣的群体中寻求遍知，这是从无上的法身、报身、化身三身中退失，六种退失中的前两种是追求小乘的果位，然后，第一和第三个依次追求大乘和遍知，但是他们不了解那些是这个地方的意义，以及那唯一的是它的原因。因此，从前两个因果和后面的因果中退失，不重复，这是经文的意义。第二，从大乘中散乱的原因是：执着于色、声等多种对境，产生多种分别念的勇气。仅仅是抄写文字就执着于佛母，仅仅是无事物就执着于佛母，仅仅是写完文字就执着于佛母，这里文字和抄写文字的区别在于是否写完。仅仅是没有文字就执着于佛母。以及对共同欢乐等，或者马拉雅等地方，以及等等，如一户人家等的村庄，有十八种工艺差别的城市，有很多商人的城镇，四种姓居住的地方。
English
The way to seek is: Because it is impossible to obtain that from it, in any case, one will fall away from the supreme Mahayana, starting from the opposite of falling away from both cause and effect. Some people want to obtain jewels, and after seeing the ocean, they think it is the same as the water in a hoofprint, and they are satisfied with that, and they do not enter the ocean, just like that, because they do not obtain what they want from the jewels, falling away will occur. If one thinks that the Mother Buddha is the same as the inferior group, and is satisfied with that, and does not enter the Mother Buddha, then it is impossible to obtain the meaning one wants from it, which is omniscience, so one will always fall away from the omniscience one wants to obtain, and adding the word "says" at the end of each one, this is the first ten. Just like a mason or carpenter who wants to build a magnificent palace that is the same size as the sun and moon wheels, one will fall away from the connection between the cause and effect of omniscience, that is, the two are consistent with each other. Seeing a small kingdom of a place or castle, one also thinks that the wheel-turning king is like this. After finding sixty days of coarse rice, one abandons food with a hundred flavors. After finding a priceless jewel, one thinks it is the same as a low-value jewel, just like that, abandoning the Mother Buddha and seeking omniscience from the inferior group, this is falling away from the unsurpassed Dharmakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya, the first two of the six fallings away are pursuing the fruit of the Hinayana, and then, the first and third are pursuing the Mahayana and omniscience in order, but they do not understand that those are the meaning of this place, and that the only one is its cause. Therefore, falling away from the first two causes and effects and the following causes and effects, without repetition, this is the meaning of the sutra. Second, the cause of distraction from the Mahayana is: clinging to many objects such as form and sound, giving rise to many kinds of courage of discrimination. Merely copying letters is clinging to the Mother Buddha, merely being without things is clinging to the Mother Buddha, merely finishing writing letters is clinging to the Mother Buddha, here the difference between letters and copying letters is whether or not they are finished writing. Merely being without letters is clinging to the Mother Buddha. And places such as common joy, or places such as Malaya, and so on, such as villages such as one household, cities with eighteen kinds of craft differences, towns with many merchants, and places where the four castes reside.