Tibetan
་དང༌། དེ་ནས་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་དར་བར་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་མདོ་དག་ལས། ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གང་ཞེ་ན། ལྷོ་ཕྱོགས་ནི་ཨོད་དྲའི་ཡུལ་དང༌། སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ལ་སོགས་པའོ། །བར་ཏ་ནི་ལྷོ་བྱང་གཉིས་ཀྱི་བར་རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་དབུས་སོ། །བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་བོད་ཡུལ་ཡན་ཆད་ཨུ་རྒྱན་ཁ་ཆེའི་ཡུལ་མན་ཆད་དོ། །ལྷོ་བྱང་ནི་རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པར་འདོད་དོ། །གཞན་ནི་བར་ཏ་ནི་ནི་ཤར་ཕྱོགས་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་རྒྱ་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཆད་དོ། །ཁ་ཅིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདས་ནས་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་ཡུམ་དར་བར་བྱས་པས་དང་པོར་དེར་དང༌། དེ་ནས་རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་དང་དེ་ནས་རྒྱ་དང་བོད་ལ་སོགས་པར་དར་བའོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པ་ ལོ་ལྔ་སྟོང་གནས་པ་ལ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བྱས་པས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་བཅུའོ། །དེ་རེ་རེ་ལ་ལེའུ་རེ་རེར་བྱས་པས་བཅུ་སྟེ། ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། ལུང་གི་ལེའུ་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་གསུམ་གསུམ་སྟེ་དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་ཕྱིར་མི་འོང་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་དང༌། ལྷག་མཐོང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལེའུ་གསུམ་དང༌། མངོན་པ་མདོ་སྡེ་འདུལ་བའི་ལེའུ་གསུམ་སྟེ་དགུ་དང༌། རྟགས་ཙམ་གྱི་ལེའུའོ། །ཁ་ཅིག་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པ་ན་ལྔ་བཅུ་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ལ་ནི་གཟུགས་སྟོབས་ཤེས་རབ་སོགས་འཕེལ་ལ། ཕྱི་མ་ལ་ནི་དེ་དག་འགྲིབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་དུས་ཀྱི་མཐའ་བསྟན་པ་འགྲིབ་པའི་དུས་ཀྱང་ལྔ་བཅུ་པ་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བས་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ཞེས་གདགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལྔ་སྟོང་ལས་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་གནས་པ་དང་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ནི་འགྲིབ་པའི་དུས་ཡིན་པས་དེ་གནས་དུས་ལ་མི་བགྲང་ངོ༌། །དེ་ན་ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མ་ནི་དེ་བཅུ་ཡོད་པའི་ཐ་མ་ལ་མི་ཟེར་གྱི་འགྲིབ་པའི་དུས་ཙམ་ལའོ། །ཞེས་འདོད་ལ། དེ་ཡང་ཞི་བ་འཚོའི་བཞེད་པ་སྟེ། གནོད་འཇོམས་ཆེ་བར། དེ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་གནས་པའི་དུས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱར་འགྱུར་ཏེ་ཊཱི་ཀ་འདི་དང་འགལ་བར་སྣང་བ་ཤན་ཏ་རཀྵི་ཏེའི་བསམ་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་ལེའུ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུའི་བར་ལ་དམ་པའི་ཆོས་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པའི་ལུགས་ལ་ལ་ཇི་སྐད་ལ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་འཆད་དེ། སྤྱིར་ ལོ་ལྔ་སྟོང་མཐུན་ནོ་ཞེས་རང་ལུགས་དང་གཞན་ལུགས་གཉིས་བྱས་སོ། །འདིའི་རང་ལུགས་དང་མན་ངག་རྗེས་འབྲང
Chinese
，然后说在北方地区弘扬。还有经部中说，所谓的“末五百”是什么意思呢？南方是指乌仗那国和僧伽罗洲等地。中间是指南北之间的印度中部地区。北方地区是指西藏以上，乌仗那、克什米尔以下的地方。南北是指相对于金刚座（菩提伽耶）而言的方位。另一些人解释说，中间是指东方和北方，如汉地等。有些人认为，如来佛涅槃后，圣者龙树从南方弘扬般若母经，所以最初在那里弘扬，然后是印度东方，然后弘扬到汉地和西藏等地。所谓的“末五百”是指佛法住世五千年，分成两半，所以有十个五百年。每一个五百年都对应一个章节，所以有十个章节。其中，通达、修持、教证三个章节，每个章节又分为三个小节，即阿罗汉、不还、预流三个章节，以及胜观、禅定、戒律三个章节，还有论、经、律三个章节，共九个章节，以及一个象征性的章节。有些人认为，当人们的寿命能达到一百岁时，每五十年分为两个阶段，前一个阶段是体格、力量、智慧等增长，后一个阶段是这些衰退。同样，末法时期也像后一个五十年一样衰退，所以称为“末五百”。这样一来，五千年中有两千五百年是住世时期，两千五百年是衰退时期，所以不计入住世时期。因此，“末五百”不是指十个五百年中的最后一个，而是指衰退时期。这是寂护的观点。在《摧伏大魔》中说，如来佛的教法住世时期是两千五百年，这似乎与此论典相矛盾。静命的观点是从阿罗汉章节到禅定章节之间是正法住世。讲授的方式各不相同，但总的来说，都认同五千年之说，这样区分了自宗和他宗。这是此处的自宗和他宗的传承和口诀。
English
, and then it is said to flourish in the northern regions. Also, in the sutras, what is the meaning of the so-called "final five hundred"? The southern region refers to the land of Uddiyana and the island of Simhala, etc. The middle refers to the central region of India, between the south and the north. The northern region refers to the area above Tibet and below Uddiyana and Kashmir. South and north are considered in relation to Vajrasana (Bodh Gaya). Others explain that the middle refers to the east and the north, such as the land of Han. Some believe that after the Tathagata passed away, the noble Nagarjuna propagated the Mother Prajnaparamita from the south, so it was first propagated there, then in eastern India, and then propagated to the land of Han and Tibet, etc. The so-called "final five hundred" refers to the Dharma remaining in the world for five thousand years, divided into two halves, so there are ten five hundreds. Each five hundred corresponds to a chapter, so there are ten chapters. Among them, the three chapters of understanding, practice, and scriptural transmission, each chapter is further divided into three sections, namely the three chapters of Arhat, Non-Returner, and Stream-Enterer, as well as the three chapters of Vipassana, Samadhi, and Morality, and the three chapters of Abhidharma, Sutra, and Vinaya, totaling nine chapters, and a symbolic chapter. Some believe that when people's lifespan can reach one hundred years, each fifty years is divided into two stages, the first stage being the increase of physique, strength, wisdom, etc., and the latter stage being the decline of these. Similarly, the end of the Dharma age is also like the latter fifty years, so it is called the "final five hundred." In this way, out of five thousand years, two thousand five hundred years are the period of abiding, and two thousand five hundred years are the period of decline, so it is not counted as the period of abiding. Therefore, the "final five hundred" does not refer to the last of the ten five hundreds, but only to the period of decline. This is Shantarakshita's view. In the "Great Destroyer of Harm," it is said that the period of the Tathagata's teachings abiding in the world is two thousand five hundred years, which seems to contradict this treatise. Shantarakshita's view is that the period from the Arhat chapter to the Samadhi chapter is the abiding of the true Dharma. The methods of teaching vary, but in general, they all agree with the five thousand years, thus distinguishing between one's own school and other schools. This is the lineage and oral instruction of one's own school and others here.
Tibetan
་མཐུན་ལ། ཤཱནྟི་པས་ཀྱང་ལོ་ལྔ་སྟོང་གནས་པར་བཤད་དོ། །གནོད་འཇོམས་ཆུང་བར་ལྔ་བརྒྱ་གསུམ་པ་ལ་ཕྱིར་འོང་རྒྱུན་ཞུགས་གཉིས་ཀ་འཛིན་ལ་མིང་འདོགས་ཀྱང་དང་པོ་གསུམ་ལ་འབྲས་བུ་གཅིག་དང་གཉིས་ཐོབ་པ་མང་བས་ཆོས་རྟོགས་ཤིང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མང་པའི་ཚིགས་དང༌། དེ་ནས་གསུམ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཤེས་རབ་སྒོམ་པ་དང་ཞི་གནས་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་མང་བས་སྒྲུབ་པ་དང་ལྡན་པའི་དུས་ཚིགས་དང༌། དེ་ནས་གསུམ་ལ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དར་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་བརྟེན་ཞིང་ལུང་ལ་སྤྱོད་པ་མང་བས་ལུང་གི་ཚིགས་དང༌། ཐ་མ་ལ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཡང་བཙན་པར་མི་བྱེད་ཆོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞུང་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཚུད་པར་མཚན་མ་ཙམ་ཞིག་སྤྱོད་པ་མང་བས་མཚན་མ་ཙམ་གྱི་ཚིགས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། །གཞན་ཡང་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་ཅི་ཙམ་འབྱུང་དྲིས་པའི་ལན་དུ། དེར་བྱང་སེམས་མང་དུ་འབྱུང་མོད་ཀྱི་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་འཛིན་པ་ནས་སྒོམ་པའི་བར་ནི་ཉུང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་མང་ཡང་དེར་བཤད་པའི་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མོས་པ་ཉུང་བར་འཆད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མད་པར་ སྣང་ངོ༌། །ཕྱིན་དྲུག་སོགས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་བདུན་པ་དང༌། ཚེ་འཕོས་ནས་ཀྱང་རྫོགས་བྱང་ལས་བརྩམས་པའི་གཏམ་སྐྱེ་མེད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ནི་བརྒྱད་པ་དང༌། བདུད་དང་བདུད་ཀྱི་རིས་ཀྱིས་རྫོགས་བྱང་ལས་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་དགུ་པ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་དག་གི་སྦྱིན་སོགས་སྐྱེ་བ་ནི་བཅུ་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་དམ་བཅས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པ་དང༌། རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་པ་དང༌། ཕྱི་ནང་གི་བདོག་པ་འབྲས་བཅས་སྟེར་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པ་དང༌། ཚེ་བརྗེས་ཀྱང་ཡུམ་ངེས་པར་འཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་བར་རྣམས་ཏེའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ལ་དེ་དག་ཏུ་དབྱེར་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། །སྦྱོར་བ་སྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོར་སྦྱར་རོ། །བདུད་
Chinese
相符。寂天（Shantipa）也说存在五千年。在小衰减时期，第五百零三年，持有往还和入流两种果位并命名的，最初三个时期获得一果和二果的人多，是证悟佛法并获得果位的人多的时期。之后三个时期，胜观较多，修习智慧，以及止观较多，修习禅定，以及具足戒律的人多，是具有实修的时期。之后三个时期，三藏兴盛，依靠如来所说的三藏，并且运用教理的人多，是教理的时期。最后，即使三藏也不重视，行持佛法的人们也如经中所说，没有很好地纳入修行中，只是行持一些表相，是表相的时期这样解释。另外，经中说：舍利子问如来，北方行持般若波罗蜜多母法有多少？回答说：那里菩萨虽然多，但是从受持到修习这部甚深般若波罗蜜多母法的人却很少。所说的意思是，询问般若波罗蜜多等虽然多，但是解释说在那里所说的无生灭等离戏论的信奉者很少，这似乎非常少见。 六度等无漏功德全部圆满是第七个。即使转世后，也只有讲述从圆满菩提开始的无生之语的人是第八个。魔和魔众不从圆满菩提中造作是第九个。善根，声闻和独觉不共，三轮清净的布施等产生是第十个。如实地成办发誓利益有情之事的第十一个。完全执持成熟的广大异熟果位的第十二个。通过布施内外财物及其果实来成办有情之事的第十三个。即使转世也能必定获得般若波罗蜜多母法，这些是功德之间的间隔。说是功德，也是指中间的那些。结合的功德中存在这些差别的理由是：在修习结合的时候，在所有开头都加上“结合”。魔
English
agree. Shantipa also said that it exists for five thousand years. In the minor decay period, the five hundred and third year, both the once-returner and stream-enterer are held and named, and in the first three periods, many people attain the first and second fruits, so it is a time when many people realize the Dharma and attain the fruits. After that, in the three periods, vipassana is more prevalent, and wisdom is cultivated, and shamatha is more prevalent, and samadhi is cultivated, and many people possess discipline, so it is a time of practice. After that, in the three periods, the three pitakas will flourish, relying on the three pitakas spoken by the Tathagata, and many people will use the scriptures, so it is a time of scriptures. Finally, even the three pitakas are not valued, and those who practice the Dharma do not incorporate it well into their practice as it is said in the scriptures, but only practice some appearances, so it is explained as a time of appearances. Furthermore, in the sutra it says: Shariputra asked the Tathagata, how much practice of the Prajnaparamita Mother is there in the northern direction? The answer was: Although there are many Bodhisattvas there, few people hold and practice this profound Prajnaparamita Mother. The meaning of what is said is that although there are many inquiries about Prajnaparamita and so on, it is explained that there are few believers in the non-proliferation of no birth and death, etc., which is said there, which seems very rare. The complete perfection of all the uncontaminated qualities such as the six perfections is the seventh. Even after the transference of life, only the person who speaks of the unborn words that began with complete enlightenment is the eighth. The fact that demons and demonic retinues do not create from complete enlightenment is the ninth. The generation of roots of virtue, which are uncommon to hearers and self-realizers, such as the pure giving of the three spheres, is the tenth. Actually accomplishing the meaning of the vow to benefit sentient beings as it is, is the eleventh. Completely holding the great ripening result of complete enlightenment is the twelfth. Accomplishing the benefit of sentient beings through giving away inner and outer possessions along with their fruits is the thirteenth. Even if life is transferred, one will definitely obtain the Prajnaparamita Mother, these are the intervals between the qualities. It is said to be a quality, and it also refers to those in between. The reason why there are these differences in the qualities of combination is: When practicing combination, add "combination" to the beginning of everything. Demon