Tibetan
མ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །ལམ་ཐམས་ཅད་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་པས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་བྱང་སེམས་ཀྱིས་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་པ་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་མི་སྤོང་གི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཙམ་བྱེད་པས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་སྒོམ་པའི་ཚེ་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མདའ་དྲུག་དང་འདྲ་བར་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཟག་མེད་དོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ན་ཟག་མེད་དང་ཟག་བཅས་སུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ནི། ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་པ་ལྟར་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་དང་དེར་སྐྱེ་བ་འཛིན་པ་ལྷུར་ལེན་པས་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་པ་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤོང་མི་སྤོང་གིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་པ་ནི་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་སུ་སྒོམ་པ་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་ཡིན་པས་སོ། །ལམ་ཤེས་ཀྱི་དོན་རྣམ་སོ་དྲུག་རྟོགས་པའི་ཤེས་རྣམ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་ཏེ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ཤིན་ཏུ་མ་སྤངས་ པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །ཁོ་ན་ཞེས་པ་ནི་ཟག་བཅས་སུ་འཇོག་ཚུལ་དེས་ཟག་མེད་མེད་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ལ་ཉི་སྣང་དུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་ཟག་བཅས་སུ་གསུངས་པ་ཟག་བཅས་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ལ་ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་ཟག་བཅས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དོན་རྣམ་བརྒྱ་དང་བཅུ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རྣམ་ནི་ཡང་དག་པར་སོགས་སོ། །དོན་བསྡུ་འདི་ཉི་སྣང་དང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྣམ་པ་སྤྱིའི་གྲངས་ཀྱི་དོན་བསྡུའི་འོག་ཏུ་འབྱུང་ལ། རྟོགས་དཀར་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་དང་གྲངས་དེ་ལ་ཞེས་འདི་དང་འོག་གི་སྤྱི་གྲངས་གཉིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་གྲངས་ཀྱི་དོན་བསྡུར་བཤད་པས་རྣམ་པ་སྤྱིའི་དོན་བསྡུར་འཐད་དོ། །དེ་ཡང་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་དོན་རྣམ་གྱི་དོན་བསྡུར་བྱས་ན་ཟག་མེད་ཁོ་ན་དང་གཉིས་ཀ་སོགས་སུ་བཤད་པའི་ཚུལ་མ་འགྲིགས་པས་རང་རང་གི་ཤེས་རྣམ་ལ་གཟུང་དགོས་ལ། འོན་ཀྱང་དོན་རྣམ་ཉེར་བདུན་དང་སོ་དྲུག་རྟོགས་པའི་ཤེས་རྣམ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དོན་རྣམ་སོ་བདུན་དང་སོ་བཞིར་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡང་ཟག་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དོན་བསྡུར་འགྱུར་རོ། །གཞི་ཤེས་ཀྱི་དོན་རྣམ་ཉེར་བདུན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རྣམ་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀའི་ཡིན་ན། དེའི་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པའི་སྐབས་སུ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟོན་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རང་རྒྱལ་དེས་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་གསུང་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ། བྱང་སེམས་ལ་ནི་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་རྣམས་སོགས་སོ། །རྣམ་འགྲེལ་དུ་རྩ་བར། ལྔ་དང་བཅོ་ལྔ་ཞེས་བསྒྲགས་སོ། །ཞེས་བཏོན་ནས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་འགོག་པའི་རྣམ་པ་ལ་དུས་སུ་འཁྲུལ་བ་འགོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མ་བགྲངས་པར་རྣམ་པ་བརྒྱ་དོན་གཉིས་སུ་འཆད་པ་ནི། མདོ་དང་ཉི་སྣང་གི་ཚིག་ཙམ་ཡང་མ་ངེས་པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཚིག་རང་དགར་ཕྲི་བ་འོ། །གཉིས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ་སྦྱོར་བ་པོ་གང་ཟག་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་པའི་འོག་ཏུ་ཡུམ་མཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་གསུངས་ཏེ། མཁྱེན་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཐོས་བསམ་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་མཆོག་མ་ཡིན་ལ། འདིར་བསྟན་པ་ནི་བསྒོམས་པས་བྱང་བར་བྱ་བས་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དག་གིས་རྣམ་པ་རྣམས་སྒོམ་དགོས་ན་སྦྱོར་བ་དེ་དག་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་མེད་པར་བརྗོད་མི་ནུས་པས་སོ། །ཀྱང་ནི་སྦྱོར་བ་མེད་པར་རྣམ་པ་སྒོམ་མི་ནུས་པར་མ་ཟད་སྦྱོར་བ་པོ་མེད་ན་ཡང་སྦྱོར་བ་བརྗོད་མི་ནུས་པའོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། རྣམ་པ་གསུངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་ལ་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་གང་གིས་ཐོས་པ་དེ་དག་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལ་བསྙེན་བཀུར་པའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི། ཉན་པ། ལེན་པ། འཛིན་པ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུམ་འདི་གཙོ་ཆེར་མཉན་པའི་སྣོད་ཡིན་ནོ། །གང་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དམིགས་ཏེ་གཙུག་ལག་ཁང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་བྱ་བ་བྱས་པ་དང༌། བསོད་སྙོམས་འབུལ་བ་ལ་སོགས་པས་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་དགེ་ བའི་རྩ་བ་བསྐྲུན་པ་སྟེ་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མགོན་དང་བཅས་པ་དེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཡུམ་འདི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་དག་གི་རྣ་ལམ་དུ་གྲག་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལ་བྱ་བ་བྱས་པའོ། །གང་གི་རྣ་ལམ་དུ་གྲག་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ
Chinese
是按各自不同的类别来区分的。之前已经阐述过，所有道都应由菩萨来修习，为了让一切智与菩萨亲近，在修习时，不是特意去断除烦恼，而是仅仅以威力来压制，因此是有漏的。而当声闻缘觉们修习时，为了像射出毒箭一样断除烦恼，所以说是无漏的。声闻缘觉和菩萨在修习时，之所以会转变成无漏和有漏，其真正的原因在于，如在道智的支分中所说的那样，是因为致力于阻止在轮回中受生，以及致力于执取在那里受生，而不是因为是否特意去断除具有自性的烦恼。这样一来，将基智的行相分为两种，是因为修习四谛、无常等是声闻缘觉和菩萨二者的共同之处。通达道智的三十六种行相的智慧，是因为菩萨们将烦恼视为烦恼的果实，因此没有完全断除烦恼，即在轮回中受生，所以是名言上的有漏。所谓的“唯独”，是指以安立为有漏的方式来表明没有无漏。对此，《日光论》中说以名言安立为有漏是假立的有漏，如果是具有自性的烦恼，那么有漏也会变成具有自性的。通达一切智的一百一十种行相的智慧，是如实等等。这些意义的归纳出现在《日光论》和《释论》中，在总的行相数量的意义归纳之下。而《证白论》中也说，所有行相都包含在自性和数量中，因此，将此处的总数和下面的总数二者放在一起，对所有行相的自性和数量的意义进行归纳阐述，这样对总的行相意义进行归纳是合理的。也就是说，如果对三种智慧的行相意义进行归纳，那么与所说的唯独无漏和二者等等的说法不符，因此必须取各自的智慧行相。然而，通达二十七种和三十六种意义的智慧，会转变成一切智的三十七种和三十四种意义，因此也可以对二者的有漏无漏的意义进行归纳。如果通达基智的二十七种意义的智慧是声闻缘觉和菩萨二者共有的，那么在它的道谛的行相之时
English
It is distinguished by the specific differences of each. As it has been previously explained that all paths should be cultivated by Bodhisattvas, in order for the all-knowingness itself to become familiar to Bodhisattvas, when cultivating, one does not specifically strive to abandon afflictions, but merely suppresses them with power, therefore it is with outflows. When the Hearers and Solitary Realizers cultivate, they explain that it is without outflows because they abandon afflictions like shooting arrows. The true reason why Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas transform into being with or without outflows during cultivation is, as explained in the branch of the Path Knowledge, because they diligently take on preventing birth in existence and holding onto birth there, not because of whether or not they specifically strive to abandon afflictions that are characterized as such. In this way, dividing the aspects of the Basis Knowledge into two is because cultivating the Four Truths, impermanence, etc., is common to both Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. The wisdom that realizes the thirty-six aspects of the Path Knowledge is that, because Bodhisattvas consider afflictions to be the fruit of afflictions, they have not completely abandoned afflictions, that is, being born in existence, therefore it is nominally with outflows. The term "only" indicates that the way of establishing it as with outflows shows that there is no without outflows. In this regard, the "Sunlight" states that being spoken of as with outflows in terms of categories is imputed with outflows, but if it is an affliction that is characterized as such, then with outflows would also become characterized as such. The wisdom that realizes the one hundred and ten aspects of the All-Knowingness is "correctly" and so on. This collection of meanings appears in the "Sunlight" and the "Commentary on the Compendium" under the collection of meanings of the general number of aspects. And the "White Realization" also says that the nature and number of all aspects are collected, so this and the following two general numbers are explained by comparing the nature and number of all aspects, so it is reasonable to compare the meanings of the general aspects. That is, if the meanings of the three knowledges are compared, the way of explaining only without outflows and both, etc., is not consistent, so one must take one's own wisdom aspects. However, the wisdom that realizes the twenty-seven and thirty-six aspects will transform into the thirty-seven and thirty-four aspects of the All-Knowingness, so the meanings of with and without outflows of those two can also be compared. If the wisdom that realizes the twenty-seven aspects of the Basis Knowledge is common to both Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas, then at the time of its aspect of the Truth of the Path
Chinese
如果有人问，为了显示对治烦恼障和所知障，为什么只说自己国土所包含的理由是不充分的呢？ 确实是这样，但那是就基础智的体性而言的。对于菩萨来说，则是就种性而言的。 第二个是，相等等等。 在《释量论》的根本颂中宣称：“五和十五”。 这样提出后，对于道智的止息之相，为了防止在时间上产生错乱，在没有计算非缘空性的情况下，解释为一百七十二相，这是因为对经部和《日光论》的词句都不确定，所以随意删减论典的词句。 第二个是生起特殊加行的相续的第二个，即宣说加行者补特伽罗。 第二个有三个方面，第一个是：在相的下面，宣说了听闻般若母经等的法器加行修行者。因为在三智中开示的加行都成了听闻和思维的对境，所以不是最殊胜的。这里所开示的是通过修习而得以清净的，因此如果需要通过这些特殊的加行来修习相，那么就不能说这些加行没有加行修行者。 并且，不仅没有加行就不能修习相，而且没有加行者也不能说加行。 经部的关联是：宣说了相，以及因陀罗听闻此甚深般若母经，生起了那些对过去的胜者进行承侍等觉悟。 第二个有四个：听闻、受持、读诵、如理作意。 第一个是：此般若母经主要是听闻的法器。 因为，以如来为对境，建造寺庙等，对诸佛作了特别的承侍，以及供养饮食等，对佛陀积累了善根，也就是增长了善根，并且具有大乘善知识的怙主所完全摄持的三种特点。 也就是，无论此般若母经被何种具种性的男子或女子听到，他们也对过去的胜者作了事业。 无论谁听到，他们也对如来积累了善根。 同样结合起来，就是被善知识完全摄持。
English
If someone asks, why is it insufficient to only state the reasons contained in one's own country in order to show the antidote to afflictive and cognitive obscurations? It is true, but that is in terms of the substance of the base knowledge. For Bodhisattvas, it is in terms of lineage. The second is, aspects, etc. In the root verses of the Pramāṇavārttika, it is declared, "Five and fifteen." Having stated this, regarding the aspects of the cessation of the path knowledge, in order to prevent confusion in time, explaining one hundred and seventy-two aspects without counting the non-objective emptiness, is because the words of the sutras and the Suryagarbha are not certain, so the words of the treatises are arbitrarily reduced. The second is the second of generating special application in the continuum, that is, explaining the individual who applies. The second has three aspects. The first is: below the aspects, it is said that the practitioner who cultivates the vessel application, such as listening to the Mother Prajñāpāramitā. Because the applications shown in the three knowledges have become objects of hearing and thinking, they are not supreme. What is shown here is purified through cultivation, so if it is necessary to cultivate the aspects through these special applications, then it cannot be said that these applications do not have a practitioner. Moreover, not only can the aspects not be cultivated without application, but also the application cannot be spoken without the practitioner. The connection of the sutra is: the aspects are spoken, and Indra, having heard this profound Mother Prajñāpāramitā, gave rise to the realization of serving the past victors, etc. The second has four: listening, receiving, holding, and proper attention. The first is: this Mother Prajñāpāramitā is mainly a vessel for listening. Because, focusing on the Tathāgata, building temples, etc., especially serving the Buddhas, and offering alms, etc., accumulating roots of virtue for the Buddha, that is, increasing roots of virtue, and possessing the three characteristics of being completely held by the protector of the Mahāyāna virtuous friend. That is, whichever son or daughter of a family hears this Mother Prajñāpāramitā, they also perform actions for the past victors. Whoever hears it, they also accumulate roots of virtue for the Tathāgata. Similarly, combining them, they are completely held by the virtuous friend.