Tibetan
་པ་རང་ལུགས་སོ། །ལྔ་བ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་ལྔ་བ་སྟེ་སྤང་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པ། ལྔ་པ་སྤོང་བའི་ལམ་ལ། ཆོས་བཟོད་ཀྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བདེན་པ་བཞིས་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྡུས་པ་མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་བཟོད་བཞིའོ། །འདི་ཆོས་ཤེས་རྒྱུན་མཐར་བཞག་ཀྱང་ཐུབ་དགོངས་སུ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་བཞི་དང་ཞེས་པ་ལྟར་འཕགས་སེང་གི་དགོངས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་དྲུག་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པ། དྲུག་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་སྟེ་དེ་ཁོ་ནར་ བགྲོད་པའི་ལམ་ལ་སེར་སྣ་ནས་ཤེས་འཆལ་གྱི་བར་དྲུག་དང་ཐབས་དང་སྨོན་ལམ་མ་ཡིན་པ་གཉིས་དང་སྟོབས་ཆུང་བ་དང་མི་ཤེས་པ་གཉིས་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་བཅུ་མི་སྤྱོད་པའི་སྦྱིན་པ་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་དྲུག་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ནས་བཅུའི་བར་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་སོགས་སོ། །གལ་ཏེ་སོ་བདུན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྒོམ་ལ། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ནས་སྤོང་ལམ་གྱི་བར་རྣམས་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་ཡོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་གང་ཟག་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ལ་ཡོད་པ་དང༌། མཁྱེན་པ་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་ཅེ་ན། འདི་ལ་འབུམ་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ནི་བདག་གཉིས་ཀས་སྟོང་བར་སྒོམ་ལ་དེ་འདྲ་བ་ཉན་ཐོས་ལ་མེད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་དྲན་ཉེ་སོགས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ཡོད་པས་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་འདི་མི་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་འབྲེ་གསུང་བར་གྲགས་སོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ཙམ་ཞིག་དགོངས་པར་སྣང་སྟེ། སོ་བདུན་ཉན་ཐོས་དང་སོ་བཞི་བྱང་སེམས་ལ་གཙོ་ཆེ་བས་བཤད་དོ། །ཇི་ལྟར་གཙོ་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཞེད་དོན་ནི། ཉོན་མོངས་ལས་གྲོལ་བའི་མྱང་འདས་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ལ་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་སོ་བདུན་མེད་མི་རུང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། སོ་བདུན་འདི་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་ཀྱང་གཙོ་བོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་དམིགས་རྣམ་རྫོགས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་བྱུང་བས་སོ། །རྣམ་ཐར་བརྒྱད་དང་སྙོམས་འཇུག་དགུ་དང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ནི་ ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བཞེད་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་ཀུན་མཁྱེན་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་ན་སོ་བདུན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་མི་འཇོག་ལ། དེས་ན་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་གཞན་གྱིས
Chinese
第五是各自解说的第五，即解说断道的形态。第五，在断道上，以四谛为所缘的法忍的无间道的形态，是与见断烦恼不相应的体性，即四法忍。即使将此法智置于相续的末端，也必须能够领悟，如经中所说“在见道上有四无间道”，这是圣狮的意趣。第六是各自解说的第六，即解说佛陀自身的道的形态。第六，佛陀自身的，即唯有其才能行进的道上，从悭吝到邪慧之间的六种，以及非方便和非愿二者，还有力量弱小和无知二者，即不实行十种相违品的布施等等。第二是，六道有从三种到十种的形态，如此等等。如果菩萨也修习三十七道品，并且从三解脱门到断道等也为声闻所有，那么，为何将二者安立于补特伽罗声闻和菩萨身上，并且解说智 base knowledge 和道智二者的形态呢？对此，具鬘者说，菩萨的三解脱门是修习二我空性，而声闻没有这样的修习。那么，菩萨的近念等也有这样的修习，因此是相同的。因此，这似乎是不知晓，据说是འབྲེ所说。然而，似乎只是领悟到这一点：之所以说三十七道品对声闻和三十四道品对菩萨更为主要。如何主要呢？声闻的不共意趣仅仅是从烦恼中解脱的涅槃，而为了成就它，三十七道品是不可或缺的支分。虽然这三十七道品中有对法无我的证悟，但主要宣说的是以有情无我的圆满相，而且烦恼也都是从有情我执中产生的。八解脱和九次第定以及十波罗蜜多是修习对治所知障，而菩萨的究竟意趣也是断除所知障的 सर्वज्ञ智。或者，从三十七道品的反面来说，不安立法无我的证悟。因此，以其他不共之道来证悟无我。
English
The fifth is the fifth of the individual explanations, that is, explaining the form of the path of abandonment. Fifth, on the path of abandonment, the form of the unobstructed path of Dharma-kṣānti, which is collected as the object of the four truths, is the characteristic of not being associated with the afflictions of the path of seeing, which is the four Dharma-kṣānti. Even if this Dharma-jñāna is placed at the end of the continuum, it must be able to be realized, as it is said in the scriptures, "On the path of seeing, there are four unobstructed paths," which is the intention of the noble lion. The sixth is the sixth of the individual explanations, that is, explaining the form of the path of the Buddha himself. Sixth, the path of the Buddha himself, that is, the path that only he can travel, the six from miserliness to wrong knowledge, and the two of non-skillful means and non-aspiration, and the two of weak power and ignorance, that is, the practice of not engaging in the ten opposing factors, such as generosity. The second is that the six paths have from three to ten forms, and so on. If the thirty-seven are also meditated on by the Bodhisattva, and the three doors of liberation to the path of abandonment are also present in the Śrāvakas, then why are the two established in the individuals Śrāvakas and Bodhisattvas, and the forms of the two knowledges, base knowledge and path knowledge, explained? To this, the Bhūmipa says that the three doors of liberation of the Bodhisattva are meditated on as empty of both selves, and the Śrāvakas do not have such a meditation. Then, the mindfulness of the Bodhisattva and so on also have such a meditation, so they are the same. Therefore, this seems to be unknown, it is said that 'Bre said. However, it seems that only this much is understood: the thirty-seven are said to be more important for the Śrāvakas and the thirty-four for the Bodhisattvas. How is it more important? The uncommon intention of the Śrāvakas is only the nirvāṇa of liberation from afflictions, and to accomplish it, the thirty-seven are indispensable limbs. Although there is realization of the selflessness of phenomena in these thirty-seven, it is mainly taught as the complete aspect of the selflessness of persons, and all afflictions also arise from the view of the self of persons. The eight liberations and the nine meditative absorptions and the ten pāramitās are meditated on as antidotes to the obscuration of knowledge, and the ultimate intention of the Bodhisattva is also the सर्वज्ञ jñāna that has abandoned the obscuration of knowledge. Or, from the opposite of the thirty-seven, the realization of the selflessness of phenomena is not established. Therefore, the realization of selflessness is by other uncommon paths.
Tibetan
་ཟིན་པའི་མཐུས་ཡིན་པས་སོ་བདུན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། སོ་བཞིའི་སྐབས་སུ་ལམ་དང་པོ་དང་ལྔ་པ་གཉིས་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང༌། ལྷག་མ་རྣམས་ལས་རྣམ་ཐར་དང་སྙོམས་འཇུག་ཐེག་དམན་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཤེས་སྒྲིབ་དང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྟེ། མདོར་ན་སྒྲིབ་གཉིས་མ་ལུས་པའི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་བསྟན་པས་འདི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་འགྲེལ་བའི་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གསུམ་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བཤད་པ་སྟེ་འདིའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་དང་པོར་སྟོབས་བཅུའི་རྣམ་བཤད། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་པར་བཤད། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སོ་དགུ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། སྤངས་རྟོགས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པས་གཅིག་པུ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཅིག་པུ་དང་ཁོ་ན་ཞེས་ངེས་གཟུང་གཉིས་སྨོས་པ་ནི་བསྣན་པའི་ཆེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣམ་མཁྱེན་དེ་གཅིག་པུ་ཡིན་ན་དབྱེ་བ་མི་འཐད་སྙམ་ན། རྒྱུད་ཐུན་མོང་བའི་དབྱེ་བ་བྱས་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དེ་ལ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྟོབས་སོགས་སུ་འབྱེད་དེ། འདི་ལ་བཞི། ཡོན་ཏན་གྱི་རབ་དབྱེ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན། དེ་གང་གི་ཡིན་ པ། དེ་གང་གི་ཆེད་དུ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྟོབས་ཀྱི་རྣམ་པ་བཅུའོ། །དེ་གང་ན། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ནི་གནས་དབུལ་བ་ནི་གནས་མིན་པ་དང༌། སེར་སྣས་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང༌། འཆལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་གནས་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་གནོད་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་མི་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་ནི་གནས་དང༌། སྡུག་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པ་དང༌། བཟོད་པས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། དགེ་སྡིག་གི་ལས་རྣམས་འབྱེད་པའི་ལས་དང༌། ཀུན་སློང་དང༌། ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དམན་པ་དང་ཁྱད་པར་བ་རྣམས་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་གནས་ཤིང་ཞེ་སྡང་ལ་མོས་པ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་སོགས་སུ་མོས་པའི་མོས་པའམ་འདོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། བསོད་ནམས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མི་གཡོ་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། མིག་གི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་བ
Chinese
因为已经完成的力量，三十七品是具有人无我相的，因此是基础识的相。在三十四品的时候，第一和第五道是烦恼障的对治，其余的是从小乘共同的解脱和等持，以及十度大乘不共的所知障的对治。总之，因为显示了所有二障的对治相，所以这被认为是菩萨的道智相。第三是解释遍智的相的广说之三，讲述不共的遍智的相，此处的章节很广，首先是十力的相的解释。第三有三：略说，广说，总结意义。第一是：遍智的三十九相是非常卓越的，因为没有断证的增益，所以不是与其他人共同的道，只有佛才有，所以是唯一。说“唯一”和“仅有”这两个确定词是为了强调。第二是：如果遍智是唯一的，那么分类就不合理，如果按照共同的传承来分类，那确实如此，但是特殊的道可以分为不共的力等。这有四点：功德的差别，它们的自性，它们是谁的，它们是为了什么。第一点有四点，第一是：十力的相。它们是什么呢？布施带来巨大的享受是处所，贫穷不是处所；吝啬则相反；邪淫导致堕入恶趣是处所，生于善趣不是处所；持戒则相反；害心导致相貌丑陋是处所，美丽不是处所；忍辱则相反等等；区分善恶业的业，以及动机，以及该业的异熟果的低劣和优越等等；安住于贪欲，信奉嗔恨，以及相反的情况；信奉声闻缘觉等的信奉或欲望多种多样；造作福德、非福德、不动业等等；眼界等等。
English
Because of the power that has been completed, the thirty-seven factors are characterized by the absence of self of a person, therefore they are aspects of the base consciousness. In the case of the thirty-four factors, the first and fifth paths are the antidotes to the afflictive obscurations, and the rest are the antidotes to the obscurations of knowledge common to the lesser vehicle and the perfections, and the obscurations of knowledge uncommon to the ten perfections of the great vehicle. In short, because it shows the aspects of the antidotes to all the two obscurations, this is considered the aspect of the path knowledge of a Bodhisattva. The third is the third of the extensive explanation of the aspects of omniscience, explaining the aspects of uncommon omniscience, the chapters here are extensive, and first is the explanation of the aspects of the ten powers. The third has three: brief explanation, extensive explanation, and summarizing the meaning. The first is: the thirty-nine aspects of omniscience are very excellent, because there is no increase in abandonment and realization, so it is not a path common to other people, only the Buddha has it, so it is the only one. Saying "only" and "alone" these two definite words are for emphasis. The second is: if omniscience is the only one, then the classification is not reasonable, if classified according to the common lineage, that is indeed the case, but the special path can be divided into uncommon powers, etc. This has four points: the distinction of qualities, their nature, whose they are, what they are for. The first point has four points, the first is: the aspects of the ten powers. What are they? Giving brings great enjoyment is the place, poverty is not the place; stinginess is the opposite; unchaste conduct leads to falling into the lower realms is the place, being born in the happy realms is not the place; keeping the precepts is the opposite; harmful thoughts lead to an ugly appearance is the place, beauty is not the place; patience is the opposite, and so on; distinguishing the karma of good and evil deeds, as well as the motivation, and the inferior and superior ripening fruits of that karma, and so on; abiding in desire, believing in hatred, and the opposite situation; believing in the Shravakas, Pratyekabuddhas, etc., the beliefs or desires are diverse; creating merit, non-merit, immovable karma, etc.; the eye element, etc.