Tibetan
ས་བའི་རྟེན་གྱིས་སྒོམ་པར་བཤད་ཅིང༌། དང་པོ་འདི་ལ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་གསུངས་པ་ནི་སྔ་མ་ངེས་ཀྱང༌། ཕྱི་མ་འདི་ངེས་པར་མི་བཞེད་ཀྱི་མ་བྲལ་བས་ཀྱང་སྒོམ་ནུས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་དང་འདོད་ལྷའི་རྟེན་ལ་ཡང་སྒོམ་ནུས་སམ་སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། མི་སྡུག་བསམ་གཏན་གཉིས་ན་ཡོད། །ཅེས་རྣམ་ཐར་འདི་གཉིས་རིམ་པ་ལྟར་འདོད་སའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་དང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་ལ་ས་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་དེ། དེའི་ལུགས་ཀྱིས་འདི་གཉིས་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པར་འདོད་པས་དེ་འདིར་མི་གཟུང་ངོ༌། །འོ་ན་གང་ཞེ་ན། ཀུན་ བཏུས་སུ་ཡོན་ཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་པར་སྒྲུབ་པོ། །ཞེས་ཚད་མེད་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔའི་ལྷག་མའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དེ་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། འདི་དག་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་དུ་རུང་བ་ཡང་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་རབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནོ། །ལུང་འདིས་ཉན་ཐོས་ཡིན་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་པ་ཡང་བཀག་གོ །འདི་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་ལ་ཉི་སྣང་ལས། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་གདམ་ཁ་ཅན་དུ་མཛད་པ་རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང་བཀོད་པའི་དགོངས་པ་ནི་སྔ་མ་ལ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ཡོད་པ་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་ན་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞིག་སླ་བ་ལ་དགོངས་ནས་གཟུགས་མེད་ལ་བརྟེན་པར་གསུངས་ཀྱི་དེ་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་ནི་མིན་ཏེ། འདི་གཉིས་བསམ་གཏན་གྱི་ས་པ་ཡིན་པས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སར་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དངོས་གཞི་ལ་གཟུགས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་བཏུས་སུ། དང་པོ་ལ་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའམ་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཞེས་པ་དང༌། གཉིས་པ་ལ་གཟུགས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ་བཞག་པས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཞེས་སྔ་མའི་ཚེ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་དགོས་པས་མ་བྲལ་ན་ དེ་སླ་ལ། གལ་ཏེ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པས་བྲལ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞག་དགོས་པ་དང༌། ཕྱི་མའི་ཚེ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་གཞིག་དགོས་པས་གཟུགས་མེད་ཐོབ་ན་དེ་སླ་ལ་མ་ཐོབ་ཀྱང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བློ་གཞག་དགོས་ཞེས་པ་ལྟར། སྔ་མ་གཟུ
Chinese
说是以地为所依而修习。关于这第一个，说对于欲界的贪著已经断除，而对于色界的贪著尚未断除，虽然前者是确定的，但后者并不一定这样认为，意思是即使没有断除也可以修习。菩萨是否也能以色界和欲界天神的所依来修习呢？第二个是，《俱舍论》中说：“不净定在二地有。”意思是这两种解脱次第，依次是作为对治欲界处颜色贪著和初禅处颜色贪著的修习，地也认为是依于初禅二禅。按照他们的观点，这二者认为是修习不净观，所以这里不采用。那么是什么呢？《摄类学》中说，其余的功德，无论是声闻、菩萨还是如来，都是依靠达到极致的第四禅来证得的。这样说了四无量心和五神通等其余功德的所依。这些也都可以依于禅定，所以是依于第四禅的究竟。这个教证也遮止了认为如果是声闻就只能依于初禅二禅的观点。关于这二者的所依，《日光论》中说，将禅定和无色定作为可选择的，在《庄严光明论》中也有记载，其意是前者获得无色定也可以修习，后者如果获得无色定，则容易破坏色想，所以说是依于无色界，但并非必须依于它。因为这二者是禅定的地，所以在无色界是相违的。因为在无色界的本体中，不将色作为对境，已经多次这样说了。因此，《摄类学》中说：“对于第一个，对于色的贪著没有断除或者安住也可以。”以及“对于第二个，对于色的贪著断除或者安住也可以。”意思是前者需要自己安住于色想，如果没有断除，则容易做到。如果获得无色定而断除了，也不要显现，而要安住于色想。后者需要自己破除色想，如果获得无色定，则容易做到，即使没有获得，也要安住于非色想。就像这样，前者...
English
It is said that one meditates by relying on the basis of the earth. Regarding this first one, it is said that attachment to desire has been abandoned, but attachment to form has not been abandoned. Although the former is certain, the latter is not necessarily considered so, meaning that one can still meditate even without abandoning it. Does a Bodhisattva also meditate by relying on the basis of form and desire realm deities? The second is, in the Abhidharmakosha, it says, "Impurity meditation exists in two dhyanas." This means that these two liberation sequences are, in order, the practice of counteracting attachment to the color of the desire realm and attachment to the color of the first dhyana realm. The ground is also considered to be based on the first two dhyanas. According to their view, these two are considered to be the practice of meditating on impurity, so they are not adopted here. So what is it? In the Compendium of Topics, it says that the remaining qualities, whether they are Shravakas, Bodhisattvas, or Tathagatas, are realized by relying on the fourth dhyana that has reached the ultimate perfection. Thus, it is said that the basis of the remaining qualities such as the four immeasurables and the five superknowledges. These can also be based on dhyana, so they are based on the ultimate essence of the fourth dhyana. This scripture also refutes the view that if one is a Shravaka, one can only rely on the first two dhyanas. Regarding the basis of these two, the Sunlight Treatise says that making dhyana and formless dhyana optional is also recorded in the Ornament of Light Treatise, the intention is that the former can also meditate by obtaining formless dhyana, and the latter, if one obtains formless dhyana, it is easy to destroy the perception of form, so it is said to rely on the formless realm, but it is not necessary to rely on it. Because these two are the ground of dhyana, it is contradictory in the formless realm. Because in the essence of the formless realm, it has been said many times that form is not taken as an object. Therefore, in the Compendium of Topics, it says, "For the first, it is okay to not abandon or abide in attachment to form." And "For the second, it is okay to abandon or abide in attachment to form." This means that the former needs to abide in the perception of form, and if it is not abandoned, it is easy to do so. If one obtains formless dhyana and abandons it, do not manifest it, but abide in the perception of form. The latter needs to destroy the perception of form, and if one obtains formless dhyana, it is easy to do so, and even if one does not obtain it, one must abide in the non-form perception. Like this, the former...
Tibetan
གས་མེད་ཐོབ་པ་དང་ཕྱི་མ་དེ་མ་ཐོབ་བས་ཀྱང་སྒོམ་པ་འོང་བས་སྒོམ་མཁན་གྱིས་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པ་སྲིད་ཀྱི་འདི་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་གཟུགས་མེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་སའི་དངོས་གཞིར་ཡང༌། གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ནི་བྲལ་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ལ་དེའི་འདུ་ཤེས་དང་ནི་ལྡན་ཏེ། ཞེས་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་འཇིག་པ་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་བློ་ཙམ་འཇོག་གི་དེའི་སྙོམས་འཇུག་དངོས་མི་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཀུན་བཏུས་ལྟར་བཤད་ཀྱི་ངེས་པར་མི་གཟུང་ངོ༌། །ཚུལ་འདི་ལ་མངོན་པ་བ་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་བས་ཞིབ་པར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་བཟང་བ་དང་ཁ་དོག་ངན་པ་དང་ངན་པ་དང་བཟང་པོ་རྣམས་དང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་རྣམས་ལའོ། །དེ་ལ་ཁ་དོག་བཟང་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་མཛེས་པར་སྣང་བའོ། །ཁ་དོག་ངན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ངན་པ་ནི་སྒྲ་ནས་རེག་བྱའི་བར་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །བཟང་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཆུང་ངུ་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཡོ་བྱད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །ཆེན་པོ་ནི་ཁྱིམ་ དང་གནས་ཁང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། ནང་ལྟ་བ་པོ་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་རྣམས་ལ་དེ་ལས་ཆེ་བའམ་ཆུང་བ་སོགས་སུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་བལྟ་བའོ། །འདི་ལྟར་ལྟ་བའི་ཡུལ་ནི་རང་ཉིད་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཅིག་དགོས་ལ་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མོས་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། འོ་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ཅན་ཞེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་མ་བཤིག་པ་སྟེ་དེ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་འདོད་དུ་སྦྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །འདི་ནི་མཚོན་པ་སྟེ་ས་ལས་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་ལ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། འཕགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་གནས་ཤེས་པ་དང༌། སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་གཟུགས་ལ་བལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་ལས། གཞན་ཐམས་ཅད་སྔར་དང་འདྲ་ལ་རྟེན་གྱི
Chinese
即使没有获得无色定，或者没有获得后来的定，也能进行禅修，因此禅修者有可能获得无色定，但这二者的所依不是无色。第二，关于地的正行，也是“远离对色的贪欲，不现证无色界的等至，但具有对色的认识”。意思是说，当自己对有色物的认识消失时，仅仅安住于无色界的智慧，而不会真正生起无色界的等至。这里说远离对色的贪执，其意图应按照《集论》来解释，但不一定非要这样理解。对于这种方式，一些大论师也存在误解，因此需要详细解释。第三，是对外在的微小色法，如好的颜色、坏的颜色、坏的和好的颜色，以及大的色法，也同样进行观修。其中，好的颜色是指看起来非常美丽的颜色。坏的颜色是指与此相反的颜色。坏的是指从声音到触觉之间不悦意的。好的是指与此相反的。微小的是指有情和用具的色法。大的是指房屋和住所。第四，内在的观者自己认为是有色身，然后对于大小好坏等，不确定地观看比自己更大或更小等。像这样观看的对境是自己，需要对它既有贪执又有远离，即使对它既有贪执又有远离，也因为没有获得如意自在的意愿，所以想要获得它。第五，那么，这里所说的“有色”是什么意思呢？就是自己没有完全破坏对色的认识，而是保持着它。第六，对于外在的事物，随心所欲地施加障碍的遮障，也就是对它造成障碍的对治。这是一种象征，为什么要从地开始呢？因为是为了显现殊胜的功德，为了完全熟悉修习的方法。例如，为了成就胜伏处、遍处、圣神通、无烦恼、愿处智、各别正智等。第二，无色观色的解脱，也和之前一样。其他一切都和之前一样，只是所依的
English
Even if one has not attained the formless absorptions, or has not attained the later ones, one can still meditate, so it is possible for a meditator to attain the formless absorptions, but the basis of these two is not formless. Second, regarding the actual practice of earth, it is also said, "Being free from desire for form, not manifesting the formless attainments, but possessing the perception of them." This means that when one's perception of form disappears, one merely abides in the wisdom of the formless realm, and the actual attainment of the formless realm does not arise. Here, the intention of saying to be free from attachment to form should be explained according to the Compendium of Topics, but it is not necessarily to be taken that way. Some great Abhidharma masters also have misconceptions about this method, so it needs to be explained in detail. Third, it is about external small forms, such as good colors, bad colors, bad and good colors, and large forms, which are similarly applied. Among them, a good color is one that appears very beautiful. A bad color is the opposite of that. Bad refers to what is unpleasant from sound to touch. Good is the opposite of that. Small refers to the forms of sentient beings and utensils. Large refers to houses and dwellings. Fourth, the inner observer himself perceives himself as having form, and then, regarding size, goodness, and badness, he uncertainly looks at what is larger or smaller than himself, etc. The object of observation in this way is oneself, and one needs to have both attachment and detachment towards it, and even if one has both attachment and detachment towards it, one does not obtain the power of wishful thinking, so one wants to obtain it. Fifth, then, what does "having form" mean here? It means that one has not completely destroyed the perception of form in oneself, but rather maintains it. Sixth, for external objects, the obscuration of imposing obstacles as one pleases, that is, the antidote that causes obstacles to it. This is a symbol, why does it start from earth? Because it is for manifesting special qualities, for the purpose of fully familiarizing oneself with the method of practice. For example, in order to accomplish the spheres of mastery, the spheres of exhaustion, the supernormal powers of the noble ones, freedom from afflictions, knowledge of the desired place, individual correct knowledge, and so on. Second, the liberation of formless contemplation of form is also the same as before. Everything else is the same as before, only the basis of