Tibetan
་གཉིས་དང་ལྡན་པར་རིག་པར་བྱའི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་ཡང་དག་རྟོག་པར་བྱེད་པའང་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ལྟར་གསུངས་སོ། །ཐུབ་དགོངས་ལས། ཡན་ལག་འདི་རྣམས་ལངས་པའི་ཡང་སྟེ་ལམ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ལ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་དང་ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་འཚོ་བ་དང་དྲན་པ་རྣམས་མི་སྲིད་དོ། །འོ་ན་ལམ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་བ་དེའི་ཚེ་ཡན་ལག་བརྒྱད་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པས་དེའི་རང་བཞིན་ཟག་པ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་འཐོབ་སྟེ། གང་ཐོབ་པས་ལངས་ཀྱང་སླར་ཡང་ལོག་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ཡང་དག་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་འཇུག་གོ །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉེ་པར་བཏགས་པ་ལས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཉིད་དེ་གཞན་དུ་ན་ལམ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་འགལ་ལོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་མཛོད་འགྲེལ་ལས། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་གཞག་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཡོད་ཚུལ་སྨྲས་པ་བྲིས་པར་སྣང་ལ། འོན་ཀྱང་དེ་ལས་ནི་རྟོག་པ་དང་དྲན་པ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །བྱེ་སྨྲའི་འདིའི་མགོ་མཚུངས་ཀྱི་ལན་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མེད་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་མཉམ་གཞག་ཏུ་ལོག་པའི་ངག་ སོགས་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཐོབ་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཐོབ་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཞག་ཅེས་འཆད་དོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་དང་ལུས་ངག་གི་གསུམ་སྟེ་བཞི་དང་ལྟ་བ་ནི་མཉམ་གཞག་གི་དུས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་མེད་དོ།། ཡུན་རིང་པོར་མི་སྐྱོ་བར་ཤེས་སྒྲིབ་བམ་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོར་སྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བ་དང༌། ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་རྣམས་མ་བརྗེད་པས་བྱིང་རྒོད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞི་ལྷག་གི་ལམ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་སྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང༌། མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་སྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྒྱན་ལས། དེའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟ་བུར། །རྟོགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྐྱེ། །རྣམ་གཞག་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་དང༌། །རྣམ་པར་བཞག་ལ་འཇུག་པ་དང༌། །ལས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། །ཤེས་བྱ་དག་དང་ལམ་དག་ནི། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ནི། །སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་སྒོམ་པའོ། །ཞེས་སོ། འདིར་ལས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པ་ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་གསུམ་ལུས་ངག་གི་ལས་སྨད་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ལ་བཞེད་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་བྱེ་སྨྲ་གཟུགས་ཅན་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་པ་ལ
Chinese
如是，当于具足二者之等持中，亦非说为作正思择。如前所说。于《能仁密意》中云：此等支分兴盛之最，即于道上等持者，则正思择、语、业边、活命与正念皆不应理。若如是，于趣入道时，彼时如何成为成办八支之法耶？谓由获得出世间法故，获得彼之自性无漏之非能辨识，由何所获得，虽已兴盛，然亦不复入于返还之语等，亦复入于正语等。是故，由因相而近取有因相者，即是八支，若异于此，则与等持道相违。如是宣说者，于《俱舍论释》中云：有部师等说于等持中有道之八支之理，似已书写。然由彼等则不生思择与正念。对于有部师此等同等之答复，于无非能辨识之宗派中，亦何故不立于等持中获得不入于返还之语等之因相，而获得有因相耶？如是宣说。是故，思择与身语之三，即四与见，于等持之时则非现行。于长时中不厌倦，为对治知障或修断之修习之正精进。不忘失止观与胜观及舍之因相故，为无沉掉之故，为现证止观之道之障碍之对治而修习之正念。为成办神通等功德殊胜之障碍之对治而修习之正定。于《庄严经论》中云：彼之后如何？随悟入而生，如所有性了知，及随所立而趣入，三业清净与，所知清净及道清净，是为功德殊胜之，障碍之对治修。如是说。此处所说之三业清净者，谓语业边际活命三者，是说远离身语之罪业之身语业。此二者亦为有部师所许之有色之自性者。
English
Thus, it is not to be said that one is making correct discernment in the samadhi that possesses both. As stated before. In the 'Intention of the Capable One': The most flourishing of these limbs, that is, for one who is in samadhi on the path, correct discernment, speech, the limit of action, livelihood, and mindfulness are all impossible. If so, how does it become a dharma for accomplishing the eight limbs at the time of entering the path? It is said that by obtaining the Dharma that transcends the world, one obtains the non-discriminating nature of its essence, which is without outflows. By whatever is obtained, even if it has flourished, it will not enter into speech that reverts, and it will also enter into correct speech and so on. Therefore, by the cause and the one with the cause being closely connected, it is the eight limbs themselves. If it is different from this, it contradicts the path of samadhi. As explained, in the commentary on the Treasury, the Vaibhashikas say that the way the eight limbs of the path are present in samadhi seems to be written. However, discernment and mindfulness do not arise from them. In response to the Vaibhashikas' equal beginning, in the doctrine of non-discrimination, why is it not established that one obtains the cause of not entering into speech that reverts in samadhi, and obtains the one with the cause? Thus it is explained. Therefore, discernment and the three of body and speech, that is, four and view, are not manifest at the time of samadhi. Without being weary for a long time, the correct effort of meditating as an antidote to the obscuration of knowledge or what is to be abandoned by meditation. Because the reasons for calm abiding, superior seeing, and equanimity are not forgotten, the correct mindfulness of meditating as an antidote to the obscurations for manifesting the path of calm abiding and superior seeing, because there is no sinking or excitement. The correct concentration of meditating as an antidote to the obscurations that hinder the accomplishment of special qualities such as clairvoyance. In the Ornament it says: How is it after that? Following realization arises, knowing things as they are, and entering according to what is established, the three actions are purified, and the objects of knowledge are purified, and the path is purified, this is the antidote to the obscurations of special qualities. Thus it is said. The purification of the three actions mentioned here refers to the three, the limit of speech and livelihood, which are the body and speech actions that are said to be the body and speech actions that are free from faults. These two are also considered by the Vaibhashikas to be the nature of form.
Tibetan
་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་མཛོད་འགྲེལ་དང༌། ལས་གྲུབ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་བཀག་ནས་སེམས་པ་ལ་བཞག་པས་འདི་དག་ཤེས་པ་ལ་བྱའི་བེམས་པོ་ལ་ནི་མི་བྱའོ། །འོ་ན་མཉམ་གཞག་ ལ་འདི་དག་མི་འབྱུང་པ་འགལ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་དག་ཕྱིའི་ལུས་ངག་གི་ཀུན་སྤྱོད་དངོས་སུ་སློབ་པའི་ལས་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མཉམ་གཞག་མེད་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གང་དག་ལུས་ངག་གི་ལས་བེམས་པོ་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་པ་ནི་བྱེ་སྨྲའི་གྲུབ་མཐས་བཅིངས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཅིག་ཐེག་དམན་གྱི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་སྨྲ་བ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་དོན་ལ་གནས་པའི་ཆ་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ་འདི་ནི་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འདི་དག་ལ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཡི་གེ་མངས་བས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་སྒོམ་སྤང་སྤངས་པའོ། །ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཡན་ལག་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། ལྟ་བ་ནི་མཉམ་གཞག་གི་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་དང་རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བསླང་ནས་ངག་གིས་གོ་བར་བྱེད་པས་དེ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་དང༌། ངག་གིས་བསྙད་པ་དང་འབེལ་བའི་གཏམ་གྱིས་ལྟ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་དང༌། ལས་ཀྱི་མཐས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་བྱེད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ཏུ་དང༌། འཚོ་བས་ཆོས་གོས་སོགས་ཇི་ལྟར་གནང་བ་བཞིན་ལོངས་སྤྱད་པས་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་དེ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གོ །རྩོལ་བས་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་དང༌། དྲན་པས་ཉེ་ཉོན་གྱི་བྱིང་རྒོད་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མངོན་ཤེས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒྲུབས་པས་དབང་གིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་དེ་གསུམ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡོངས་སུ་གཅོད་དང་གོ་བྱེད་དང༌། །རྣམ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་ པར་བྱེད། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ལམ་ཀྱི་ལམ་ལག་དེ་བརྒྱད་དེ། །ལྟ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོ་བྱད་བསྙུངས། །གཞན་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་འདོད། །ཉོན་མོངས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དབང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །ཞེས་སོ། །རྒྱན་སྣང་དུ། དྲན་ཉེར་བཞི་ནས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་བར་འདི་དག་ལམ་བདུན་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་བདུན་ལ་རྣམ་པ་བཞི་ནས་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཡོད་པའི་ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སོགས་སོ། །རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་འགྲེལ་བའི་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གཉིས་པ་སྟེ་བྱང་སེམས་ལ་ཡོད་པ་དང་རྗེེས་སུ་མཐུན་པ
Chinese
第二佛陀（指龙树菩萨）禁止了《宝藏论》的注释和对业的详细解释，并将它们保存在心中，因此这些是应该通过知识来理解的，而不是通过物质行为来实践的。那么，如果说这些在禅定中不会发生，这是否矛盾呢？因为这些是实际学习外在身语行为的业，并且这是指没有禅定的情况。那些认为身语之业是物质性的人，是被小乘佛教的宗派所束缚。有些人特别指出并说这是小乘的身语之业，这是宗派的虚构，并且没有区分什么是符合实际情况的，这在之前已经说过了。虽然对这些有详细的分析，但因为害怕文字过多而没有写。果实是断除修道所断之物。这八个支分也可以变成四个支分：见是完全断除禅定的分别念的支分，通过分别念的策动，用语言来表达，这是表达的支分；用语言的陈述和相关的言语使见解完全清净；以业的终结，不做不该做的事，使戒律完全清净；以生活，如法地享用衣物等，相信节俭，这三者是使他人相信的支分。通过精进断除修道所断的烦恼，通过正念断除近烦恼的沉没和掉举，通过禅定获得神通等特殊功德，以力量作为对治不顺品的方法，这三者是对治的支分。如《中边分别论》所说：完全断除和能表达，三种使他信，不顺品之对治，道之支分即八者，见和戒律与节俭，欲于他者作开示，烦恼近烦恼与力，是不顺品之对治。如是说。《庄严经论》中说：从念住二十四到八支分之间，这些是作为证明七道的方式来解释的。第二，七道有四到八种形态，这样的话，声闻乘的弟子们所具有的，就是具有一切智的道的所依，即依靠它的等等。解释一切智之相的广说之二，即与菩萨所具有的相符。
English
The Second Buddha (referring to Nagarjuna) forbade the commentaries on the Treasury Treatise and the detailed explanations of karma, and kept them in his heart, so these are to be understood through knowledge, not practiced through material actions. Then, if it is said that these do not occur in meditative equipoise, is this contradictory? Because these are the actions of actually learning the external bodily and verbal conduct, and this refers to the situation where there is no meditative equipoise. Those who believe that bodily and verbal actions are material are bound by the sectarian views of the Hinayana. Some specifically point out and say that these are the bodily and verbal actions of the Hinayana, which is a sectarian fabrication and does not distinguish what is in accordance with reality, which has been said before. Although there are detailed analyses of these, I have not written them for fear of too many words. The fruit is the abandonment of what is to be abandoned by meditation. These eight limbs can also become four limbs: view is the limb of completely cutting off the conceptual thoughts of meditative equipoise, and through the instigation of conceptual thoughts, using language to express it, this is the limb of expression; using the statement of language and related speech to make the view completely pure; with the end of action, not doing what should not be done, making the discipline completely pure; with livelihood, enjoying clothing and so on as given, believing in frugality, these three are the limbs of making others believe. Through diligence, abandoning the afflictions to be abandoned by meditation, through mindfulness, abandoning the sinking and agitation of near afflictions, through samadhi, accomplishing special qualities such as clairvoyance, using power as an antidote to unfavorable factors, these three are the limbs of antidotes. As the Madhyantavibhaga says: Completely cutting off and being able to express, the three make others believe, the antidote to unfavorable factors, the limbs of the path are these eight, view and discipline and frugality, wanting to make others understand, afflictions, near afflictions and power, are the antidotes to unfavorable factors. Thus it is said. In the Ornament of Realization, it is said that from the twenty-four mindfulnesses to the eight limbs, these are explained as a way of proving the seven paths. Second, the seven paths have four to eight forms, in this way, what the disciples of the Shravaka Vehicle possess is the basis of the path of omniscience itself, that is, relying on it and so on. The second of the extensive explanations of explaining the aspects of omniscience, that is, in accordance with what the Bodhisattvas possess.