Tibetan
བྱེད་དོ། །སྔ་མ་ལས་བཟློག་པའི་ཚེ་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ པ་དེའི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་འདི་ནི་འབད་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་དོན་དུ་སྟེ་དེའི་འོག་ཏུ་རབ་འཛིན་སོགས་སྨོས་པས་སོ། །དེ་ཡང་ནང་དུ་བྱིང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྒོད་པ་ན་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱིང་རྒོད་སེལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་སོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མ་ལུས་པར་ཉམས་པ་དང༌། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པར་འཕེལ་བ་འཐོབ་པའོ། །བཞི་པོ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྤང་བྱ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གཉིས་སྤོང་བས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ཞེས་ཕྱོགས་གཅིག་གི་མིང་གིས་བཏགས་པའམ། ཡང་ན་མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ལ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བཤད་ཅེ་ན། དེས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་ཞེས་འབྱུང་ཞིང་གནོད་འཇོམས་ཆེ་བར་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་སོ་སོར་བཤད་པའི་གསུམ་པ་སྟེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ནི། རྩོལ་བྱུང་གི་ལམ་གྱི་འོག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ལམ་འཆད་དེ། སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བའི་གཞིར་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ལམ་དེ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་ པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འོ་ན་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་ནས། ཚུལ་ཇི་ལྟར་དུ། ངོ་བོ་གང་གིས། །དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། ལུས་གཅིག་ལ་དུ་མ་དང་དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་བསྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་སྒོམ་པ་སྟེ། བརྒྱད་ནི། འདུན་པ། རྩོལ་བ། དད་པ། ཤིན་ཏུ་སྤྱངས་པ། དྲན་པ། ཤེས་བཞིན། སེམས་པ། བཏང་སྙོམས་ཏེ། སྤོང་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྒྱུར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ། །དེ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཞག་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་རྩོལ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེའི་རྟེན་དང་དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ནི་བརྟེན་པའོ། །རྟེན་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཡོད་ན་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་འདོད་པས་སོ། །བརྟེན་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་སྦྱངས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་ལས་རུང་གི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བས་སོ། །འདི་དག་གང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་འདུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤང་བྱ་ལྔ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ པས་ལྔའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྦྱོར་བའི་དང༌། གཉིས་པ་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དང༌། གསུམ་པ་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དང༌། བཞི་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དང༌། ལྔ་བ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་དུས་སུ་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དགོས་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། མི་དགོས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི། དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཕྱི་མ་བཞི་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་ཕྱི་མ་བཞི་སྤོང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་འབྱུང་ལ། མཛོད་ལས་ནི། གཙོ་བོ་སྨྲོས་པ་དེ་དག་ནི། །སྦྱོར་འབྱུང་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་སྡེ་ཚན་དང་པོ་གསུམ་ལ་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད་པ་ནི་གཙོ་ཆེ་བ་ལ་བཤད་དོ། །བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི་དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོའི་གུས་སྦྱོར་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་རྟ
Chinese
这样做。与前者相反的时候，就像睡着了一样，没有清楚地看到那样的真如的时候，就忆念执取的相。什么时候止观二者自然而然地同时进行，那个时候就忆念舍的相，这就是努力。发起精进是为了遣除沉掉，因此在它的后面提到了执取等。也就是，当内心沉没时，忆念佛像等，以提升心力的方式来执取心；当向外掉举时，忆念对轮回生厌离的事物，以安住心的方式来系缚心，这二者可以遣除沉掉。第三是，《集论》中说：“什么是自性呢？是精进。”这样说的。第四是，最初的二者使所有不顺品都衰损，最后的二者使所有顺品都增长。为什么称这四者为正断呢？因为断除已生和未生的所断，所以用一个方面的名称来命名为正断，或者如《俱舍论释》中所说：“为什么说精进是正勤呢？因为它使身语意正确地安住。”这样就出现了“正确地安住”的说法，并且在消除损害方面也是如此。第三是分别解说的第三，也就是解说神足的四种相。第三是，在勤所生道之后，阐述完全调伏三摩地的道。具有对所断和对治进行取舍的精进，就是以三摩地使心堪能，因为它是产生殊胜功德的基础。像这样，这条道就是神足的四种相。那么，以什么对境，以什么方式，以什么自性，为了什么目的而调伏心呢？第一是，将一个身体变成多个，将多个身体变成一个等神通的事业。第二是，《中边分别论》中说：“舍弃五过失，修持八作意，从依止之因生。”就像这样，修持舍弃的八作意，这八个是：欲、勤、信、轻安、念、正知、作意、舍。
English
Do so. When it is the opposite of the former, like falling asleep, when one does not clearly see suchness, then one attends to the sign of grasping. When tranquility and insight both occur simultaneously and naturally, then one attends to the sign of equanimity, and this is effort. Initiating diligence is for the purpose of eliminating sinking and excitement, therefore grasping and so on are mentioned after it. That is, when the mind sinks inward, one attends to the image of the Buddha and so on, grasping the mind in a way that elevates the mind; when it is excited outward, one attends to things that cause aversion to samsara, binding the mind in a way that abides the mind, and these two can eliminate sinking and excitement. The third is, in the Compendium of Topics it says, "What is the nature? It is diligence." So it is said. The fourth is, the first two cause all unfavorable factors to diminish, and the last two cause all favorable factors to increase. Why are these four called right abandonment? Because they abandon what is to be abandoned, both arisen and not arisen, therefore they are named right abandonment by the name of one aspect, or as it says in the Commentary on the Treasury of Knowledge, "Why is it said that diligence is right exertion? Because it causes body, speech, and mind to abide correctly." Thus the statement of "abiding correctly" appears, and it is also the same in greatly eliminating harm. The third is the third of the separate explanations, that is, explaining the four aspects of the feet of miraculous power. The third is, after the path born of effort, the path of completely subduing samadhi is explained. Having diligence that takes and abandons what is to be abandoned and what is to be cultivated is to make the mind workable with samadhi, because it is the basis for the arising of special qualities. Thus, that path is the four aspects of the feet of miraculous power. So, with what object, in what way, with what nature, and for what purpose does one subdue the mind? The first is, the activities of miraculous power such as transforming one body into many and transforming many bodies into one. The second is, in the Middle Beyond it says, "Abandoning five faults, cultivating eight mental activities, arising from the cause of reliance." Like this, cultivating the eight mental activities of abandoning, these eight are: desire, effort, faith, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity.
Chinese
调伏，因为为了断除而显现造作，所以这样说。与此相应的是因。其中最初的四种是显现欲、精进、显现信和身心堪能。这四种也依次作为所依和能依，因和果来安立。显现欲是努力的前行，因此是努力的所依，并且为了它而努力是能依。所依欲的因是信，如果具有对因果深信的信，就会希求寂止的行。能依努力的果是轻安，因为发起精进，就会生起身心堪能的轻安。这些是为了断除什么而造作呢？所断有五种。《中边论》中说：‘懈怠与及教授等，忘失沉掉与不作，及作此等为五失。’像这样，沉掉二者合为一体，所以是五种。其中第一个是加行时，第二个是加行时，第三个是寂止时，第四个是生起沉掉时，第五个是沉掉寂灭时是过失。依次是不作加行，心不入于寂止，心不成为堪能，需要时不对治沉掉，不需要时作意。这些如何断除的方式是，最初四种是懈怠的对治。那也是精进，但也是就具有因果的方面而言的。后面四种是《中边论》中说：‘莫忘所缘及了知，沉与掉举并彼除，寂静尔时当安住。’像这样，因此断除后面四种所断。第三个有两种，总的体性是，《摄集论》中说：‘什么是体性呢？是等持。’《俱舍论》中说：‘主要说者彼亦是，加行生功德诸法。’这样，第一组三个说是智慧、精进和等持，这是就主要方面说的。各自的体性是对善法的强烈希求的恭敬加行，以及精进持续的标
English
Having tamed, it is said so because it manifestly acts for the sake of abandonment. That which possesses this is the cause. Among these, the first four are manifest desire, diligence, manifest faith, and the ability of body and mind. These four are also established in order as the support and the supported, the cause and the effect. Manifest desire precedes effort, therefore it is the support of effort, and effort for its sake is the supported. The cause of the support desire is faith, for if there is faith that deeply believes in cause and effect, then one will desire the action of calming. The result of the supported effort is pliancy, for by initiating diligence, pliancy of body and mind arises. For the sake of abandoning what are these actions performed? There are five things to be abandoned. From the Madhyāntavibhāga: 'Laziness and instructions, forgetfulness, sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults.' Like this, sinking and excitement are combined into one, so there are five. Among them, the first is at the time of application, the second is at the time of applying, the third is at the time of calming, the fourth is at the time of arising of sinking and excitement, and the fifth is a fault at the time of pacifying sinking and excitement. In order, they are not applying, the mind does not enter into calming, the mind does not become capable, not attending to the antidote to sinking and excitement when needed, and attending to it when not needed. The way to abandon these is that the first four are the antidote to laziness. That is also diligence, but it is also in terms of possessing cause and effect. The latter four are from the Madhyāntavibhāga: 'Do not forget the object and know, sinking and excitement and their removal, in stillness then abide.' Like this, therefore abandon the latter four to be abandoned. The third has two, the general nature is, from the Abhidharmasamuccaya: 'What is the nature? It is samādhi.' From the Abhidharmakośa: 'Those who mainly speak are also, the qualities of application and arising.' Thus, the first three groups are said to be wisdom, diligence, and samādhi, which is said in terms of the main aspect. The individual nature is the respectful application of strong desire for virtue, and the sign of continuous diligence.