Tibetan
ནི། སྡེ་ཚན་བདུན་གྱི་དང་པོར་ལུས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་ཡུལ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ལམ་འཆད་དེ། དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འོ་ན་ཡུལ་གང་ལ། ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུས། ངོ་བོ་གང་གིས། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་ཅེ་ན། དང་པོ་ནི། ལུས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ལ་ལུས་ནི་གསུམ་ལས་ནང་གི་ལུས་ནི་ནང་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྔའོ། །གནོད་འཇོམས་ཆེ་བ་དང་ཤཱནྟི་པས་དབང་པོ་དྲུག་ལ་བྱས་པ་ཀུན་བཏུས་དང་མི་མཐུན་ནོ། །ཕྱིའི་ལུས་ནི་དབང་པོའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ལྔའོ། །ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ལུས་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔའོ། །ཚོར་བ་ནི་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་མིན་དང་འདུས་མ་བྱས་སོ། །ཐ་མ་གསུམ་གྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ལུས་གསུམ་པོ་ལ་བརྟེན་པའམ་དེ་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་བྱུང་བའོ། །དེ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་རྟེན་དུ་དང༌། བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དང་བདག་གི་ངོ་བོར་དང་བདག་ཀུན་བྱང་དུ་འགྱུར་བའི་གཞིར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུས་སོགས་བཞིའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་ སུ་བརྟགས་པའོ། །དེ་ཡང་རིགས་བྱིན་མཚན་ཉིད་དེ་གཉིས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ལ་འདོད་པ་ནི་རྟོག་གེ་ནས་བཤད་ཀྱང་སྐབས་མིན་པས། མཛོད་ལས། ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ། །མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་པས། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་དུ། དེ་དག་གི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་དང་བསྟུན་ལ། དེའི་རང་མཚན་ཡང་ལུས་འབྱུང་བ་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་དང༌། ཚོར་བ་མྱོང་བའི་དང་སེམས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་དང་ཆོས་ལ་ནི་སེམས་བྱུང་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེར་ལྟ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནས་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ནི། ལུས་སོགས་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ལ་ལུས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཞེས་བདུན་པའི་ཚིག་གི་བསྡུ་བ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་ཚུལ་ཡང་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་རོ་བམ་པ་དང་འབུས་གཞིག་པ་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་སྣང་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་ལུས་མ་ཤི་བའི་རང་གི་ལུས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་མཚན་ཉིད་དེ་ལས་མ་འདས་པའོ་ཞེས་མི་གཙང་བར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་སྟེ་ཚིག་གསུམ་ནི་འདས་མ་འོངས་དང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་གསུམ་ལ་སྦྱོར་རོ། །ཚོར་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སེམས་རྣམས་རྟེན་དང༌། དམིགས་པ་ཐ་ དད་ལས་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་བྱང་ཙམ་མོ་ཞེས་སྒོམ་པའོ། །དེ་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྒོམ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པ་དང༌། ཡིད་བྱེད་དང༌། འཐོབ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་རང་གི་ལུས་སོགས་ཁོ་ན་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དེ་ལ་དམིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་བྱང་སེམས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་དེར་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལ། བྱང་སེམས་རྣམས་དེ་དང་འབྲལ་མི་འབྲལ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་མིན་གྱི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་དང་དྲན་པའོ་ཞེས་པ་ལྟར་ལུས་སོགས་ཀྱི་རང་སྤྱི་སོ་སོར་འབྱེད་པ་དང་ཕྱེ་བ་ལྟར་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པའོ། །མཛོད་ལས། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ཤེས་རབ་སྟེ།། ཞེས་པ་ཡང་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་ཡིན་པར་དེ་ཉིད་ལས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ཤེས་སྤོང་མངོན་དུ་བྱེད་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒོམ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་ཉེས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དྲན་ཉེས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ནི་མི་འབྲལ་བ་དང་འབྲལ་བར་སྲེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྟོག་ལ་སྲེད་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་དྲན་ཉེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་སེམས་ ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་དཔྱད་པས་དེར་ཞེན་པ་ལྡོག་ལ། དེས་ན་བདག་ཆད་པར་དོགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང༌། ཆོས་དྲན་ཉེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཐུན་པ་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་པ་ན་དེ་ཉིད་ཉེར་འཚེ་ལྡོག་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དེས་བདེན་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ
Chinese
是。七个部分的第一部分，讲述对身体等事物，也就是对境完全理解的道路。其中有四种安住近念的方式。那么，对什么境？以什么方式？以什么本体？为了什么目的而理解呢？第一，从身体到法。其中，身体分为三种，内部的身体是内部的五种有色根。能摧毁损害的（གནོད་འཇོམས་ཆེ་བ།）和寂天（ཤཱནྟི་པ།）将六根作为对象，这与《摄类学》（ཀུན་བཏུས།）不一致。外部的身体不是根的所依，而是色、声等五境。内外二者的身体是作为自己根的所依的外部有色处，以及他相续的五根。感受是乐、苦、舍。心是识蕴。法是除了感受之外的所有心所，以及不相应行和无为法。最后三种的内等三种，依次是依靠于三种身体，或者以这三种为对境而产生的。这四种也依次是幼儿们认为是我的所依，我的受用之基，我的本体，以及成为我完全清净之基的理解之境。第二，以身体等四者的自相和共相，也就是通过它们来完全观察。也就是说，种姓（རིགས།）、施予（བྱིན།）和特征（མཚན།）这两个是否能起作用，在因明学中已经说过，这里不适合。因此，《俱舍论》中说：“于身受心及法等，以二特征而观察之。”（ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ། །མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་པས།།）在其自释中说：“它们的自相是自己的本体。共相是诸有为法皆是无常，诸有漏法皆是痛苦，一切法皆是空性和无我。”与之相符。它的自相也是，身体是生、住、灭的，感受是领受的，心是缘取的，对于法来说，心所等各自的本体是什么，就是观察那个。此外，从在身体上随观身体到在法上随观法之间所说的，对于在身体等上随观，称为在身体等之后随观，这是第七格的词语的集合，随观的方式也是各种形象的影像，如腐烂的尸体和被虫蛀蚀等。
English
Is. The first of the seven sections explains the path of completely understanding objects such as the body, that is, objects. Among them are the four aspects of mindfulness. So, on what object? In what way? With what essence? For what purpose is it understood? First, from the body to the Dharma. Among them, the body is divided into three, the inner body is the five inner sense faculties with form. The one who can destroy harm (གནོད་འཇོམས་ཆེ་བ།) and Shantipa (ཤཱནྟི་པ།) take the six faculties as objects, which is inconsistent with the Compendium of Topics (ཀུན་བཏུས།). The outer body is not the basis of the sense faculties, but the five objects such as form and sound. The body of both inner and outer is the outer sense base with form that serves as the basis of one's own sense faculties, and the five faculties of other continuums. Feeling is pleasure, pain, and equanimity. Mind is the aggregate of consciousness. Dharma is all mental factors other than feeling, as well as non-associated formations and unconditioned phenomena. The latter three, such as the inner of the three, are based on the three bodies in order, or arise with these three as objects. These four are also the objects of understanding that children consider to be the basis of my self, the basis of my enjoyment, my essence, and the basis of becoming my complete purification in order. Second, the self-characteristics and general characteristics of the four, such as the body, that is, to observe completely through them. That is to say, whether the two, lineage (རིགས།), giving (བྱིན།), and characteristics (མཚན།), can function or not has been said in epistemology, which is not suitable here. Therefore, the Treasury of Knowledge says: "On body, feeling, mind, and dharmas, observe with two characteristics." (ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ། །མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་པས།།) In its auto-commentary, it says: "Their self-characteristic is their own essence. The general characteristic is that all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are suffering, and all dharmas are emptiness and selflessness." In accordance with this. Its self-characteristic is also that the body is of arising, abiding, and ceasing, feeling is of experiencing, mind is of focusing, and for Dharma, whatever the essence of mental factors and so on is, that is what is observed. Furthermore, what is said from observing the body on the body to observing the Dharma on the Dharma is called observing after the body and so on for observing on the body and so on, which is a collection of words in the seventh case, and the way of observing is also images of various forms, such as rotten corpses and being eaten by insects.
Chinese
以及心中所显现的，以及自性之身未死时，自己的身体具有那样的法性，具有那样的自性，不超出那样的特征，以不净观平等性，即这三个词与过去、未来和现在的三个身体相连。感受是痛苦的，心是所依，所缘不同，从不同之处产生，所以是无常的，诸法是无我的，只是普遍的清净，这样修习。这是共同的修法，不共同的修法有三个差别：所缘、作意和获得。第一个是：声闻缘觉们只缘自己的身体等，菩萨们缘自己和他人的身体等。第二个是：声闻缘觉们作意于无常等，菩萨们不缘于法的相状而修习。第三个是：声闻缘觉们为了远离有漏的身体等而修习，菩萨们不是为了远离或不远离，而是为了成就不住涅槃。第三个是：如《集论》中所说：“什么是自性呢？是智慧和正念。”像分别身体等的自相和共相一样，不忘记地执持。如《俱舍论》中所说：“正念是近住，是智慧。”这也是说主要的。第四个是：为了知四谛、断除、现证而修习，为了进入修习而修习。像这样，身念住是了知有漏之身是苦性的根本，受念住是了知感受苦乐是不离和离贪的原因，从果的角度了知贪是苦的根本，所以断除它，心念住是了知执我的基础心，通过观察无常等来转变执着，这样就不会害怕我断灭，所以不害怕现证灭谛，法念住是了知一切杂染法是不顺的，清净法是它的对治，所以知道这是遣除损害的方法，从而生起，以这样的方式进入四谛。如《中边分别论》中所说：“为了恶趣，为了贪欲之因，为了基础，为了不愚痴，进入四谛。”
English
And what appears in the mind, and when the body of self-nature has not died, one's own body has such a Dharma nature, has such a self-nature, does not exceed such characteristics, views impurity as equality, that is, these three words are connected to the three bodies of the past, future, and present. Feelings are painful, the mind is the basis, objects are different, arising from different places, so it is impermanent, all dharmas are without self, only universal purity, thus practicing. This is the common practice, the uncommon practice has three differences: object, attention, and attainment. The first is: Hearers and Pratyekabuddhas only focus on their own bodies, etc., Bodhisattvas focus on both their own and others' bodies, etc. The second is: Hearers and Pratyekabuddhas pay attention to impermanence, etc., Bodhisattvas do not focus on the characteristics of the Dharma and practice. The third is: Hearers and Pratyekabuddhas practice only to get rid of contaminated bodies, etc., Bodhisattvas do not practice to get rid of or not get rid of them, but to achieve non-abiding Nirvana. The third is: As stated in the Compendium, "What is self-nature? It is wisdom and mindfulness." Like distinguishing the self-characteristics and common characteristics of the body, etc., holding them without forgetting. As stated in the Abhidharmakosha, "Mindfulness is close abiding, it is wisdom." This also speaks of the main thing. The fourth is: To practice in order to know the Four Noble Truths, abandon, and realize them, to practice in order to enter practice. Like this, body mindfulness is knowing that the contaminated body is the root of suffering, feeling mindfulness is knowing that feeling pleasure and pain is the cause of attachment to being inseparable and separate, knowing from the perspective of the result that attachment is the root of suffering, so abandoning it, mind mindfulness is knowing the basic mind that grasps the self, transforming attachment by observing impermanence, etc., so there is no fear of the annihilation of self, so not being afraid of realizing the cessation truth, Dharma mindfulness is knowing that all contaminated dharmas are unfavorable, and pure dharmas are their antidote, so knowing that this is the method to eliminate harm, thereby generating them, entering the Four Noble Truths in this way. As stated in the Madhyantavibhaga, "For the sake of evil realms, for the cause of desire, for the sake of the basis, for the sake of not being ignorant, enter the Four Noble Truths."