Tibetan
པ་ལ་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་པ་བ་ལ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཞན་དུ་ན་ལམ་གསུམ་ག་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སོ་དགུ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་འགྲེལ་བའི་རྒྱས་བཤད་དེ། དང་པོར་ཉན་ཐོས་ལ་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་སྤྱིར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གཞི་ཤེས་དང༌། ལམ་ཤེས་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལམ་གང་དུ་བསྒོམ་པ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་ཊཱིཀ་ཏུ། དེ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་ན་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ་ལ་གཉིས་པ་ན་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའོ་གསུམ་པ་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། དབང་པོ་རྣམས་དང་སྟོབས་རྣམས་ལ། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་གཉིས་གཉིས་སོ། །ཞེས་དང༌། རྒྱན་ལས། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་པ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི། །རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་དང༌། །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ནི་ཐོབ་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་མཐོང་ལམ་ན་བྱང་ལག་དང་སྒོམ་ལམ་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་འཇོག་པ་ནི། གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ན་ཡང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡོད་དེ། །མཛོད་ལས་ནི། སྡེ་ཚན་བདུན་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། །ལས་ནི་དང་པོ་པ་དག་དང༌། །ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་རྣམས་དང་ནི། །སྒོམ་དང་མཐོང་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱེ། །ཞེས་ཚོགས་ལམ་ན་དྲན་ཉེ་སྦྱོར་ལམ་ན་ཡང་དག་སྤོང་བ་ནས་སྟོབས་ཀྱི་བར་སྒོམ་ལམ་ནི་མཐོང་ལམ་ལས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བྱང་ལག་གོ །འཇིག་རྟེན་ ན་ལམ་ནི་འགྲོ་བས་ཕྱེ་ལ་མཐོང་ལམ་ནི་སྒོམ་ལམ་ལས་ཆེས་མྱུར་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཁ་ཅིག་དེ་དང་འདིར་བཤད་པའི་གོ་རིམ་མ་མཐུན་པས་དངོས་བསྟན་ཉན་ཐོས་ལ་མི་འགྲིག་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི་མཛོད་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པས་ཞེས་འདོད་དོ། །འདི་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མངོན་རྟོགས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་དང༌། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚུལ་མ་ཕྱེད་པའི་རྨོངས་པའི་ཁུར་གྱིས་ནོན་པའི་ང་རོ་ཡིན་ཏེ། གོ་རིམ་འདི་ནི་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་རང་འགྲེལ་དུ་བཀག་ནས་མཐོང་ལམ་ན་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཡོད་པར་མདོ་དྲངས་ནས་བསྒྲུབས་པས་སོ། །སྤྱིར་བྱེ་སྨྲ་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་འཆད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་གཅིག་པུའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་ཀྱི་ཆོས་སོ་བདུན་གང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཐམས
Chinese
认为施设的“有”是不合理的，否则，由于三道都会出现，也会过失成为三十九。第二是解释的广说，首先是总说声闻所具有的和随顺的现观之相，第二有三，即：基智、道智、现观之相的广说。第一有二，即：总义和支分义。第一有三，在哪个道上修习，事物施设的差别，词义解释。第一是，《入行论释》中说：“其中，最初生起心时修习念住，第二时修习正断，第三时修习神足。”以及，《中边论》中说：“于诸根及诸力，决择分顺二二。”以及，《现观庄严论》中说：“佛子菩提分顺法，种种品类悉皆是，恒常见道彼与此，同时获得即希求。”就像这样，也就是说，见道安立菩提分，修道安立道支，是主要的，最初也有道支。如《俱舍论》中说：“七科次第如其次，业与最初者等及，决择分顺诸者与，修与见道极明显。”也就是说，资粮道有念住，加行道有正断乃至力，修道比见道更接近菩提，因此是菩提分。世间道以行划分，见道比修道更快地行进，因此是道支这样解释。有些人认为，这和这里所说的次第不一致，因此直接显示与声闻不符，因为声闻是按照《俱舍论》中所说的来修习的。这是没有区分圣者相续中生起现证之理，以及立宗者们妄加增益之理的愚昧的重担所压迫的傲慢之声。因为这个次第是分别说者们妄加增益的，所以导师也在自释中遮止，并引用经典来成立见道中有道支。一般来说，分别说者这样解释次第，并不是认为仅仅在声闻的相续中这样生起，而是认为三十七道品在任何相续中生起时都是这样。
English
It is unreasonable to assume that the designation "having" is valid. Otherwise, since all three paths would occur, it would also be a fallacy to be thirty-nine. The second is the detailed explanation of the commentary. First, a general explanation of the aspects of realization that are present in the Hearers and in accordance with them. Second, there are three: the basis of knowledge, the path of knowledge, and a detailed explanation of the aspects of realization. The first has two: the general meaning and the meaning of the parts. The first has three: on which path to meditate, the difference of the object of designation, and the explanation of the term. The first is, in the commentary on the Entrance, it says, "There, when the mind is first generated, one meditates on mindfulness, the second on perfect abandonment, and the third on the basis of miraculous powers." And, in the Middle Extremes, it says, "For the faculties and the powers, the factors of ascertainment are two and two." And, in the Ornament, it says, "The bodhisattva's factors in harmony with enlightenment, all kinds of aspects, are always seen on that path, and it is desired to obtain them together." Like that, that is, it is mainly to establish the limbs of enlightenment on the path of seeing and the limbs of the path on the path of meditation, but there are also limbs of the path in the beginning. As it says in the Treasury, "The seven categories are in order, the actions are the first ones, and the factors in harmony with ascertainment, and the meditation and seeing are very distinct." That is, there is mindfulness on the path of accumulation, perfect abandonment from the path of preparation to the powers, and the path of meditation is closer to enlightenment than the path of seeing, therefore it is the limb of enlightenment. The worldly path is divided by going, and the path of seeing goes much faster than the path of meditation, therefore it is the limb of the path, it is explained. Some say that the order explained there and here is not consistent, therefore the direct teaching does not fit the Hearers, because the Hearers meditate as explained in the Treasury. This is the arrogant voice oppressed by the burden of ignorance of not distinguishing the way in which realization arises in the minds of the noble ones and the way in which the proponents of tenets fabricate. Because this order is fabricated by the Vaibhashikas, the teacher also refuted it in his own commentary and established that there are limbs of the path on the path of seeing by quoting sutras. In general, the Vaibhashikas explain the order in this way, not thinking that it arises only in the minds of the Hearers, but that the thirty-seven dharmas arise in any mind.
Tibetan
་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་འདོད་དེ། གཞུང་དེ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པར་བཤད་པས་སོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བཀག་པ་ཡང་ཐེག་ཆེན་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་མ་བཀག་གི། །སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཀག་པའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་མཛོད་ནས་བཤད་པ་འཁྲུལ་མེད་ཡིན་ན། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་པ་ལྡོག་པ་དང་བཟོད་ཆེན་ཐོབ་པའི་ཉན་ཐོས་ཡིན་ན་ཐེག་ཆེན་དུ་ལྡོག་མི་སྲིད་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེས་ན་བྱེ་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ལ་མདོ་དང་མི་མཐུན་པའི་འགའ་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚོགས་ལམ་ན་ སྡེ་ཚན་དང་པོ་གསུམ་དང༌། དྲོད་རྩེ་ན་དབང་པོ། བཟོད་མཆོག་ན་སྟོབས་སྒོམ་པར་ཀུན་བཏུས་སོགས་ནས་གསུངས་པ་འདི་ནི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ཡིན་གྱི་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་མ་ཡིན་ནོ།། དེས་ན་བྱེ་སྨྲའི་གྲུབ་མཐའ་ནས་བཤད་ཚད་ཉན་རང་ལ་དེ་ལྟར་འོང་བའི་ངེས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། གཞན་དུ་ན་ཉན་རང་གི་བློ་ལ་རང་རིག་མེད་པ་དང་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་མི་སྲིད་པ་དང༌། དེའི་ཕུང་སོགས་དོན་དམ་པ་རང་གིས་མི་སྟོང་པར་ཡང་འདོད་དགོས་ཏེ་མཐའ་ཡས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ལས། མིང་གི་སྒོ་ནས་རྫས་སུ་བཅུ། །དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་པ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཏིང་འཛིན་བཏང་སྙོམས་དགའ། །རྟོག་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས། །ཞེས་ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་རྫས་བཅུར་བཤད་དོ། །རང་འགྲེལ་ལས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་དག་ཐ་དད་ཅིང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་རྫས་གཉིས་ཡིན་པས་རྫས་བཅུ་གཅིག་ཡིན་ནོ།། ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། མཛོད་ལས། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནི། །བྱང་ཆུབ་དེ་དང་མཐུན་ཉིད་ཕྱིར། །སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དེ་ཕྱོགས་མཐུན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་དོན་ཏེ་གཞུང་དང་སྦྱར་བའི་ཉན་ཐོས་ལ་ ཡོད་པ་དང་རྗེས་མཐུན་གྱི་དང་པོར་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་གི་རྣམ་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལ་སྟེ་དེའི་ནང་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟོན་པ་ལ་བདུན། །དངོས་པོ་ལ་རྟོག་པ་དང༌། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་ འཛིན་སྦྱོང་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པར་སྦྱོར་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ལམ་མོ། །དང་པོ་
Chinese
都希望像那样产生，因为说与那个论典没有差别。 导师所遮止的，也不是仅仅遮止在大乘种姓中产生，而是以总体的角度而遮止的。 假设声闻的论述都是从《俱舍论》中所说，没有错谬的话，那么就必须承认声闻阿罗汉的断证会退转，以及获得大忍的声闻不可能退转到大乘。 因此，分别说部和经部的宗义对声闻的断证所作的论述，有许多与经不符之处。 这样，在资粮道上，有最初的三个部分，在暖位有根，在顶位有胜，在忍位有力，如《摄类学》等中所说，这都是总体的论述，不是仅仅大乘的论述。 因此，分别说部宗义所说的，声闻和独觉就一定要那样，哪里有这样的决定呢？ 否则，就必须承认声闻和独觉的心识没有自证，并且他们没有阿赖耶识，而且他们的蕴等不是胜义谛自性空，这是无边无际的。 第二，如《俱舍论》所说：“从名门中立为实物十，信与精进念及，智慧禅定舍与喜，寻伺与极调柔。” 这样将语业中的边际、生活三种归纳为一，而说为十种实物。 《自释》中也说：“分别说部论师认为，身语之业各自分别，并且种类不同，因此戒律的支分是两种实物，所以是十一种实物。” 第三个是，如《俱舍论》所说：“知尽与不生，菩提与之性相同，三十七品与彼相顺。” 就像这样。 第二是支分之义，即与论典相结合的声闻所具有的，以及随顺的，首先是念住的行相。 第二个分为二，分别是分别解说和意义归纳。 首先是，三种智的行相，即在那之中，显示一切智的行相有七种。 对事物进行寻伺，从勤作中产生，修习禅定，与现观相连，与现观相关联，现观，以及决择之道。 首先
English
All wish to arise in that way, because it is said that there is no difference from that treatise. What the teacher forbade was not only forbidding arising in the Mahayana lineage. It is forbidden from a general point of view. If the discussions of the Hearers are said to be from the Treasury and are without error, then it must be admitted that the abandonment and realization of the Hearer Arhats will regress, and that the Hearer who has obtained great patience cannot regress to the Mahayana. Therefore, the tenets of the Vaibhashikas and Sutrantikas have many inconsistencies with the Sutras in their discussions of the abandonment and realization of the Hearers. In this way, on the path of accumulation, there are the first three sections, at the peak of heat there is power, at the peak of forbearance there is strength, as stated in the Compendium, etc. This is a general discussion, not just a Mahayana discussion. Therefore, there is no certainty that what is said in the Vaibhashika tenets will necessarily be the case for Hearers and Solitary Realizers. Otherwise, it must be admitted that the minds of Hearers and Solitary Realizers do not have self-awareness, and that they do not have the Alaya consciousness, and that their aggregates, etc., are not ultimately empty by themselves, which is limitless. Second, as stated in the Treasury: "From the gate of names, establish ten as substances, faith and diligence, mindfulness, wisdom, samadhi, equanimity and joy, investigation and discipline, and extreme refinement." In this way, the three aspects of speech, boundary, and livelihood are summarized into one, and are said to be ten substances. The Self-Commentary also states: "According to the Vaibhashikas, the actions of body and speech are separate and of different kinds, so the limbs of discipline are two substances, so there are eleven substances." The third is, as stated in the Treasury: "Knowing exhaustion and non-arising, because Bodhi is of the same nature as it, the thirty-seven factors are in harmony with it." Like this. The second is the meaning of the limbs, that is, the aspects of mindfulness that are possessed by the Hearers who are combined with the treatise, and are in accordance with it. The second is divided into two: separate explanations and meaning summaries. The first is that the aspects of the three wisdoms, that is, among them, there are seven aspects that show the aspect of omniscience itself. Investigating things, arising from effort, cultivating samadhi, connecting to direct perception, associating with direct perception, direct perception, and the path of determination. First