Tibetan
་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང་མཛོད་ལས། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཉེན་པོ་བཞི། །ཞེས་པ་ལྟར་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་བཞི་ལ་ཞེན་པའམ་དེ་བཞི་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཞི་པོ་དེ་ལ་དྲན་ཉེ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཤིང་གཤགས་པ་ཁྱི་འུས་འཛིན་པ་ལྟར་དྲན་པས་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཡུལ་ལ་འཇོག་པས་སོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དང་པོར་དམིགས་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དེའི་རྗེས་སུ་དྲན་པས་དེ་འཛིན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་སོ་སོར་བཤདཔའི་གཉིས་པ་སྟེ་ཡང་དག་སྤོང་བཞིའི་རྣམ་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་རྟོག་པའི་ལམ་དེའི་འོག་ཏུ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལམ་འཆད་དེ། ལུས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་རང་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་ཏེ། ཞུགས་པ་ལ་སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལམ་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །འོ་ན་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་ནས། ཚུལ་ཇི་ལྟར་དུ། ངོ་བོ་གང་གིས། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྤོང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། དགེ་བ་རྣམ་བྱང་དང་མི་དགེ་བ་ཀུན་ཉོན་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་ཉོན་སྐྱེས་པ་དག་རྒྱུན་འཐུད་དུ་མི་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་དང་དེ་སྔར་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དག་མི་སྐྱེད་པ་དང༌། རྣམ་བྱང་སྐྱེས་པ་དག་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་སྔར་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དག་སྐྱེད་པ་སྟེ་བཞི་པོ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས་འདུན་པ་སྐྱེད་དོ། །འབད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཏོ། །རབ་ཏུ་འཇོག་གོ །ཞེས་བཞི་པོ་དེ་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །མདོ་འདིས་བརྩོན་འགྲུས་སྒོམ་པ་གནས་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདུན་པ་ནི་གནས་ཏེ། དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སོ། །འབད་པ་ནི་ཞི་གནས་དང་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཉེན་པོ་སྐྱོན་མེད་སྒོམ་པའི་དུས་སོ། །དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཞི་གནས་ཤས་ཆུང་བ་ན་རླུང་གི་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་དུ་སེམས་རབ་ཏུ་གཡོ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་
Chinese
བས། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ། །（修习近念）。又如《俱舍论》中说：“颠倒之对治四。” 如是，舍弃执著清净、安乐、常恒、自我的四种颠倒，以及为了贪恋有漏之身等四者，或为了获得脱离彼四者。为何称此四者为近念？有部宗认为，如劈柴者持木，狗持骨头一般，以念不忘失所缘之力的智慧安住于境。但论师认为，智慧首先将所缘一一分开，之后念才执持，因此是智慧使念安住于境。此说甚妙。第二是分别解说的第二，即宣说四正断之相。第二是，在思择事物之道的后面，阐述由精进而生的道。即从自相和共相的角度观察身体等事物，生起舍弃所应舍弃、取受对治的精进。如是，此道即是四正断之相。那么，以何为对境？以何种方式？以何种本体？为何而断？第一是，善法清净和不善法染污，已生和未生四者。第二是，以不让已生的染污相续的方式而断，以及不生起先前未生的染污，使已生的清净增长，生起先前未生的清净，即是造作此四者的因的精进。对此，经中说：生起欲乐。精进。发起精进。心极执持。极安住。如是，此四者是分别对应而说的。此经显示了精进修习与处所相连。如此，欲乐是处所，因为它是精进的前行。精进是止观和极执持以及舍的相，即缘念此三者的相，是修习无过失对治之时。此时，若胜观较强而止观较弱，则如风中之灯，心极动摇，不能清晰地见到实相，此时应缘念止的相。
English
Bas. Meditate on mindfulness closely. Furthermore, as stated in the Treasury of Knowledge, "The four antidotes to perversion." Thus, abandoning the four perversions of clinging to purity, pleasure, permanence, and self, and for the sake of clinging to the four things such as the contaminated body, or for the sake of attaining separation from those four. Why are these four called close mindfulness? The Vaibhashikas believe that just as a woodcutter holds wood and a dog holds a bone, wisdom places the object on the mind with the power of memory not forgetting the object. However, the teacher believes that wisdom first separates the objects one by one, and then memory holds them, so it is wisdom that places mindfulness close to the object. This saying is excellent. The second is the second of the separate explanations, which is the explanation of the four right abandonments. The second is that after the path of contemplating objects, the path arising from effort is explained. That is, examining objects such as the body from the perspective of their own and common characteristics, diligence arises in entering into abandoning what should be abandoned and taking up the antidote. Thus, this path is the aspect of the four right abandonments. So, what is the object? In what way? With what essence? Why abandon it? The first is the four: virtue, purity, and non-virtue, defilement, arisen and not arisen. The second is to abandon the defilements that have arisen in such a way that they do not continue, and not to generate those that have not arisen before, to increase the purity that has arisen, and to generate the purity that has not arisen before, which is to initiate the diligence that is the cause of these four. In this regard, the sutra says: Generate desire. Strive. Initiate diligence. Hold the mind firmly. Abide firmly. Thus, these four are spoken of in relation to each other. This sutra shows that diligent practice is connected with the place. Thus, desire is the place, because it precedes diligence. Diligence is the characteristic of calm abiding, holding firmly, and equanimity, that is, contemplating the characteristics of these three, is the time to practice the faultless antidote. At this time, if insight is stronger and calm abiding is weaker, then like a lamp in the wind, the mind is extremely agitated and cannot clearly see reality. At this time, one should contemplate the characteristics of calm.