Tibetan
དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་ཡུམ་ལ་རིང་བར་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་མཚན་མར་དམིགས་པ་ཉིད་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུམ་ཞེས་འབྱུང་ཡང་སྔར་ཉན་རང་གཉིས་རིང་བར་བསྟན་གྱི་དེའི་ཡུམ་རིང་ བར་མ་བསྟན་པས་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། བྱང་ཆེན་གྱི་ཆགས་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་གང་ཞེས་ཤཱ་རིའི་བུས་རབ་འབྱོར་ལ་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་དང་སོགས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་གྱི་ཕུང་པོ་དང་སྦྱིན་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་སྟོང་ངོ་ཞེས་མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་དེ་དག་ཏུ་མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང་སོགས་པས་ལྷག་མ་ལྔ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སོ་བདུན་དང༌། རྣམས་ཞེས་པ་མང་པོའི་ཚིག་ནི་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་དེས་བསྡུས་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་སྤྱོད་པ་སྟེ་ལམ་དུ་མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་ལམ་ལ་ཆགས་པ་དང༌། དང་པོ་ལ་ཡང་སྔ་མས་ནི་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པར་ཞེན་ལ་ཕྱི་མས་ནི་དེ་ལ་དུས་སུ་ཞེན་ཏེ། བྱང་ཆེན་ཐབས་མི་མཁས་པས་གཟུགས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་ན་ཆགས་པའོ། ཞེས་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་དེ་ལྟར་དང༌། གཞན་ཡང་བྱང་ཆེན་ཐབས་མི་མཁས་པས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་ན་ཆགས་པའོ། ཞེས་དང་གཞན་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་དང༌། གཞན་ཡང༌། བྱང་ཆེན་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་ན་ཆགས་པའོ། ཞེས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་གསུངས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་སྤང་བྱ་གསུམ་དང་རིམ་པ་ལྟར་རོ། །གྲགས་ཆར། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཕུང་པོ་བདག་གིས་བྱ་ནི་ བྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པ་དང༌། དེ་དག་དེས་སྟོང་པར་ཤེས་པ་དང་དུས་གསུམ་གཅིག་དང་སོ་སོར་འཛིན་པ་དང༌། སེར་སྣ་སོགས་དང་སྦྱིན་སོགས་དང༌། ཆོས་སོ་བདུན་ལ་ཆགས་པའི་སྤང་གཉེན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མདོ་དང་མི་མཐུན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་དུས་གསུམ་པའི་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་བདེན་པའི་དངོས་པོར་མ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་དང་སོགས་པས་མཐོང་བ་པོའི་བར་གྱི་ཕུང་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་དང༌། སྦྱིན་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་རྣམ་བྱང་གི་འགྲེས་ལ་ཚོགས་སྦྱོར་ན་ཡོད་པ་ཟག་བཅས་དང༌། མི་སློབ་པའི་ལམ་ན་ཡོད་པ་ཟག་མེད་དང༌། མཐོང་སྒོམ་ན་ཡོད་པ་ཟག་པ་དང་བཅས་མ་བཅས་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་སྤྱད་བྱའི་དངོས་པོ་བདེན་པར་མ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལམ་གྱི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་སྤྱད་བྱའི་ལམ་དུ་མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་ནི། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། དེས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་མིན་ཞེ་ན། བདག་འཛིན་སོགས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་སྤང་བྱར་མི་འགལ་ལོ། །ཟག་བཅས་སོགས་གསུམ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་འཆིང་བ་ཀུན་ལྡན་གྱི་སོ་སྐྱེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ ཟག་མེད་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་གཅིག་སྤངས་པའི་སོ་སྐྱེ་ལ་རིགས་བྱིན་བཞེད་ལ། ཕུང་ལྔ་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆོས་སོ་བདུན་ནོ་ཞེས་འབུམ་པ་འཆད་དོ། །འདིར་ནི་ཟག་བཅས་ཞེས་སོགས། སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་བྱ་དགོས་ལ་དེ་དག་ལ་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་གསུམ་ཡོད་པར་བཤད་པ་སྔ་མ་ཉིད་དགོངས་པའོ། །རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང་ཟག་པ་ཡོད་མེད་སོགས་ཕུང་པོ་དང་དུས་ལ་སྦྱར་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་དགོངས་པ་འདི་ལྟར་བླང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་ལ་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མཚན་མར་མི་དམིགས་པ་ནི་སྤང་བྱ་ལས་བཟློག་སྟེ་གཉེན་པོ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་ལྟ་སྒོམ་དང༌། སྤྱོད་པ་ལ་ལྟོས་པའི་སྤང་གཉེན་ནོ། །དང་པོའི་སྤང་བྱ་ནི་སྔར་བཤད་པ་དེ་ཡིན་ལ། གཉེན་པོ་ནི་ཕུང་ལྔ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་ཞེན་པ་དང་དུས་གསུམ་ལ་འདས་སོགས་སོ་སྙམ་པའི་ཞེན་པ་མེད་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང་སོགས་པས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་ངར་འཛིན་པ་སྟེ་བདག་གིས་འདི་ལ་སྤྱད་པ་དང་འདི་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་མངོན་ཞེན་མེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་ཐབས་མཁས་པས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་འདི་སྙམ་དུ་གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་དང༌། འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་དང་། བྱང་ཆེན་ཐབས་མཁས་པས་ཡུམ་ལ་སྤྱོ
Chinese
如是，声闻等以远离自证菩提之因的修行，即以修行对相执著名相，这表明是违背对治基识的。虽然有声闻等的“母”之说，但之前已说明声闻、独觉二者是远离的，并未说明其母是远离的，故如是说。经的关联是：舍利子问善现“大乘有执著还是无执著”，这是对此问题的回答。第二，以色等至识之间的蕴，以及布施至一切智之间为空性等执著名相；以及对属于三时的诸法，执著于彼等名相；以及布施等剩余五者和菩提之三十七道品；以及“等”字是多数之词，是“等”之义，因此总括了行持至一切智之间，即于道执著名相，这是不相顺之品。其中，第一个是道的对境，后者是对道的执著。第一个中，前者是执著蕴等为空无他义之我，后者是执著于彼为时。如大乘不善巧方便，若于“色空”生起执著，即是执著。如是至一切智之间。另外，大乘不善巧方便，若于过去的诸法，生起“过去的诸法”之执著，即是执著。其他二者也如是。另外，大乘以缘取之方式，从最初发心至近取，若行持布施波罗蜜多，即是执著。如是宣说至一切智之间，这也是与所断三者次第相应。名声之雨：声闻等以所取能取的蕴执著为我所，知晓是孩童所迷；以及彼等知晓彼为空性，以及执著三时为一或异；以及悭吝等与布施等；以及于三十七法生起执著之对治。彼等也是菩萨之不顺品，如此宣说与经不符。第三，色等五蕴和三时之法无常等，对于一切未成为真实事物的，仅以于彼执著，外道所遍计之我与等字所包括的见者之间的蕴等。
English
Thus, the Shravakas and others, with their practice of distancing themselves from the cause of self-realized Bodhi, that is, by focusing on the characteristics of the object of practice, demonstrate that it is contrary to the antidote base consciousness. Although there is mention of the "mother" of the Shravakas and others, it has been previously explained that the Shravakas and Pratyekabuddhas are distant, but it has not been stated that their mother is distant, hence it is said as such. The connection to the Sutra is: Shariputra asked Subhuti, "Does the Great Vehicle have attachment or no attachment?" This is the answer to that question. Secondly, the aggregates from form and so on to consciousness, and from generosity to omniscience, are perceived as empty, thus clinging to names; and clinging to the names of all phenomena belonging to the three times; and generosity and so on, the remaining five and the thirty-seven factors of enlightenment; and the word "and" is a word of plurality, meaning "etc.", therefore summarizing the practice up to omniscience, that is, clinging to names on the path, which is the unfavorable aspect. Among them, the first is the object of the path, and the latter is attachment to the path. In the first, the former clings to the aggregates and so on as empty of a self with a different meaning, and the latter clings to it as time. If a Bodhisattva of the Great Vehicle, unskilled in means, develops attachment to "form is empty," that is attachment. Thus, it is up to omniscience. Furthermore, if a Bodhisattva of the Great Vehicle, unskilled in means, develops attachment to the past phenomena as "past phenomena," that is attachment. The other two are also like that. Furthermore, if a Bodhisattva of the Great Vehicle, with a focused mind, from the initial generation of the mind to the near attainment, practices the perfection of generosity, that is attachment. Thus, it is said up to omniscience, which also corresponds to the three to be abandoned in order. Rain of Fame: The Shravakas and others cling to the aggregates of the apprehended and the apprehender as "mine," knowing it to be the delusion of children; and they know that they are empty of it, and cling to the three times as one or different; and miserliness and so on, and generosity and so on; and the antidote to attachment to the thirty-seven dharmas. These are also unfavorable aspects of the Bodhisattva, and such an explanation is inconsistent with the Sutra. Thirdly, the five aggregates of form and so on, and the impermanence and so on of the phenomena of the three times, for all that has not become a true entity, merely by clinging to it, the self fabricated by other heretics and the aggregates and so on between the seer included in the word "etc."
Chinese
观空性，以及从布施到一切智之间的清净之道的修习，在资粮道中存在的是有漏，在无学道中存在的是无漏，在见道和修道中存在的是有漏和无漏二者的体性，对于所有未转变为真实的所行对境，仅仅以观其为道之对境来成办，即以所行之道而执著其相，这是与对治基智不相顺的方面，因为它是应当断除的。如果说它是人我执的对治，所以不是所断，那么，即使它是人我执等的对治，但由于颠倒地执著色等自性，因此，虽然它不是证悟人无我的所断，但与证悟法无我的所断并不相违。对于有漏等三者，依次是束缚一切具足的异生和圣者们的 以无漏世间道，像断除下地烦恼那样的，对于断除一部分的异生，认为是种姓施予者。五蕴是入流果等的果，是三十七道品，十万颂这样讲。这里说有漏等，对于布施等菩提分，需要做解释，并且对于那些也如先前所说，有道的三个阶段，这是先前的意图。在《现观庄严论》中，也像将有漏无漏等与蕴和时间相联系一样，但应按此意图理解。第二，分三，第一是，菩萨们亲近般若波罗蜜多的理由，不执著于相，这表明它是与所断相反的对治。第二，分二，一般是见修，以及与行持相关的所断和对治。第一的所断是先前所说的那些，对治是不执著于五蕴，即执著于色等，以及不执著于三时，即认为是过去等，以及不执著于布施以及等等的一切智之间，即我执，即没有我以行持此，我将获得此的显现执著，即大菩萨以方便善巧行持般若波罗蜜多时，不认为这是色，名为色，以及不认为过去的法，名为过去的法，以及大菩萨以方便善巧行持般若波罗蜜多时。
English
To contemplate emptiness, and to practice the pure paths from generosity to omniscience, what exists in the accumulation path is contaminated, what exists in the path of no more learning is uncontaminated, and what exists in the seeing and meditation paths is the nature of both contaminated and uncontaminated. For all objects of practice that have not become truly real, merely accomplishing by focusing on them as objects of the path, that is, perceiving them as characteristics of the path to be practiced, is an opposing aspect to the wisdom of the basis, because it is what should be abandoned. If it is said that it is the antidote to self-grasping, so it is not what should be abandoned, then even if it is the antidote to self-grasping and so on, because of wrongly engaging in the nature of forms and so on, although it is not what should be abandoned in realizing the selflessness of persons, it is not contradictory to what should be abandoned in realizing the selflessness of phenomena. For the three, contaminated and so on, in order, the ordinary beings and noble ones who possess all bonds, With the uncontaminated worldly path, like the great afflictions of the lower realms being abandoned, it is held that the ordinary beings who have abandoned one aspect are those who bestow lineage. The five aggregates are the fruits of stream-enterers and so on, the thirty-seven factors of enlightenment, so the Hundred Thousand Verses explain. Here, it says contaminated and so on. For generosity and so on, the aspects of enlightenment, it is necessary to make an explanation, and for those also, as previously explained, there are three stages of the path, this is the previous intention. In the Ornament of Clear Realization, it seems that contaminated and uncontaminated and so on are connected to the aggregates and time, but it should be understood according to this intention. Second, in three parts, the first is, the reason why bodhisattvas are close to the Mother, not focusing on characteristics, this shows that it is the antidote, the opposite of what should be abandoned. Second, in two parts, generally, seeing and meditation, and the abandonments and antidotes that depend on conduct. The abandonment of the first is what was previously explained, the antidote is not clinging to the five aggregates, that is, clinging to forms and so on, and not clinging to the three times, that is, thinking of them as past and so on, and not clinging to generosity and so on, up to omniscience, that is, self-grasping, that is, not having the manifest clinging of thinking, "I will practice this, and I will obtain this," that is, when the great bodhisattva skillfully practices the Mother, he does not think, "This is form, called form," and does not think, "The past phenomena are called past phenomena," and when the great bodhisattva skillfully practices the Mother,