Tibetan
་བྱེ་སྨྲ་སོགས་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཙམ་དེས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ལ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བས་ཅི་བྱ་ཞེས་རྩོད་པའི་ལན་དུ། སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་ན་ཉོན་མོངས་བཅོམ་པའི་དགེ་སློང་མེད་པ་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང༌། འགྲེལ་ཆེན་ལས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་སོགས་ཀྱི་མདོ་དྲངས་ནས་བདེན་པ་བཞི་མི་རྟག་སོགས་སུ་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་མི་ལྡོག་ཅིང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་མི་འཆད་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཆེས་གསལ་བར་བསྒྲུབས་སོ། །རྩ་བ་ལས་ཀྱང༌། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡི། །མུན་པའི་གཉེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད། ཅེས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོ་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་དགོས་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་འཇུག་ལས་བྱེ་སྨྲ་དང་མདོ་སྡེ་པ་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ལམ་དེ་ལས་གཞན་ཉན་རང་ལ་མེད་ན་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་སྤོང་པ་སོགས་མེད་པར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་བརྗོད་ནས། རང་ལུགས་ལ་དེ་དག་གི་ལམ་ཡང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་དུ་བཞེད་པ་འཆད་མི་ཤེས་པར་གཞུང་དེ་ལས་ཉན་རང་ལ་འཕགས་པ་མེད་པར་བསྟན་ཅེས་པ་ནི་རང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་སྟེ། འདིར་ནི་མངས་སུ་དོགས་པས་མ་སྤྲོས་སོ། །བདུན་བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡང་དག་པར་དགྲ་ བཅོམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང༌། གནས་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཡོད་པ། །ཉོན་མོངས་དུག་ཆེན་ཅིས་མི་འབྱུང༌། །ཐ་མལ་འདུག་པའང་ཉོན་མོངས་པའི། །སྦྲུལ་གདུག་རྣམས་ཀྱིས་ཟིན་པར་འགྱུར། །སྡུག་ཅེས་པ་ལས་ཆགས་པ་འགྱུར། །དེ་ལས་བཟློག་པས་འདོད་ཆགས་བྲལ། །སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་དབེན་བར། །མཐོང་ན་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། ཞེས་བཤད་དོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གཟུང་པར་དགོངས་ནས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དཔལ་ལྡན་ཟླ་གྲགས། ཛ་ཡ་ཨ་ནན་ཏ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷ། ཤེར་འབྱུང༌། དགེ་བ་ལྷ། བི་མ་ལ་མི་ཏྲ་རྣམས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་མདོ་དང་བྱམས་པས་ཉན་རང་གིས་ཆོས་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། འོ་ན་ལུང་གཞན་ལས། ཁུར་ཁྱེར་བ་ཡི་ག
Chinese
对于毗婆沙宗等将四谛、无常等理解为十六种行相，仅仅如此就能解脱，因此争辩说，见到事物没有自性有什么用呢？作为对这个争辩的回答，经中广说，如果不证悟空性，就没有断除烦恼的比丘等。在《释论》中也引用了《金刚经》等的经典，广说如果将四谛观修成无常等，烦恼不会退转，也不会停止在轮回中受生，从而非常清楚地论证了声闻缘觉证悟了法无自性。在根本颂中也说：“烦恼所知二障之，黑暗劲敌即空性。”意思是说，对于两种障碍的对治，需要证悟法无自性。这样，《入行论》中如果像毗婆沙宗和经部宗所认为的那样，声闻缘觉没有无常等的道，那么就会有声闻缘觉没有断除烦恼等的过失。驳斥了这种观点，并阐述了自宗认为他们的道也是证悟空性的道，如果不理解这一点，就说经中显示声闻缘觉没有殊胜之处，这只是在宣扬自己的真实见解，这里因为害怕繁琐，所以不再赘述。《七百颂般若经》的注释中也说：“仅仅见到无生平等性，就是真正的阿罗汉。”龙树论师也说：“有住心识者，烦恼大毒岂不生？庸常住亦为，暴恶蛇所缠。说苦则生贪，反之则离贪。如幻化生者，若见寂灭矣。”意思是说，对于蕴等没有真实生起的事物，如果观修无常等，贪欲等就会平息，但那不是真实的，而是声闻乘为了引导众生进入大乘而这样说的。这样，圣天、扎亚阿难达、寂天论师、狮子贤、善天、毗玛拉米扎等都认为声闻缘觉证悟了法无自性。第三，如果经部和慈氏菩萨说声闻缘觉没有证悟法无我，那该如何解释呢？那么其他经文中说：“负重者之
English
As for the Vaibhashika school and others, they understand the Four Noble Truths, impermanence, etc., as sixteen aspects, and merely by that, they will be liberated. Therefore, they argue, what is the use of seeing that things have no self-nature? As an answer to this argument, the sutras extensively state that if emptiness is not realized, there will be no monks who have destroyed the afflictions, etc. In the Great Commentary, the Diamond Sutra and other sutras are also quoted, extensively stating that if the Four Noble Truths are meditated upon as impermanence, etc., the afflictions will not be reversed, and the cycle of rebirth will not cease. Thus, it is very clearly proven that the Hearers and Solitary Realizers realize the absence of self-nature of phenomena. In the root text, it is also said, "The enemy of the darkness of the afflictive and cognitive obscurations is emptiness." This means that for the antidote to the two obscurations, it is necessary to realize the absence of self-nature of phenomena. Thus, in the Bodhisattvacharyavatara, if the Hearers and Solitary Realizers do not have the path of impermanence, etc., as the Vaibhashika and Sautrantika schools believe, then there will be the fault that the Hearers and Solitary Realizers do not abandon the afflictions, etc. This view is refuted, and it is explained that in our own system, their path is also considered to be the path of realizing emptiness. If this is not understood, and it is said that the sutras show that the Hearers and Solitary Realizers have no superior qualities, this is only proclaiming one's own true view. Here, because of the fear of prolixity, I will not elaborate further. In the commentary on the Seven Hundred Prajnaparamita Sutra, it is also said, "Merely seeing the unborn equality is the true Arhat." Nagarjuna also said, "If there is a mind with abiding, how can the great poison of afflictions not arise? Even ordinary dwelling is seized by fierce snakes of afflictions. Saying 'suffering' causes attachment, and the opposite causes detachment. Like an illusion-born being, if one sees emptiness, one will attain nirvana." This means that for phenomena such as the aggregates that have not truly arisen, if one meditates on impermanence, etc., greed and other afflictions will be pacified, but that is not true. Rather, the Hearers are spoken to in that way with the intention of leading them to the Great Vehicle. Thus, Aryadeva, Jaya Ananda, Shantideva, Simhabhadra, Devadeva, Vimalamitra, and others believe that the Hearers and Solitary Realizers realize the absence of self-nature of phenomena. Third, if the sutras and Maitreya say that the Hearers and Solitary Realizers do not realize the absence of self of phenomena, how should that be interpreted? Then, in other sutras, it says, "The one who carries the burden"
Tibetan
ང་ཟག་ཡོད། །རྟག་གམ་མི་རྟག་བརྗོད་མི་བྱ། ཞེས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་དྲང༌། དེ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པས་དགོངས་པ་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་སྐྲག་པའི་དོན་སྨྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་མི་རྟག་སོགས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉན་རང་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པར་ བཞག་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་བདག་མེད་དེ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་མེད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་སུ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པའི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལས་དེ་དག་ལ་ལམ་གཞན་མེད་ན། དེ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་རྩད་ནས་སྤངས་པ་དང་འཕགས་པ་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལམ་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ཀ་དམིགས་ཡུལ་ཕུང་པོའི་ཆོས་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་གནས་ལུགས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པར་མཚུངས་པ་དང༌། བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་ལས་བློ་གོལ་བའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ལ་དེ་དག་གིས་ཕུང་པོ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་བདེན་པར་འཛིན་ན་རྒྱུ་མ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་མ་ལུས་པ་ཇི་ལྟར་ལྡོག །དེས་ན་ལུང་ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་མ་རྟོགས་གཉིས་ཀ་ལ་བཤད་ལ། ལུང་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཉན་རང་ལ་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་དང་སྲིད་པ་ལས་གྲོལ་བ་དང༌། ལས་ཉོན་ཀྱི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་མ་རྟོགས་པར་བཤད་པ་དྲང་དོན་དུ་བྱ་ཞིང༌། རྟོགས་པ་ངེས་དོན་དུ་བྱ་སྟེ། མི་རྟག་སོགས་ལས་གཞན་པའི་ལམ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་སྤངས་པ་སོགས་མི་སྲིད་པས་དེའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་ལ། ཕྱི་མའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པས་སོ། །གནོད་པ་རྒྱས་པར་ནི་འཇུག་ཊཱིཀ་དང་སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་བལྟའོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ མེད་རྟོགས་པ་ཡོན་ན་ཐེག་ཆེན་དང་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། ཞེས་ལན་མཛད་ཅིང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་འདི་དག་ཤེས་ན་ཉན་རང་ལ་འཕགས་པ་མཚན་ཉིད
Chinese
我说存在。是常还是无常，不可说。像这样，说存在不可说的补特伽罗，又该如何理解呢？如果说，这是为了调伏那些对“我”的观点执着的人而说的，是具有密意的。那么，对于那些害怕宣说无自性，以及宣说意义的人等等，为了调伏他们，暂时宣说以无常等补特伽罗的无我而解脱。这样一来，声闻缘觉安立无常等道，而不证悟法无我的意图，就是没有圆满修习那个无我。必要已经说过了。对真实存在的妨害是：如果对于执着于法的，具有十六无常等，除此之外没有其他道，那么，他们就不能被认为是断除了烦恼的根本，并且是具有圣者相的，因为道和烦恼两者都以蕴的法为同一目标，并且同样错误地进入了它的状态。并且，因为心离开了四谛的自性，所以不是如实地见到真谛。此外，贪等烦恼是以蕴为真实执着的因，如果他们对蕴执着为真实，那么，因没有颠倒，果又怎么能完全止息呢？因此，经中既说了证悟法无我，也说了没有证悟。但是，因为两部经都认为声闻缘觉断除了烦恼，从轮回中解脱，并且没有因业和烦恼的控制而不再出生是究竟的，所以说没有证悟是需要解释的，而证悟是究竟的。如果除了无常等之外没有其他的道，那么断除烦恼等是不可能的，因此以理智妨害了它的字面意义，而后者的字面意义没有理智的妨害。关于妨害的详细内容，可以参考《入中论》的注释和《入行论》的广释。如果声闻缘觉证悟了法无我，那么就会和大手印没有差别吗？《宝鬘论》中说：声闻乘从那之中，没有宣说菩萨的发愿和行为的完全回向，怎么会成为菩萨呢？这样回答，并且说也没有圆满修习法无我。如果了解这些差别，那么声闻缘觉就具有圣者的相
English
I say there is. Whether it is permanent or impermanent, it cannot be said. How should it be understood that it is said that there is a person who cannot be spoken of? If it is said that this is said to subdue those who are attached to the view of "I", it is with intention. Then, for those who are afraid of proclaiming selflessness, and those who speak of meaning, etc., in order to subdue them, it is temporarily proclaimed that they are liberated by the selflessness of impermanence, etc. In this way, the intention of establishing the path of impermanence, etc., for the hearers and self-realizers, without realizing the selflessness of phenomena, is that there is no complete meditation on that selflessness. The need has already been stated. The harm to reality is: if there is no other path for those who are attached to the Dharma, with the sixteen impermanences, etc., then they cannot be regarded as having completely abandoned the afflictions and as having the characteristics of the noble ones, because both the path and the afflictions have the same object of focus on the aggregates, and they enter into its state in the same wrong way. And, because the mind has abandoned the nature of the four truths, it is not seeing the truth as it is. Furthermore, afflictions such as attachment are caused by the belief in the truth of the aggregates, and if they believe in the truth of the aggregates in all ways, then how can the result be completely reversed if the cause is not reversed? Therefore, the scriptures speak of both the realization and non-realization of the selflessness of phenomena. However, since both scriptures consider it definitive that the hearers and self-realizers have abandoned the afflictions, are liberated from samsara, and are no longer born under the control of karma and afflictions, it is necessary to interpret the statement that they have not realized it, and to regard realization as definitive. If there is no other path than impermanence, etc., then it is impossible to abandon the afflictions, etc., so reason harms its literal meaning, and the literal meaning of the latter is not harmed by reason. For more details on the harm, refer to the commentary on the Madhyamakavatara and the great commentary on the Bodhicaryavatara. If the hearers and self-realizers realize the selflessness of phenomena, then will there be no difference from the Great Seal? The Ratnavali says: From that Hearer Vehicle, the aspiration and the complete dedication of the conduct of the Bodhisattva are not proclaimed, how can it become a Bodhisattva? This is the answer, and it is said that there is no complete meditation on the selflessness of phenomena. If these differences are understood, then the hearers and self-realizers will have the characteristics of the noble ones.