Tibetan
ས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་སོགས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་གྲོགས་དང་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགེ་བཤེས་ ལ་སོགས་པ་དང་ཞེས་རྒྱན་སྣང་དུའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་དེ་དག་ལ་ཡུམ་འདི་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་འགྱུར་ཏེ། བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ན་ཡུལ་དེ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་ལ་བདེན་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་བསལ་བ་སྟེ་དེ་དག་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། སྒྱུ་མ་མཁན་ཞེས་སོགས་སྔར་ལས་བཟློག་སྟེ་སྦྱར་རོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ་སྔ་མ་སྒྱུ་མའི་ལྟད་མོ་བས་བདེན་པར་བཟུང་བ་དང༌། ཕྱི་མ་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་རྫུན་པར་ཤེས་པའི་དཔེར་བཤད་དོ། །རྟགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། དུས་རིང་མོ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ནས་ཕྱིའི་རྐྱེན་ཐེག་ཆེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱས་པའི་མན་ངག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཅན་ཏེ་ལྡན་ཞིང༌། ནང་གི་རྐྱེན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་པས་སོ། །ལན་འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་མདོར་བསྡུ་ན། ཡུལ་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ཀྱང་བློས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཡོད་པས་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་གྲུབ་ཅེས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐབས་ཞེས་སོགས་ཏེ། ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་བཤད་པའོ། །འདི་གཉིས་མདོ་ལས་འཕྲོས་ཚུལ་ནི། སྔ་མར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་བཟུང་མ་བཟུང་གི་ཉེས་དམིགས་དང་ཕན་ཡོན་བསྟན་ པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་ཉན་རང་གིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དེ་གང་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་འདོད་ཅེས་གྲགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་གིས་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་བཀོད་ནས་བསྒྲུབས་པ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཅི་ཉན་རང་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཉིས། མདོ་དག་ནས་གསུངས་པའི་ཚུལ་དང༌། བསྟན་བཅོས་རྣམས་ནས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ནི། མྱང་འདས་དཔལ་འཕྲེང་ལང་གཤེགས་དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཞིག་ཏུ་གསུངས་ཏེ་འདི་ནི་གྲགས་ཆེ་བས་ཁུངས་སུ་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་
Chinese
因为没有善知识等显示一切法无自性，以及缺乏如此友伴和精通成就菩提之方便的缘故。善知识等，如《庄严经论》中所说。第二，此般若波罗蜜多对那些菩萨来说是非常接近的，因为对菩萨们来说，在完全了解色等法时，存在着完全了解彼境平等性、离戏论的，因此。理由成立，因为消除了对色等执着为真实事物的错觉之相，即因为证悟到它们不可得。周遍存在，如幻术师等，与之前相反地结合。在《般若灯论》中，前者以魔术表演者执着为真实，后者以幻术师知为虚假的例子来解释。后一个理由成立，因为从漫长的时间，无数劫以来，以外缘大乘善知识正确地使之欢喜的、具有未颠倒口诀，即具足，以及内缘依赖世俗和胜义二谛的闻等所生起思和修之智慧之方便善巧的缘故。简而言之，这两个回答的意义是：虽然境是离戏论的，但由于心识有证悟和未证悟离戏论的差别，因此成立远近的差别。第三，方法等，即解释了因为不是方法而遥远等之意义。这两个是从经中引申出来的方式是：前者是从显示对先前所说的境执着与不执着的过患和功德的角度来说的。第二，这里声闻缘觉想要证悟法无自性是什么呢？虽然据说有些中观派这样认为，但似乎没有见到那些如此认为的中观派列出这样的理由来成立。难道声闻缘觉也想要证悟法无我吗？对此有两种：经中是如何宣说的，以及论典中是如何解释的。第一种又分为两种：未证悟法无我的方式，在《涅槃经》、《宝鬘经》、《楞伽经》、《解深密经》等诸多经典中都有宣说，因为这很出名，所以没有写出处。第二，法无自性
English
Because of the absence of virtuous friends who show that all phenomena are without inherent existence, and because of the lack of such companions and skill in the means of accomplishing enlightenment. "Virtuous friends, etc.," as stated in the Ornament of Realization. Second, this Prajnaparamita is very close to those Bodhisattvas, because for Bodhisattvas, when fully understanding phenomena such as form, there exists the full understanding of that realm's equality, free from elaboration, therefore. The reason is established, because the signs of delusion that cling to form, etc., as truly existent things are eliminated, that is, because they realize that they are unobtainable. The pervasion exists, like the illusionist, etc., combine in reverse from before. In the Lamp of Wisdom, the former is explained with the example of a magician clinging to the truth, and the latter with the example of an illusionist knowing it to be false. The latter reason is established, because from a long time, countless eons, the outer condition of the Great Vehicle virtuous friend has correctly pleased him, possessing the undeluded oral instructions, that is, possessing, and the inner condition is skillful in the means of generating the wisdom of thinking and meditating based on the two truths of conventional and ultimate. In short, the meaning of these two answers is: although the object is free from elaboration, because the mind has the difference of realizing and not realizing freedom from elaboration, therefore the difference of near and far is established. Third, method, etc., that is, explaining the meaning of being distant because it is not a method, etc. The way these two are derived from the sutras is: the former is from the perspective of showing the faults and benefits of clinging to and not clinging to the previously stated object. Second, what is it that the Hearers and Solitary Realizers want to realize as the absence of inherent existence of phenomena here? Although it is said that some Madhyamikas think so, it does not seem that those Madhyamikas who think so have listed such reasons to establish it. Do Hearers and Solitary Realizers also want to realize the selflessness of phenomena? There are two aspects to this: how it is proclaimed in the sutras, and how it is explained in the treatises. The first is divided into two: the way of not realizing the selflessness of phenomena is proclaimed in many sutras such as the Nirvana Sutra, the Jewel Garland Sutra, the Lankavatara Sutra, and the Samdhinirmocana Sutra, because this is very famous, the source is not written. Second, the absence of inherent existence of phenomena
Tibetan
པར་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་ནི་ས་བཅུ་པ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་པོའི་བུ་རྒྱལ་པོའི་མཚན་དང་ལྡན་པ་ནི། སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་བྱིན་གྱིས་བློན་པོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་གྱི་རང་གི་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནམ་དེ་ནར་སོན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་བློའི་སྟོབས་སྐྱེད་པས་བློན་པོའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་གྱི། རང་གི་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བདུན་པ་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ ཤེས་པའི་ཆེ་བ་ལ་གནས་པས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང༌། ཡུམ་ལས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཡུམ་ལ་བསླབ་པ་བྱ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོས་ནི་ས་བདུན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྟོགས་པས་ཉན་རང་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པར་གསུངས་པས་ཉན་རང་ལ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཡོད་དེ། གཞན་དུ་ན་དེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་གནོན། གཉིས་པས་ཀྱང་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཡོད་པར་བསྟན་ཏེ། ཡུམ་ཉིད་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གསུངས་ཤིང་རྟག་མི་རྟག་བདག་ཡོད་མེད་གང་དུ་ཞེན་ཀྱང་ཡུམ་ལ་མི་སྤྱོད་པར་གསུངས་པས་སོ། །ཡུམ་ལས་ཉན་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཉིན་གཅིག་བསྒོམས་པའི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་མི་འགྲོ་བར་གསུངས་པས་ནི་མི་གནོད་དེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པས་སོ། །ཉན་ཐོས་ལས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བཞིན། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ཞེས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། མདོ་དང་པོ་དང༌། གཉིས་པའི་རྗེས་འབྲང་ངོ༌། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཆེར་འོས་སེམས་བསྐྱེད་སྤངས་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །གཞན་དོན་སེམས་དང་དེ་ཡི་ཐབས་རྙེད་དང༌། །དགོངས་ཆེན་དོན་དང་དེ་ཉིད་མཆོག་མཐོང་
Chinese
如所说是为了理解，在《十地经》中说：诸位佛子，譬如生于王族的王子，具有国王的名号，仅仅是出生，就以国王的威严压倒所有的大臣，但不是用自己的智慧去分别。当他长大成人时，通过增长自己的智慧，就能远远超越所有大臣的事务。诸位佛子，同样，菩萨在刚发菩提心时，就以殊胜的意乐的伟大，压倒所有的声闻和独觉，但不是用自己的智慧去分别。安住在菩萨第七地的菩萨，安住在自己境 界的智慧的伟大中，远远超越所有声闻和独觉的事务。而且，从《般若经》中也说，即使想在声闻地学习，也应该向《般若经》学习等等。因此，第一点是，在没有获得第七地之前，由于理解而无法压倒声闻和独觉，所以声闻和独觉有无自性的理解。否则，为什么不能压倒呢？第二点也表明，声闻和独觉有对法无自性的理解。因为《般若经》本身被说是声闻和独觉菩提的因，并且无论执着于常无常、有我无我，都不应违背《般若经》。《般若经》中说，声闻和独觉的智慧连菩萨一天修行的百分之一都赶不上，所以不能损害。其原因是显示了发心的差别，而不是智慧的差别。从声闻所教的经中也说：色如水泡聚，受如水上泡，想如阳焰，行如芭蕉，识如幻。日之亲口宣说。这是为了让声闻们断除烦恼障而宣说的。第二部分分为两部分：第一是经，第二是随经。第一是，《经庄严论》中说：舍弃发心的众生，极易失去利他心及其方便，以及伟大意趣的意义和对真如的殊胜见解。
English
As it is said for understanding, in the Dashabhumika Sutra it says: "O sons of the Victorious Ones, just as a prince born into a royal family, possessing the title of a king, merely by being born, overwhelms all the ministers with the majesty of the king, but not by discriminating with his own intelligence. When he grows up, by increasing his own intelligence, he far surpasses all the affairs of the ministers. O sons of the Victorious Ones, similarly, a Bodhisattva, as soon as he generates the mind of enlightenment, overwhelms all the Shravakas and Pratyekabuddhas with the greatness of his superior intention, but not by discriminating with his own intelligence. A Bodhisattva abiding in the seventh Bodhisattva ground, abiding in the greatness of the wisdom of his own realm, far surpasses all the affairs of the Shravakas and Pratyekabuddhas." Moreover, it is also said in the Prajnaparamita that even if one wants to study in the Shravaka ground, one should study the Prajnaparamita, and so on. Therefore, the first point is that until one has attained the seventh ground, one cannot overwhelm the Shravakas and Pratyekabuddhas through understanding, so the Shravakas and Pratyekabuddhas have an understanding of no self-nature. Otherwise, why can't they overwhelm them? The second point also shows that the Shravakas and Pratyekabuddhas have an understanding of the non-self-nature of phenomena. Because the Prajnaparamita itself is said to be the cause of the enlightenment of the Shravakas and Pratyekabuddhas, and one should not deviate from the Prajnaparamita regardless of whether one clings to permanence or impermanence, self or no-self. It is said in the Prajnaparamita that the wisdom of the Shravakas and Pratyekabuddhas cannot even match one-hundredth of a Bodhisattva's one-day practice, so it cannot harm them. The reason for this is that it shows the difference in the generation of the mind, not the difference in wisdom. It is also said in the Sutra taught by the Shravakas: "Form is like a mass of foam, feeling is like a bubble on water, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, and consciousness is like an illusion. The Kinsman of the Sun spoke these words." This was taught for the Shravakas to abandon the afflictive obscurations. The second part is divided into two parts: the first is the Sutra, and the second is following the Sutra. The first is, in the Ornament of the Sutras, it says: "Beings who have abandoned the generation of the mind are very likely to lose the mind of benefiting others and the means to it, as well as the meaning of the great intention and the supreme view of suchness."