Tibetan
་བུའི་དག་པ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དག་པ་ཡིན་པ་དང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དག་པ་འབྲས་བུའི་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རོ། །འདིར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་དག་པ་ཕན་ཚུན་དུ་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་དོན་གོང་གི་འཆད་ཚུལ་དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་དག་པ་དེ་གཉིས་ལ་ལྡོག་པ་ཡང་ཐ་དད་མེད་པར་འགྲེལ་ཆེན་རྣམས་ལས་བཤད་པ་འགྲིག་པར་དཀའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་དངོས་དང༌། མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་བཞིའི་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྱིར་ཏེ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ཐུན་མོང་དུ་བརྗོད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་ཕྱེ་སྟེ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་དེ་ཐ་མི་དད་ཅིང་མ་ཆད་པའོ། ཞེས་སོ། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་རྟོག་ཉམས་པའི་ཕྱིར་བསེ་རུས་མཚོན་པའི་རང་རྒྱལ་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་ན་རྒ་ཤི་དང༌། མྱ་ངན་དང༌། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་མཆད་པའོ་ཞེས་སོ། །རང་རྒྱལ་གཙོ་བོར་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམས་པས་འདིའི་རྣམ་དག་ བསྟན་ཏོ། །ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྔར་བཤད་པ་གཉིས་དང་འཛིན་རྟོག་གསུམ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་སྲས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། ཡུམ་རྣམ་པར་དག་པས་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་རྣམ་པར་དག་པ། ཞེས་སོ། །འདིར་ཕྱིན་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་རྣམ་བྱང་གི་འགྲེས་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་དག་གསུངས་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་བྱང་མ་ལུས་པ་བསྒོམས་པས་དེ་བསྟན་པར་མངོན་ནོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ནི་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་དག་པའི་ཤིན་ཏུ་བ་ཡིན་ནོ། །མཐའ་ནི་ཆ་སྟེ་དེ་ལ་གཉིས་དངོས་པོ་དང་དུས་ཀྱི་མཐའོ། །དེ་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པས་མཐའ་དང་པོ་དང་རྟག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བརྙེས་པས་མཐའ་གཉིས་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཐའ་ལས་རྒལ་བ་དང༌། མཐའ་ལས་ཤིན་ཏུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། །འདིར་མཐའ་འདས་ཀྱི་བཤད་པ་འོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཨནྟ་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་དང་མཐའ་འདས་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ཞེས་ལོཙྪ་བ་ཆེན་པོ་བློ་བརྟན་གྱིས་བཤད་པས་ཕྱི་མ་ལ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་མ
Chinese
子之清净是色等之清净，色等之清净是果之清净，如是。此处显示境与有境之清净相互为一之义，若不如此以上述方式讲解，则此二清净之差别亦无有不同，大疏等中所说难以成立。第二分二：道的分类之真实，与究竟道之差别。第一分三，其中第一是：四圣之清净，总的来说，未作个别区分而共同宣说，然后在下文中作差别区分而宣说。第二是：为了烦恼障消除，声闻弟子们的清净，如是则贪欲、嗔恨、愚痴完全清净，以及直至遍知之间完全清净，此二者无二且不可二，即不相异且不间断。如是说。为了所知障之一部分，即执著分别消除，以犀牛角象征的独觉们的清净，如是则老死、忧愁、悲叹、痛苦、不悦、纷乱完全清净，以及遍知完全清净，此二者无二且不间断。如是说。独觉主要修持缘起，故显示此之清净。 为了三乘道的障碍，即前述二者与执著分别三者消除，王子菩萨们的清净，如是则以母之完全清净，禅定之波罗蜜多完全清净。如是说。此处以六度之门，对所有清净之解释都说了完全清净，菩萨也修持了所有清净，故显示了此。诸佛之完全清净是所有障碍之相完全清净的极度。边际是部分，于此有二，事物和时间之边际。其中，因舍弃所知障而超越了第一边际，因恒常获得法身而超越了第二边际，故称超越边际，以及极度超越边际。此处出现超越边际之解释的原因是，因为“ཨནྟ་”（梵文天城体：अन्त，梵文罗马拟音：anta，汉语字面意思：边际）既可以指极度，也可以指超越边际，大译师洛扎瓦·罗丹（བློ་བརྟན，约1059-1109）如是说，故以后者为主
English
The purity of the child is the purity of form, etc., and the purity of form, etc., is the purity of the result, thus it is. Here, the meaning of showing that the purity of the object and the subject are mutually one, if the above explanation is not done in this way, it will be difficult for the difference between these two purities to be established without any difference, as explained in the great commentaries. The second has two parts: the actual division of the path, and the distinction of the ultimate path. The first has three parts, the first of which is: the purity of the four noble ones, generally speaking, without distinguishing them individually, they are spoken of in common, and then they are distinguished and spoken of in the following. The second is: the purity of the disciples of the Hearers for the sake of eliminating the obscurations of afflictions, thus, whatever is the complete purity of desire, hatred, and ignorance, and the complete purity up to omniscience itself, this is not two and cannot be made two, that is, it is not different and not interrupted. So it is said. For the sake of eliminating the grasping and conceptualization of one aspect of the obscurations of knowledge, the purity of the self-realized ones symbolized by the rhinoceros horn, thus, the complete purity of old age and death, sorrow, lamentation, suffering, displeasure, and confusion, and the complete purity of omniscience, these two are not two and not interrupted. So it is said. The self-realized ones mainly meditate on dependent origination, so this purity is shown. For the sake of eliminating the obscurations of the path of the three vehicles, that is, the aforementioned two and the three of grasping and conceptualization, the purity of the princes and Bodhisattvas, thus, with the complete purity of the Mother, the perfection of meditation is completely pure. So it is said. Here, through the gate of the six perfections, complete purity is spoken of for all explanations of complete purification, and the Bodhisattvas also meditate on all complete purification, so it is shown. The complete purity of the Buddhas is the extreme of complete purity of all aspects of obscurations. The end is a part, and there are two of them, the end of things and time. Among them, because of abandoning the obscurations of knowledge, the first end is transcended, and because of constantly attaining the Dharmakaya, the second end is transcended, therefore it is called transcending the end, and extremely transcending the end. The reason why the explanation of transcending the end appears here is because "anta" (Sanskrit Devanagari: अन्त, Sanskrit Romanization: anta, Chinese literal meaning: boundary) can refer to both extreme and transcending the end, as said by the great translator Lotsawa Lodan (བློ་བརྟན, c. 1059-1109), so the latter is the main focus.
Tibetan
ཛད་ནས་འཕགས་པས་གསུངས་སོ། །རྣམ་དག་འདི་ལ་ཉི་ཁྲིའི་འགྲེལ་པ་བཞི་དང་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་པ་གསུམ་པོ་གང་ནས་མདོ་སྦྱར་བ་མེད་ལ། སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པའི་བཤད་པ་དང་ཡུམ་གསུམ་དོན་བརྒྱད་ཀྱིས་མཐུན་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱིས་མདོ་སྦྱར་བ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་མི་མཐུན་ལ། ཕྱི་མས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་དག་གི་མདོ་རྣམ་དག་སྤྱིར་བསྟན་གྱི་མདོར་བྱས་ནས་རྣམ་དག་དང་པོ་གསུམ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པར་འདོད་དོ། ། མཁས་པ་དག་འདི་ལ་མཐའ་འདས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་མདོ་སྦྱོར་བ་ནི་མདོ་འགྲེལ་སུ་དང་མི་མཐུན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དང་པོ་གཉིས་གཞི་ཤེས་དང་གསུམ་པ་ལམ་ཤེས་དང་བཞི་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་དག་ཡིན་ལ། བཞི་པ་ལ་ཉི་སྣང་དུ། མཐའ་ལས་འདས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བརྗོད་ལ་དེ་ལ་ཡོད་པས་ན་ཤིན་ཏུ་བའོ། ཞེས་དང་ཐུབ་དགོངས་སུ་ཡང༌། ཤིན་ཏུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིའོ་ཞེས་འབྱུང་བས། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་ཤིན་ཏུ་བས་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ལ་ཡོད་པ་ལ་གོ་དགོས་ཤིང་གཞན་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་དངོས་དང༌། རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དྲི་བ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་དག་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་སྨོས་པའི་ཞར་ལ་རྣམ་ཀུན་ཤིན་ཏུ་བ་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཤིན་ཏུ་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཉམས་ཞེས་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་བའི་ཅིག་ཤོས་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་སྤངས་པའི་ཉི་ཚེ་བར་བཤད་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འདྲི་བ་ཡང་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་རེ་རེར་མཚུངས་པས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ས་དགུ་ ཞེས་པ་སྤང་བྱའམ་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱན་སྣང་ལས། འདོད་པའི་ཁམས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སུ་ཞེས་སྨོས་པས་ན་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་ས་དགུ་པོའི་སྒོམ་པའི་ལམ་གཟུང་བར་བྱའོ། །གང་ཡང་འདོད་པ་ཁམས་དང་སྲིད་རྩེ་ན། །བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་ལན་ལག་སྤངས། ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་གིའོ། །གཞན་ནི་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པར་གནས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ
Chinese
作已，圣者所说。此种清净，无论是二万颂的四种注释，还是八千颂的三种注释，都没有结合经部。宣说十万颂，以及与《母经》三部八义相符的两种说法，这两者结合经部，二者也并不一致。后者将菩萨的清净之经，作为普遍宣说清净之经，认为前三种清净是间接宣说的。 智者们将此与“超越边际”等经结合，与任何经部注释都不一致。第三，前两种是基智的清净，第三种是道智的清净，第四种是遍智的清净。关于第四种，在《日光》中说：“超越边际是指法界，因为存在于其中，所以是极清净。”《如来密意》中也说：“极清净是法界，存在于其中的是极清净的、完全清净的、圆满正等觉的。”因此，“极清净从法界产生”的意思，必须理解为通过极清净存在于法界中，否则就毫无意义。第二，分为二：道的差别和遣除诤论。第一，分为二：提问和回答。第一是：在道智的章节中，菩萨的清净是主要的，因此在提到它的同时，说“一切极清净”是指佛陀的清净是极清净，以及“烦恼所知衰损”是指声闻等独自证悟者的清净，只是极清净的另一部分，仅仅去除了一部分，说成是少分，这是什么原因呢？这样提问，是因为认为每条道路的终极都是相同的。第二，分为二，第一是：九地 是指所断还是对治的所依呢？《庄严经释》中说：“在欲界、色界和无色界中”，因此应该取欲界等九地的修道之路。无论在欲界还是有顶，舍弃菩提道的方便，是因为不善巧方便。说是以声闻为主，因此与此没有矛盾，这是某些人的观点。另一种观点是，从安住于无有疲厌开始，直到无所有的生处之边际
English
Having done so, the noble one spoke. Regarding this purity, whether it is the four commentaries on the Twenty Thousand Verses or the three commentaries on the Eight Thousand Verses, none of them combine with the sutras. The explanation of the Hundred Thousand Verses and the two statements that agree with the three Mother Sutras and eight meanings, these two combine with the sutras, but the two are also inconsistent. The latter considers the sutra of the Bodhisattva's purity as a sutra that generally explains purity, and assumes that the first three purities are implicitly stated. The scholars' combination of this with sutras such as "Beyond Extremes" is inconsistent with any sutra commentary. The third is that the first two are the purity of the basis-knowledge, the third is the purity of the path-knowledge, and the fourth is the purity of the all-knowing. Regarding the fourth, in the "Sunlight" it says, "Beyond extremes refers to the realm of reality, and because it exists in it, it is utterly pure." And in the "Buddha's Intentions" it also says, "Utterly pure is the realm of reality, and existing in it is the utterly pure, perfectly pure, completely enlightened Buddha." Therefore, the meaning of "utterly pure arising from the realm of reality" must be understood as existing in the realm of reality through utter purity, otherwise it is meaningless. Second, there are two: the distinction of the path and the refutation of disputes. First, there are two: the question and the answer. The first is: In the context of path-knowledge, the purity of the Bodhisattva is the main thing, so while mentioning it, saying "all utterly pure" refers to the purity of the Buddha being utterly pure, and "afflictions and knowable things diminish" refers to the purity of the Hearers and so on, the self-realized ones, being only a part of the other side of utter purity, merely removing a part, saying it is a small part, what is the reason for this? This question is asked because it is thought that the ultimate of each path is the same. Second, there are two, the first is: The nine grounds Are they the object to be abandoned or the support of the antidote? In the Ornament of Realization it says, "In the desire realm, the form realm, and the formless realm," therefore one should take the path of meditation of the nine grounds such as the desire realm. Whether in the desire realm or the peak of existence, abandoning the means of the path to enlightenment is because one is not skilled in means. Saying that it is mainly about the Hearers, therefore there is no contradiction between this and that, this is the view of some. Another view is that, starting from abiding without weariness, up to the limit of the sphere of nothing whatsoever.