Tibetan
འི་བར་གྱི་ས་དགུ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ནི་དེར་ཡུམ་དོན་དམ་པར་གནས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། ས་དགུ་བཤད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་དང་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་སྟེ་དགུ་དང༌། ཁམས་གསུམ་གྱི་ས་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་ལུགས་གཉིས་བཤད་ཅིང༌། རྣམ་ཀུན་ཏུ་ཡང་འདི་གཉིས་གདམ་ང་ཅན་དུ་མཛད་པའི་ཕྱི་མ་ནི་མངོན་པ་གོང་འོག་རྣམས་དང་མཐུན་ལ། སྔ་མ་ནི་སྲིད་རྩེ་ཆེས་མི་གསལ་བ་དང༌། འདོད་པ་ཆེས་མ་ཞི་བས་དེ་གཉིས་ལ་ཟག་མེད་བརྟེན་པ་མངོན་པ་ནས་འགོག་གོ །འོན་ཀྱང་སྔ་མས་ཟེར་བ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཐབས་མཁས་པས་སྲིད་རྩེ་དང་འདོད་པའི་མི་གསལ་བ་དང༌། གཡེང་བས་མི་གནོད་པར་མངོན་པས་ལུགས་སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་པ་མེད་པར་སེམས་སོ། །སྤྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་གཞུང་འདིར་ ནི་ས་དགུ་པོ་དེ་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་རྟེན་ལ་བཤད་ན་འགྲིག་གོ །དེ་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སེམས་རྟེན་ཡིན་ལ། ལུས་རྟེན་ནི་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ལ་འདོད་པའི་ལྷ་མི་དགོས་ལ། སྐྱེས་ཟིན་གནས་པའི་རྟེན་ལ་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་གཟུགས་མེད་དུ་མི་སྐྱེ་བས་གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་དང༌། ཉན་ཐོས་ལ་ནི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཡང་ཡོད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་རྟེན་ནི་ལུགས་ཕྱི་མ་ལྟར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདོད་ཁམས་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞི་བཞི་དག་སྟེ་ས་དགུ་ལ་བརྟེན་པའམ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྒོམ་སྤང་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དང༌། སོགས་པས་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངའི་བར་རྣམ་པ་དགུའི་གཉེན་པོའི་ངོ་བོར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དགུ་ནི། སྒོམ་སྤང་གི་དྲི་མ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་མ་ལུས་པ་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྒྱུ་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་དག་བྱེད་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་དེ་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་ལས་གྲོལ་དགོས་པས་སོ། །ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་གྱི་རྣམ་དག་ནི་དྲི་མ་མ་ལུས་པས་དག་པའི་ཤིན་ཏུ་བའི་ཅིག་ཤོས་ཉི་ཚེ་བའི་རྣམ་དག་ཅེས་བྱ་སྟེ། ས་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོམ་སྤང་ཆེ་འབྲིང་དགུའི་གཉེན་པོར་འབྱུང་བའི་ཉན་རང་གི་སྒོམ་ལམ་ཆུང་འབྲིང་དགུ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཅིག་ཤོས་ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་དང༌། དེ་དང་གཟུང་རྟོག་ཙམ་གྱི་དྲི་མ་ ཕྱོགས་རེ་བ་རྣམ་པར་དག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
之间的九地是修道，这样讲说。提到欲界等等，是为了着重显示在那里没有胜义谛的本母存在。说九地不是指无色界前三地和六禅定地，共九地；讲述了依靠三界九地的两种方式。任何时候都将这二者作为选择，后者与上下论藏相符。前者是由于有顶极不明显，以及欲界极不寂静，因此论藏禁止无漏依于二者。然而，如前者所说，菩萨以善巧方便，有顶和欲界的不明显以及散乱不会造成损害，因此我认为前一种方式也并非不合理。总的来说虽然如此，但在此论中，将这九地作为所断的对治之所来说是合适的。这是修道的心之所依，而身之所依，对于未生者，作为出生的所依，不需要欲界的天人；对于已生者，作为安住的所依，圣菩萨不会生于无色界，因此需要色界的所依；对于声闻来说，也有以无色界为所依的。声闻的心之所依应按照后一种方式来做。 第二，佛的清净称为极清净，即依靠欲界、禅定和无色界的四种等持，共九地；或者说，以三界所摄的不顺品，修所断大之又大，以及通过等等，小之又小等九种对治的自性，按照顺序，大乘的修道小之又小等九种，是使修所断的垢染全部清净的因。这是周遍的，如果因能使一切垢染清净，那么果必须从一切垢染中解脱。声闻独觉阿罗汉的清净，称为以一切垢染清净的极清净的另一部分，即少分的清净，也就是依靠九地的修所断大中小九品的对治而产生的声闻独觉的修道小中大九品，是使一切种类的另一部分，仅仅是烦恼障以及与之相关的所取分别的垢染部分清净的因。
English
The nine grounds in between are the path of meditation, so it is taught. Mentioning the desire realm and so on is to emphasize that the ultimate mother does not exist there. Saying the nine grounds does not refer to the first three formless realms and the six dhyana grounds, totaling nine; two ways of relying on the nine grounds of the three realms are explained. At all times, these two are taken as choices, the latter being in accordance with the upper and lower Abhidharma. The former is because the peak of existence is extremely unclear, and the desire realm is extremely unpeaceful, therefore the Abhidharma prohibits the unpolluted from relying on the two. However, as the former says, Bodhisattvas, with skillful means, are not harmed by the unclearness and distraction of the peak of existence and the desire realm, so I think the former way is not unreasonable either. Generally speaking, although it is so, in this treatise, it is appropriate to explain these nine grounds as the basis for abandoning what is to be abandoned. This is the mind-basis of the path of meditation, while the body-basis, for the unborn, as the basis for birth, does not need the gods and humans of the desire realm; for the born, as the basis for abiding, noble Bodhisattvas will not be born in the formless realm, so they need the form realm as the basis; for the Shravakas, there are also those who take the formless realm as the basis. The mind-basis of the Shravakas should be done according to the latter way. Secondly, the purity of the Buddha is called the extremely pure, that is, relying on the four samapattis of the desire realm, dhyana, and formless realm, totaling nine grounds; or, the non-conducive aspects included in the three realms, the greatest of the great to be abandoned by cultivation, and through etc., the nature of the nine antidotes such as the smallest of the small, in order, the nine kinds of the Mahayana path of cultivation, such as the smallest of the small, are the cause of purifying all the defilements of what is to be abandoned by cultivation. This is pervasive, if the cause can purify all defilements, then the result must be liberated from all defilements. The purity of the Shravaka Pratyekabuddha Arhat is called the other part of the extremely pure, which is purified by all defilements, that is, the purity of a small part, that is, the nine kinds of the Shravaka Pratyekabuddha path of cultivation, small, medium, and large, which arise as antidotes to the nine grades of what is to be abandoned by cultivation, large, medium, and small, relying on the nine grounds, are the cause of purifying the other part of all kinds, only the defilements of the afflictive obscurations and the defilements of the object-grasping conceptualization related to them.