Tibetan
་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་འདི་ནི་ཕར་ཕྱིན་ཆེན་མོའོ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣམ་དག་གི་རྒྱུ་དང༌། རྣམ་དག་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དེའི་འོག་ཏུ་ཟག་མེད་གཉིས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་མཐུན་རྐྱེན་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དང་འགལ་རྐྱེན་གང་ཞིག་བོར་བས་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་འདིའི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གང་ཞིག་ཡིན་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་མོས་པ་དེ་གང་ནས་འདིར་སྐྱེས། ཅི་ཙམ་ནས་རྫོགས་བྱང་དུ་ཞུགས། ཅི་ཙམ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་རྣམས་བསྙེན་བཀུར། ཅི་ཙམ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སྤྱད་ཅེས་ཤཱ་རིའི་བུས་སངས་རྒྱས་ལ་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་དང་མཐོང་ལམ་གྱི་རྩ་བ་ནི་མོས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟེན་སོགས་ཡིན་པར་དག་ལྡན་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དག་ཡིན་ནོ། །གང་ན། གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་པ་ཡུན་རིང་པོར་བསྙེན་བཀུར་བའི་སྒོ་ནས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་དེ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་པ་བསྙེན་བཀུར་ནས་འདིར་འོངས་ཤིང་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་དེ་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་གྲངས་མེད་ཚད་མེད་པ་ནས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱད། ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཕྱིན་དྲུག་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཞི་གནས་སྒོམ་པ་ལ་མཁས་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་གང་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་ལ་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་རྒྱུའམ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དག་ཡིན་ ནོ། །གང་ན་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོན་དགེ་རྩ་མ་བསགས་པས་བདུད་ཀྱིས་ཐིབས་ཀྱིས་ནོན་པ་སྟེ་བདུད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་ནས་དེའི་དབང་དུ་སོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་མ་སྦྱངས་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མ་མོས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་མ་གོམས་པས་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྟེ་ཞེན་པའོ། །བཞི་པ་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་འདྲིས་པར་མ་བྱས་པས་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་དང་འགྲོགས་ཤིང་དེའི་དབང་དུ་སོང་བ་སྟེ་སྐྱེས་བུ་གླེན་པ་དེ་དག་ནི་བདུད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཆོས་ཟབ་མོ་རྣམས་ལ་མོས་པ་མེད་ཅིང་དད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོའི་ལག་ཏུ་སོང་བས་ཞེ་སྡང་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་སྨོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་སྐྱེས་བུ་གླེན་པ་དེ་དག་ཡུམ་ཟབ་མོ་འདི་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། ཞེས་སོ། །འདི་དག་མདོ་ནས་ཡུམ་ཙམ་ཞིག་གི་མཐུན་རྐྱེན་དང་འགལ་རྐྱེན་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་སྒོམ་ལམ་ལ་སྦྱར་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་དག་གི་ཡིན་པར་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གཉིས་བཞེད་པ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གོ་རིམ་གྱིས་ཤེས་སོ། །དེ་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རྣམ་དག་འདི་ལམ་གཞན་དང་གཞུང་གི་ཡུམ་ལས་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་གཙོ་བོའི་རྒྱུར་བསྟན་ཏོ། །ཤཱནྟིས་ནི་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ལྔ་དང་དྲུག་པ་མོས་པའི་རྒྱུ་བདུན་པ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་སྟེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ བདུན་ཞེས་གཞུང་འདི་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་ཡར་གཅོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྣམ་དག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གོང་གི་དེ་ལྟར་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཐུན་རྐྱེན་དང་མི་འཐོབ་པའི་རྒྱུ་འགལ་རྐྱེན་དག་བཤད་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྐབས་སུ་བབ་པ་རྣམ་དག་གི་ངོ་བོ་གསུངས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན། སྤྱིར་ཏེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་སྟོན་ཏོ། །འདིར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་འོག་ཏུ་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་བསྟན་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཡང་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་ཉིད་བསྟན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་བུ་དག་པ་ནི་གཟུགས་དང་སོགས་པས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་དང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དག་པ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང་བཅད་དུ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་མདོར་གཟུགས་སོགས་དག་པ་འབྲས་བུ་དག་པར་བརྗོད་དོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་གསུངས་ནས།
Chinese
为彼之故，此母乃大般若。如是说。二者分为二：清净之因与清净之本体。初者分为三，初者为：于修道之次第下，宣说无漏之第二清净之体性。如何以顺缘之受持与违缘之舍弃而得之清净修道，其生起之因与不生起之因为何？为遣除此等疑惑，故先说之。经之关联为：此甚深般若母，从何处生起此信乐？从何处趣入圆满菩提？从何处承侍诸如来？从何处行持六度？如是舍利子问佛之答。二者为：出世间之修道与见道之根本为信乐，而彼之因乃承侍佛等，出自《具洁经》。三者分为二：生起之因与不生起之因。初者为：清净修道生起之因乃清净。何以故？分为三，初者为：以长时承侍无数佛之方式而令欢喜，即大菩提乃十方世界之如来应供正遍知无量无数承侍后，来至此处而生起。如是说。二者为：圆满布施等波罗蜜多，即大菩提于无数百千万俱胝劫中，从初发心起即行持布施波罗蜜多，而与无上圆满菩提相应。如是说。三者为：于行持六度之时，善巧于不执著而证悟之离戏寂止之修持，即大菩提从初发心起即受持此甚深般若母，以不执著之方式而精进。如是说。二者为：匮乏大乘法之因，或清净修道不生起之因乃不清净。何以故？分为四，初者为：往昔未积善根，故为魔所压伏，即受魔之损害而为彼所控制。二者为：大乘之
English
For the sake of that, this mother is the great Prajnaparamita. Thus it is said. The second is divided into two: the cause of purity and the essence of purity. The first is divided into three, the first being: In the sequence of the path of cultivation, the nature of the second purity, which is without outflows, is proclaimed. How does one obtain the pure path of cultivation through the acceptance of favorable conditions and the abandonment of unfavorable conditions? What are the causes for its arising and the causes for its non-arising? To dispel such doubts, it is first spoken. The connection of the sutra is: From where does this faith in this profound Prajnaparamita mother arise? From where does one enter into perfect enlightenment? From where does one serve the Tathagatas? From where does one practice the six perfections? Thus, it is the answer to Shariputra's question to the Buddha. The second is: The root of the path of cultivation and the path of seeing, which are beyond the world, is faith, and its cause is serving the Buddhas, etc., as stated in the Sutra of Pure Conduct. The third is divided into two: the cause of arising and the cause of non-arising. The first is: The cause of the arising of the pure path of cultivation is purity. Why? Divided into three, the first being: To please by serving countless Buddhas for a long time, that is, the great Bodhi comes here and arises after serving immeasurable and countless Tathagatas, Arhats, perfectly enlightened Buddhas of the ten directions of the world. Thus it is said. The second is: To perfect the perfections such as generosity, that is, the great Bodhi, from the first arising of the mind, practices the perfection of generosity for countless hundreds of millions of billions of eons, and becomes associated with the unsurpassed perfect enlightenment. Thus it is said. The third is: When practicing the six perfections, being skilled in the cultivation of quiescence free from elaboration, realizing non-attachment, that is, the great Bodhi, from the first arising of the mind, takes hold of this profound Prajnaparamita mother and strives in a way that is non-attached. Thus it is said. The second is: The cause of lacking the Mahayana Dharma, or the cause of the non-arising of the pure path of cultivation, is impurity. Why? Divided into four, the first being: Because one has not accumulated merit in the past, one is oppressed by the thick darkness of Mara, that is, one is harmed by Mara and controlled by him. The second is: The Mahayana
Chinese
由於沒有學習種姓，所以不信奉離戲的甚深佛法。第三，由於不習慣佛法中無我的意義，所以執著蘊等為實有，即是執著。第四，由於沒有親近善知識，所以與不善的朋友交往並受其影響，這些愚笨的人會受到魔的加持，並且不信奉甚深佛法，也不會產生信心，而且會對蘊等產生執著，由於落入惡友之手，所以會成為具有嗔恨行為的人，自讚毀他。如果具備這四種情況，那麼這些愚笨的人就會捨棄這部甚深般若經。如是說。這些是經中僅僅作為般若經的順緣和違緣所說的意旨，論典將其應用於修道，而且如同聖者和論師所認為的那樣，是清淨的。按次第可知。這樣應用的理由是，這個清淨比其他道和經部的般若經更為主要，所以被視為主要的因。寂天菩薩認為，修行的第五和第六個支分是信奉的原因，第七個是捨棄的原因，即修行的七個支分，這部論典將修行應用於修道。第二個分為兩個方面：總體上宣說清淨，以及分別解說。第一個分為三個方面，第一個是，在上面說了如何獲得的順緣和不能獲得的違緣之後，接著說了當前所要說的清淨的本質。如何呢？總體上，即不分別聖者們的清淨而宣說。這裡並非認為自性清淨和下面所說的暫時離垢是總體和個別的意義，因為這裡也宣說了暫時離垢。第二個是，果的清淨，即從色等直到一切智之間的清淨。為什麼呢？因為果和色等的清淨這兩者不是他體，而且不可分割。因此，簡而言之，色等清淨被稱為果的清淨。色究竟清淨是什麼，那就是果究竟清淨。如是說到一切智之間。
English
Due to not studying lineage, one does not believe in the profound Dharma of freedom from elaboration. Third, due to not being accustomed to the meaning of selflessness in the Dharma, one grasps aggregates, etc., as real, which is attachment. Fourth, due to not associating with virtuous spiritual friends, one associates with unwholesome friends and is influenced by them. These foolish individuals will be blessed by demons, and will not have faith in the profound Dharmas, nor will they develop confidence, and they will become attached to aggregates, etc. Because they fall into the hands of evil friends, they will become beings with hateful conduct, praising themselves and disparaging others. If one possesses these four conditions, then these foolish individuals will abandon this profound Mother Sutra. Thus it is said. These are the intentions stated in the Sutra as merely the favorable and unfavorable conditions for the Prajnaparamita Sutra, which the treatises apply to the path of meditation, and it is pure as the noble ones and teachers believe. It can be understood sequentially. The reason for this application is that this purity is more important than other paths and the Prajnaparamita Sutra of the scriptures, so it is shown as the main cause. Shantideva considers the fifth and sixth branches of practice to be the cause of faith, and the seventh to be the cause of abandonment, that is, the seven branches of practice, and this treatise applies practice to the path of meditation. The second is divided into two aspects: generally explaining purity, and specifically explaining it. The first is divided into three aspects, the first of which is that after explaining the favorable conditions for obtaining it and the unfavorable conditions for not obtaining it, the essence of purity, which is the subject at hand, is then explained. How is it? In general, it is taught without distinguishing the purity of the noble ones. Here, it is not considered that the naturally pure and the temporarily free from defilements taught below are the general and specific meanings, because here also the temporarily free from defilements is taught. The second is that the purity of the result is the purity from form, etc., up to omniscience. Why? Because the purity of the result and form, etc., are not different and cannot be separated. Therefore, in short, the purity of form, etc., is called the purity of the result. Whatever is the purity of form is the purity of the result. Thus it is said up to omniscience.